1216 Ephi – 't Scheldt

1216 Ephi

De onschuld zou je nog kunnen vermoorden maar de realiteit, helaas, niet. Wat concreet en tastbaar is, laat zich niet manipuleren. En soms moet je afdalen in de meest onwelriekende putten om de realiteit van dichtbij, zonder schroom en filter, te kunnen aanschouwen. Afgelopen weekeinde moest ik tegen mijn emoties vechten om de Parijse realiteit onder ogen te zien. En die ogen werden meer dan me lief is vochtig.Ik ken de Franse hoofdstad redelijk goed. Ik heb er familie wonen, evenals vrienden, kennissen en (oud-)collega’s. Jarenlang kwam ik regelmatig in Parijs om bij mijn toenmalige krant (Libération) te vergaderen. Ik ben een man van gewoontes: zelfde treinstation, zelfde hotel en zelfde Rue die op de Place de la République uitmondt. Dit was ooit mijn eigen Parijse realiteit: ik heb heel wat nagepraat over werk met collega’s in bistro’s en brasserieën – meestal in buurten en arrondissementen waar de aanslagen zijn gepleegd.De huidige realiteit van Parijs kon ik dit weekeinde niet ontlopen. Ik probeerde me het onbegrensde leed voor te stellen dat haat en fanatisme hebben veroorzaakt. De ploffende lichamen op het  asfalt, de neergemaaide levens in een concertzaal, begeleid door schreeuwen van angst en pijn. Ik ken de gemiddelde leeftijd van de slachtoffers niet, maar men kan nu al vermoeden dat het lood en de ijzeren moeren van de ‘nazislamisten’ vooral jeugdige Parijzenaren hebben getroffen. Kijk naar al die nog ongeschonden en blije gezichten op de foto’s die zijn gepubliceerd. Wat ik vrij snel merkte, is dat ik ooggetuigenrelazen van binnenuit, van overlevenden of gewonden, ben gaan mijden. Omdat die te veel als een herhaalde nederlaag klonken, de nederlaag die we met z’n allen vrijdag hebben geleden. En hoe meer het besef van dit verlies doordrong, hoe meer ik me weer Fransman ben gaan voelen. Iets dat lang niet meer was gebeurd.Ik verkeer hoe dan ook niet in een ontkenningsfase. Ik probeer ook niet de werkelijkheid te negeren door me achter mooie idealen en standvastige beginselen te verschuilen die niets met die werkelijkheid te maken hebben. Dus ik zeg ook niet dat we hier met een sociaaleconomisch probleem te maken hebben terwijl het gaat om de barbaarse uiting van de ‘zuivere islam’. Goed om eindelijk te beseffen, lijkt me.Ik ga ook niet poneren dat we uit idealisme de stromen asielmigranten ongemoeid moeten laten terwijl je nu weet dat onze ergste vijanden ertussen kunnen zitten. Of dat we de term ‘oorlog’ netjes moeten vermijden terwijl het wel om een vuile oorlog gaat.Ik kan niet liegen dat het allemaal goed zal komen terwijl ik weet dat we pas aan het begin staan van iets dat heel erg gaat worden. Maar ik begrijp ook dat anderen de realiteit liever ontlopen om in een fabelachtig canvas van ontkenningen te overleven. Als iemand zegt preventief mijn column en Trouw voortaan te willen mijden (brievenrubriek, 16/11), dan snap ik dat. Een abonnement op de Donald Duck om de hectische avonturen van oom Dagobert te beleven , is een alternatief.*Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *