1211 Rob Hoogland – 't Scheldt

1211 Rob Hoogland

Ontwaakt, reactionairen! Aan u is de overwinning! Jazeker, ik heb goed nieuws voor de conservatieve mopperkonten onder ons – door beschaafd en weldenkend Nederland structureel als onverbeterlijke reactionairen weggezet – die tegen de stroom der correctheid in blijven roepen dat de criminelen hier te lande, met name de Marokkaanse, te veel worden gepamperd. Jullie hebben gelijk.

O, wat een verademing om dat te kunnen zeggen. O, wat een verademing om Hans Werdmölder te horen spreken. Wie dat is? Een antropoloog. Hoho, nu niet meteen afhaken, hij is een verstandige antropoloog. Geloof me, die bestaan ook. Hans Werdmölder is niet te beroerd om zaken te onderzoeken die door anderen tot taboe zijn verklaard. Daar doet-ie desnoods dertig jaar over, zoals uit zijn boek ‘Marokkanen in de marge’ blijkt. Conclusie van die studie: aanpakken die criminelen! Confrontéér ze met hun wandaden! Tien jaar terug riep Hans Werdmölder al: ‘Stuur dergelijke probleemjongeren een tijdje naar Marokko’. Daar vergrootte hij zijn populariteit binnen het vakgebied ook al niet erg mee. Nu schetst hij een onthutsend beeld van een voormalige jeugdbende van veertig man in de Amsterdamse Pijp, van wie 34 van Marokkaanse origine, die hij dertig jaar terug als clubhuisbarkeeper, jongerenwerker en hulpverlener meemaakte en nu opnieuw heeft opgezocht. Welnu, dit zijn de cijfers: slechts vijftien jongens, mannen nu, zijn ‘redelijk tot goed’ terecht gekomen. Vier zijn er dood, de rest is crimineel en/of schizofreen. Waarom is dat beeld onthutsend? Omdat ze destijds, toen ze van school kwamen, zonder dat er een tegenprestatie werd verlangd terstond een uitkering kregen. Omdat er werkelijk van alles voor die gasten werd georganiseerd, zoals tripjes naar Slagharen en Texel. Omdat hun zo’n beetje tegen kostprijs drugs ter beschikking werden gesteld: hasj, heroïne, later coke. Omdat men dus, zoals ook tegenwoordig nog, de boterzachte approach bleef prefereren (de gedachte erachter: zo houden we die jongens van de straat). Omdat de heertjes desondanks ‘s avonds heerlijk uit stelen bleven gaan en op geen enkele manier tegengas kregen van hun begeleiders die, hoe Nederlands, totaal bevangen waren door het idee dat ze in de eerste plaats goed moesten doen. Et cetera. ‘Desastreus’, aldus Hans Werdmölder. ‘Een van de mannen die ik opzocht zei: ze hadden ons veel strenger moeten aanpakken’. Zal het helpen, dat boek van hem? Brengt het onze beleidsmakers, die deze criminelen nog steeds klanten noemen en hun begeleiders klantmanagers, tot inkeer? Ik blijf bij mijn stelling, eveneens zo’n dertig jaar terug geponeerd: ‘Hoe meer hulpverlening, hoe dieper het tuig zakt’.Ach, laat me even, het is ook een beetje mijn overwinning.***Wij danken Rob Hoogland en De Telegraaf voor de toestemming tot overname van de column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *