1195 Ephi – 't Scheldt

1195 Ephi

Dat ik afgelopen weekeinde niet naar cabaretier Lebbis heb gekeken komt door mijn passie voor tennis. Overigens kijk ik vrijwel nooit naar cabaretiers die niets anders zijn dan gemankeerde columnisten, maar dan een tikkeltje oppervlakkiger en vooral ruimschoots vulgairder.De aanloop naar de finales op Roland Garros werd telkens ontsierd door reclamefilmpjes over het aanstaande optreden van Lebbis op tv. Nu geloof ik best dat die man gedegen teksten schrijft die verdieping en zingeving bieden. Het probleem is dat de Vara ervoor gekozen had om iedere keer opnieuw dezelfde ‘grap’ van Lebbis uit te zenden om de potentiële kijker lekker te maken. Zo moesten we tot vervelens toe bij herhaling vernemen dat de premier van dit land geen vrouwelijke partner kan vinden omdat zijn geslachtsorgaan even inefficiënt is als zijn beginselen.Nu heb ik die zogenaamde grap hier in mijn eigen gekuiste woorden vertaald en dus ontkracht, omdat ik weiger hier in mijn reine kadertje de gore smerigheid van die idiote Lebbis te reproduceren.Maar wat ik niet begrijp, is dat bij die even smerige Vara niet iemand is opgestaan met een minimum aan beschaving om de stekker uit dat filmpje te trekken. Gelukkig boden de lange tennisuitzendingen genoeg spanning en spektakel om de ondraaglijke nietigheid van het cabaretierbestaan te doen vergeten.Ik zat dus te genieten van de prachtige wedstrijden, de strijd van Serena Williams tegen de koorts, de tranen van Djokovic en de geruite broek van winnaar Wawrinka. Totdat deze laatste zoals gebruikelijk direct na de wedstrijd op het Court Central werd geïnterviewd.Wawrinka is een Franstalige Zwitser en daarom werd het gesprek tot grote tevredenheid van het Parijse publiek in het Frans gevoerd. Toen de interviewer door al zijn vragen heen was, vroeg hij de Zwitser om enkele vragen in het Engels te beantwoorden.

Toen gebeurde er iets merkwaardigs, ongehoord zelfs. Wawrinka werd gevraagd ‘voor al zijn fans in de rest van de wereld’ enkele zinnen in het Engels uit te spreken. De tennisser glimlachte, zat even aan zijn neus en schudde lichtjes met zijn hoofd: ‘Nee, niet, voor één keertje dat ik Frans kan praten, en dat doet me goed’.Het publiek ging joelend uit zijn dak. Daar stond hij dan, de Zwitserse Asterix! Leunend tegen een barricade van Emmental en Gruyère, volstrekt omsingeld door duivelse idiomen uit Albion, maar als laatste van allemaal strijdend voor de taal van Emile Zola en Albert Camus!Even betrapte ik mezelf op een gevoel van bewondering voor de weigeraar: ‘Allons enfants de la patrie!’ Maar snel kwam mijn verstand weer in zijn normale stand. Roland Garros is een internationaal toernooi en niet alle kijkers zijn het Frans machtig.Wat Wawrinka deed was niet een glorieuze daad van rebellie en verzet, maar van uitsluiting van het overgrote deel van de tennisfans op aarde. Niet slim.**5 000 euro per column voor Jan Mulder,
een zinderende revolutie!
Eigenlijk heb ik Dirk S. nooit gemogen. En dit komt niet door het feit dat hij jonger is dan ik. Of groter. Of, wie weet, intelligenter. Nee, het komt door die ene vraag die hij me stelde op een achternamiddag een jaar of zeven of acht geleden. Het was zondag, het meizonnetje scheen en we stonden voor de deur van een sportkantine. We hadden zojuist een discuswedstrijd afgewerkt en ik geloof zelfs dat ik van S. had gewonnenMaar opeens was er die vraag: ‘Zeg, kun je nog je hoofd boven water houden met je stukjes?’ Ik keek hem aan alsof ik zojuist mijn schijf in het net van de kooi had zien belanden. Hij vervolgde: ‘Ik bedoel die stukjes schrijven, columnist zijn, dat is toch geen echte baan. Dat moet niet zo makkelijk zijn aan het eind van de maand’. Ik geloof dat ik met een boutade antwoordde, maar inwendig bereikte mijn zuurgehalte een kookpunt. Zelden heeft iemand mij zo diep getroffen als het om het werk gaat dat ik doe. Misschien was S. notaris of manager bij MacDonalds, maar in zijn ogen kon ik niets anders zijn dan een kleine krabbelaar. Rivier van euforie
Ik heb die vraag van hem jarenlang als een kruis gedragen. Maar sinds gisteren is er eindelijk een punt achter gezet. Het komt door het sensationele bericht van de overstap van columnist Jan Mulder van de ene naar de andere Belgische krant. Mulder heeft een driejaarlijks contract van 750 000 euro getekend voor een wekelijkse column in Het Laatste Nieuws. Dat wil zeggen dat hij niet minder dan 5 000 euro per column gaat toucheren.Yeha! Het bedrag is zo ongelofelijk dat ik eerst alle nieuwsmedia moest raadplegen; pas toen liet ik een rivier van euforie door mijn bloedbanen stromen. Kijk, in één klap, dankzij Jan Mulder, is onze beroepsgroep tot de top van de kwaliteitsmetiers geklommen. We kruipen nu richting voetballers, tennissers en captain of industry! Het is afgelopen met die misprijzende blikken en lelijke opmerkingen. Dat het Jan moest zijn die als eerste ons glazenplafond aan diggelen mocht schoppen, is niet meer dan normaal. Hij heeft zich tot een voorbeeldig commentator ontwikkeld die moedig alle graaiers en bonusfreaks meedogenloos fileert. Jan heeft ook nog het hart op de goede plek en stemt altijd correct.750 euro
Maar er is nog een reden voor mijn enthousiasme en trots: het is onze eigen Persgroep die het tarief van 5 000 euro per column introduceert. De Belgische eigenaar van Trouw, de Volkskrant, AD en Het Parool. Kan het nog mooier?
Ja, het kan: onlangs kreeg ik een e-mail over het geld dat inktbroer Rob en ik kregen om drie weken vakantie zonder inkomen te compenseren. Die 750 euro zouden na veertien jaar deze zomer niet meer worden uitgekeerd: ‘Dit soort regelingen past niet in het Persgroepbeleid en is derhalve afgeschaft’.
Nu pas begrijp ik het: ik werk mee aan de herwaardering van de columnist in het algemeen en aan het columntarief van Jan Mulder in het bijzonder. Dat de Persgroep mij met deze zinderende revolutie associeert is zeker iets om trots op te zijn!***Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *