1222 Hoogland – 't Scheldt

1222 Hoogland

En ik maar, ook weer louter ter aanmoediging en ondersteuning, herinneringen oproepen aan de tijden van weleer, toen zij in het centrum van Rotterdam rond trippelde in een spijkerbroek die zo strak om haar derrière zat, dat ik ernstige problemen inzake de bevrediging der vleselijke lusten voorzag indien daar zoals zo vaak in het geval van madam haast bij geboden was: zelfs bij een gezamenlijke poging duurde het vast een eeuwigheid voordat die broek van dat lijf was gesjord.

Allemaal gedaan voor mevrouw Paay, in dit intieme hoekje van de krant. Ter verdediging van haar eer. Ik deed dat uit liefde, uiteraard. Uit onbeantwoorde liefde, geef ik toe, maar toch: uit liefde. Ik had er daarom geen enkele moeite mee om mezelf te benoemen tot voorzitter van de Vereniging Van Nederlandse Mannen Die Het Nog Nooit Met Patricia Paaij Hebben Gedaan, een toen al vrij klein gezelschap dat voornamelijk uit nichten, gecastreerden, aseksuelen en een enkele overgeslagen hetero bestaat, ik dus. Ik deed het voor háár.
Moet je nu zien. Gaat dat mens plotseling weer bij DWDD vertellen dat David Bowie en zij elkaar in een ver verleden volledig hebben uitgewoond. Ze was een jaar of twintig, voegde ze eraan toe. Alsof Bowie toen al leefde. Leuk hoor, ter nagedachtenis van David Bowie. Die kon in haar ogen kennelijk nog wel enige oppimping gebruiken. Het was tenslotte alweer een paar jaar terug dat ‘La Paay‘ uitkwam, haar zogenaamd alles onthullende biografie. Blijkbaar dacht Patries, daartoe uiteraard met gênante gretigheid door Van Nieuwkerk uitgenodigd, dat het verscheiden van de grote ster het moment was om de verkoop bij bol.com nog even nieuw lezen in te blazen.
Ja, sorry hoor, ik ben een beetje op haar afgeknapt. Wellicht ten overvloede haast ik mij te verklaren dat dit niks met vrouwenhaat van doen heeft. Daar heb ik alleen maar even last van wanneer bijvoorbeeld de Bessie Turf van de Volkskrant verklaart dat 2016 het jaar van de soloseks wordt, zoals van de week. Ik denk namelijk nogal visueel.
Maar hallo hé. Er was een grote popmuzikant heengegaan die dag. Een icoon. Je kunt zo’n man op talloze manieren herdenken en dat gebeurde ook, wat al te uitbundig zelfs. Op het laatst kwam ‘Major Tom’ me m’n strot uit. Maar één ding doe je dan niet: ter meerdere eer en glorie van jezelf nog maar eens een keertje als hoogbejaarde opscheppen dat je eerst nog een triootje met de heer en mevrouw Bowie hebt geweigerd omdat je daar ‘nog niet aan toe was’, maar dat je in een later stadium toch maar hartstochtelijk met meneer van bil bent gegaan.
Zagen jullie die andere hoogbejaarde kwijlen?
Matthijs van Nieuwkerk, bedoel ik?
Publieke omroep, vrienden.
Ik zeg het maar even.
*
Wij danken Robert Hoogland en De Telegraaf voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *