1217 Ephi – 't Scheldt

1217 Ephi

Het overgrote deel van de mensheid hoeft op zo’n dag niets anders te doen dan glimlachen, handen schudden, kusjes uitdelen en het glas heffen. Ik begreep onmiddellijk voor welk een dilemma ik geplaatst zou worden. Voor mij niets anders dan het harnas dat via ingewikkelde verbindingen aan mijn toetsenbord is verbonden. Ook vandaag dus. Daarom ook hadden we onze afspraak op de Coolsingel vroeg in de ochtend gepland.Burgemeester Ahmed Aboutaleb reserveren had ik niet aangedurfd. Die man heeft wel andere dingen aan zijn hoofd. Wel had ik Frédérique Spigt, zangeres en tevens onze lieve buurvrouw, evenals Jelle weken van tevoren stevig aan ons lot gebonden: ‘Hé, de 26ste niet vergeten oké?’

Frédérique was mijn grootste zorg. Haar tournee waarin ze met Annet Malherbe the king Elvis uit de hemel terugroept, is een goede week geleden begonnen. Dan weet je het: kringen onder haar ogen, hangende schouwers en permanent aan het bellen bij het uitlaten van Lucas, haar hond. Zou ze niet ergens in de provincie de avond tevoren zijn blijven hangen of met een kater van hier tot het Marconiplein niet wakker zijn te krijgen?En terwijl ik rond halftien een existentiële afgrond naderde, merkte ik dat ik mijn zwarte schoenen in Italië had gelaten. Paniek: waar vind je binnen vijf minuten een paar zwarte schoenen maat 49 dat bij een donker driedelig pak past? Ik keek naar het schoenrek en zag, buiten een heel assortiment sport- en wandelschoenen alleen gele Timberlands, per stuk 1,3 kilo schoon aan de haak.Intussen bleek Fré in de provincie te zijn blijven hangen en Geliefde op van de zenuwen te zijn. Nadat ik achter het stuur was gekropen wachtte ik een paar minuten om mijn gezelschap op de hoogte te brengen van het feit dat ik geen rijbewijs meer had. Dat van mij was met mijn portefeuille in Italië gestolen en ik was vergeten een nieuwe aan te vragen. We spraken af in geval van politiecontrole om eensgezind hard te brullen dat dit toch een zeer bijzondere dag was, die door geen agent, waar ook ter wereld, verpest mocht worden.Pas op de Coolsingel aangekomen merkte ik wat het met je doet als je je op twee gele vlekken voortbeweegt, terwijl je een donkerblauw pak draagt: de bodes keken me met argwaan aan, de andere stadhuisbezoekers porden hun ellebogen in elkaars ribben.De ambtenaar was een vrolijke Surinaamse die mijn Franse voornaam onmogelijk uit haar keel kon krijgen. Op dat moment, terwijl ik met mijn pochet een traan uit het rechteroog van Geliefde veegde, moest ik aan het liedje van Graeme Allwright denken: ‘Weet je nog mijn huwelijk / in dat kleine dorp / Ik lachte me rot / toen de burgemeester mijn naam probeerde uit te spreken’.Nog geen tien minuten later stonden we weer buiten, met onze twee getuigen en het reine gevoel weer vers en groen te zijn. En getrouwd. De Rotterdamse skyline triomfeerde onder een strakblauwe hemel. Een voorbijzoevende auto met Marokkanen erin toeterde vrolijk naar onze fles champagne. De wereld leek voor even splinternieuw.*Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***Wij wensen Sylvain Ephimenco en zijn Geliefde veel geluk toe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *