1230 Kringen – 't Scheldt

1230 Kringen

Het is volbracht, vrienden. Dit is mijn laatste column. Ik zou niet weten wat ik nog aan mijn professionele leven heb toe te voegen nu mr. Bénédicte Ficq zich geroepen heeft gevoeld mij de kwalificatie te gunnen waar ik al jarenlang naar hunker. Dik zevenduizend stukken heb ik erover gedaan. Nu kan ik eindeklijk op mijn lauweren rusten. Ik wil niet onbescheiden zijn, maar ik heb het verdiend. ‘Hoe journalisten rollen: zelfbenoemde dorpsgek van De Telegraaf aan het woord’, liet de strafpleiter op Twitter weten, als reactie op een tweet die ik zelf had gecomponeerd: ‘Hoe advocaten rollen: Bénédicte Ficq zegt niet te begrijpen waarom zij over de moord op Koen Everink wordt gebeld’.

De tweet kwam van het account @Ficq_advocate. Het is derhalve niet uitgesloten dat ie door een van haar kantoorgenoten is verstuurd, mr. Nico Meijering bijvoorbeeld, ook al zo’n baken van licht in de duistere wereld van de strafadvocatuur.
Maar háár naam stond erbij, dus ik geef Bénédicte ontroerd de credits.
Wat zegt u, meneer? O, u suggereert dat ik mr. Ficq even moet uitleggen wat ik met mijn tweet bedoelde? Doe ik niet. Klopt, het moet mogelijk zijn om haar aan haar verstand te brengen dat het leven van Koen Everink, of wat daar sindsdien nog van over was, met ingang van 8 juli 2012 rechtstreeks verbonden was met dat van haar cliënt Badr Hari, en dat het om die reden zelfs heel erg voor de hand lag dat de media haar voor een reactie op de moord op Everink aan de lijn probeerden te krijgen.
Sterker nog, meneer, volgens mij is mr. Bénédicte Ficq een mens. Ja, echt, kijk maar eens goed. Dat houdt in dat zij over iets van een gevoelsleven moet beschikken en zich op haar heldere momenten dus vast wel enigszins kan voorstellen hoe het leven van Koen Everink sinds die zomeravond, bijna vier jaar terug, in die VIP-box van Sensation White in de ArenA is verlopen.
Hij herstelde langzaam, dat heeft zij ongetwijfeld gehoord of gelezen. Hij werd beschimpt en bedreigd. Plotseling een bontkraagje op een scooter naast hem op straat, dat sist: ‘De groeten van Bdar. Kankerlijer’ .
Dat soort akkefietjes. Zijn leven had nooit meer de kwaliteit van vóór de mishandeling, was vaak een hel en er werd op buitengewoon lafhartige wijze een eind aan gemaakt. Dat zal zelfs mr. Ficq zich kunnen indenken en daarom zou het inderdaad niet helemaal onlogisch zijn als ik haar zou uitleggen dat de volgende verklaring óók mogelijk was geweest, na al die telefoontjes: ‘Ik kan me voorstellen dat jullie mij bellen. Er is nu eenmaal die lijn tussen het slachtoffer en mijn cliënt. Voor zover ik weet is er in dit tragische geval geen enkel verband’. Zoiets.
Maar weet u, meneer, ik wil gewoon nog even van dit heerlijke moment genieten. Je wordt niet elke dag door mr. Bénédicte Ficq een dorpsgek genoemd.
Mijn carrière is klaar! Tot maandag dus maar weer.*Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *