1218 Rob Hoogland – 't Scheldt

1218 Rob Hoogland

De mensen vragen mij vaak: waar is het toch misgegaan, ome Rob? Het antwoord kan ik natuurlijk niet plompverloren verstrekken. Behoedzaamheid is geboden. Ik vraag altijd eerst of ze rustig willen gaan zitten. Vervolgens doe ik een kussentje in hun rug, een dekentje over hun schoot, dat soort dingen. En dan geef ik ze een glaasje warme melk met een stukje dadeltaart en gesmolten karamel, en vraag ik of ze even heel sterk aan de gelukkigste momenten uit hun leven willen denken. Daarna zeg ik het pas. ‘Het ging mis, lieverd, op het moment dat Nederlandse stelletjes er niet langer voor terugdeinsden om het feit dat mevrouw in verwachting was geraakt aan te kondigen met: wij zijn zwanger’. Zeker voor degenen die het probleem dan niet onmiddellijk herkennen is het hulpverleningstraject dat ik bij wijze van nazorg heb uitgestippeld lang, maar noodzakelijk. Meestal komen ze er daardoor zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf. Maar een enkeling wordt helaas nooit meer de oude. Zeker voor die arme schapen helpt het dan echt niet wanneer de redactie Privé zomaar een bericht over het aanstaande vaderschap van Jody Bernal publiceert, hetgeen gisteren zonder enig vooroverleg geschiedde, waarin deze tekst is opgenomen: ‘De zanger, die bijna acht jaar samen is met zijn vrouw, kondigt het blijde nieuws dinsdagochtend aan op Instagram in de vorm van een taart met de tekst: ‘Wij zijn zwanger’.Reuze fijn hoor, voor Jody en Melissa. Ze hebben er lang genoeg aan gewerkt. Dat het maar een gezonde achtponder mag worden! Maar ik smeek Jody: maak nooit, maar dan ook echt nooit meer op deze wijze melding van een gezinsuitbreiding.Het begon ergens in de jaren zeventig, als ik het mij goed herinner. We werden weer eens door een emancipatiegolf overspoeld. Gevolg: Mannen moesten ineens gaan meedoen aan zwangerschapsgymnastiek en zelfs mee puffen bij de bevalling. En ze deden het ook nog, die sufgelulde softies. Dat was het begin weet ik nu. Dat was het begin van het einde. En toen ze daarna ook nog eens heel lief en heel blij en heel gelukkig met z’n tweetjes ‘Wij zijn zwanger’ gingen roepen, was de verpampering van de westerse samenleving definitief een feit en begon de teloorgang.De crisis? IS? Het klimaatprobleem? De ineenstorting van Oranje?

Allemaal een gevolg van deze vertrutting, dames en heren.Van harte gefeliciteerd, Jody Bernal, daar niet van. Maar jij bent niet zwanger. Melissa is zwanger. Jullie hebben een tijdje terug, naar wederzijds genoegen mag ik hopen, een soort van samensmelting gehad en toen stuitte jouw zaadje op haar eitje en kwam er plots een kind van, dat niet in jouw buik groeit, maar in de hare.Zo heeft Moeder Natuur het sinds jaar en dag geregeld. Jouw taak zat er na die samensmelting op.Biertje?*Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *