1201 Hoogl – 't Scheldt

1201 Hoogl

Misschien is dit wel de meest bemoedigende gedachte aangaande de Gay Pride: er zijn ook nichten die het overdreven aandachttrekkerij vinden.

O zeker, ik zit langs de kant straks, aan de Prinsengracht. Het is er meestal oergezellig en ik heb nu al zin om na mijn vijfde glas rosé, zoals ieder jaar, één keer heel hard ‘Homo’s!’ tegen het voorbijvarende gezelschap te roepen, waar volgens mij geen speld tussen is te krijgen.
Maar dit kunnen we ook vaststellen, honneponnetjes van me: zoals het Pride-onderdeel gisteravond (NvdR: 31/7/2015) op het Amstelveld andermaal in de eerste plaats een dampend heterofestijn was, zo zal de botenparade vandaag vooral één groot vertoon van extravagantie en exhibitionisme zijn.
Ho ho, rustig maar, als je uit de kast bent gekomen hoef je er niet meteen óp. Van mij mag het hoor. En ze hebben nog een punt ook. Zolang je, als homo, het risico loopt het slachtoffer van een stel potenrammers te worden, enkel en alleen maar omdat je in de ooit meest vrije stad ter wereld hand in hand met je vriend wenst te lopen, is er sprake van een serieus maatschappelijk probleem.
Dat dient blijvend aan de kaak te worden gesteld en daar wil ik desgewenst zelfs mijn steentje aan bijdragen door een essay te schrijven over mijn ervaringen in landen waarvan de overheersende religie van dezelfde soort is als die van veel van die potenrammers. Wanneer ik op feestjes – alcoholgebruik was meestal verboden in die landen , maar er werd doorgaans meer gezopen dan op de Volendamse kermis – naar het herentoilet moest, werd ik vaker ongewenst intiem lastig gevallen dan in de gemiddelde Amsterdamse gaybar.
Ik verwijs verder naar wat er onlangs op soortgelijke manifestaties in Istanboel en Jeruzalem geschiedde. Er is dus nog veel zendingswerk te verrichten, laat dat duidelijk zijn.
Dan breng ik nu even Harrie Jansen in herinnering. Harrie is een voormalig professioneel wielrenner, Tourverslaggever en pr-manager. Hij is inmiddels 68 jaar oud en kwam reeds 45 jaar geleden uit de kast. ‘Doorrijden, jongens, de Ambachtsschool gaat zo uit’, wilde hij tijdens de Tour, wanneer er een Frans dorpje werd genaderd, wel eens roepen. Wie over dat soort humor beschikt, kan voor eeuwig op mijn vriendschap rekenen, en daarom stemde het mij vrolijk dat ik vorig jaar een brief van hem mocht ontvangen, waarin hij heerlijk de spot dreef met het vooroordelen bevestigende karakter van de Gay Pride.
Er zijn ook homo’s die niet op Mr. Humphries en Dolly Bellefleur willen lijken, wilde Harrie er slechts mee zeggen.
Dat is, als je het mij vraagt, homo-emancipatie in de overtreffende trap.*Onze dank aan Rob Hoogland en de krant De Telegraaf voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *