1191 Act I – 't Scheldt

1191 Act I

Emiel was ambitieus en had slechts één doel: groei! De omzet doen stijgen, uiteraard door meer premies binnen te krijgen. Onder zijn leiding verliet APRA de klassieke strenge klantenselectie, en nam men zowat alle bedrijven aan voor hun arbeidsongevallenverzekering. Zowat ieder uitzendbureau – onvermijdelijk de grootste brokkenmakers wat betreft arbeidsongevallen – mocht klant worden. De uitgaven aan vergoedingen stegen gestaag sneller dan de nieuwe inkomsten. En het resultaat laat zich raden ; de jaarlijkse ristorno’s op de premies vielen terug, de betere klanten (die met minder ongevallen) vertrokken naar gezondere maatschappijen, waardoor de ristorno’s nog verder terugliepen. En de premies weer stegen. Een vicieuze cirkel.Het ooit bloeiende APRA werd een sterfhuis. Daarbij kwamen nog andere peperdure fantasietjes van Emiel Juliaan; bijvoorbeeld een helicopterplatform boven de kliniek, dat nooit gebruikt zou worden…Toen hij in mei 2001 de bijna uitgedoofde fakkel doorgaf aan Walter De Ploey kon deze laatste niets anders dan een fusie zoeken met Assubel.

De Ploey stelde het duidelijk in De Tijd: ‘Toen ik bij APRA kwam, heb ik een doorlichting laten uitvoeren. Daaruit bleek dat sommige verzekerings-takken niet voldoende rendabel waren’. Dat heet dan een understatement… ‘niet voldoende rendabel’…
Emiel Allesbeterweter had een stinkend boeltje achtergelaten. APRA kalfde snel af en fusioneer-de noodgedwongen met het Brusselse Assubel (2005). Versta: het werd opgedoekt. Het nieuwe Mensura was geboren. Hoofdzetel: Brussel. De trotse arbeidsongevallenkliniek sloot. Het hoofdkwartier op de Italiëlei liep leeg.
Wat echter nog veel erger was: onder impuls van de megalomane Emiel Juliaan A. was APRA Leven gestart, een levensverzekeringsmaatschappij. Alsof men dat nodig had. Alle personeelsleden van het voormalige APRA werden ervan lid. Het zou dit kramikkelige, wormstekerige APRA Leven zijn dat – weliswaar enkele jaren na de pensionering van E.J.A. – in 2011 uiteindelijk failliet ging, met ruim 4 000 gedupeerde verzekerden (werknemers van 64 bedrijven) als resultaat.
In De Tijd stond er op 3 mei 2012 een schrijnend verhaal van een slachtoffer, dhr. Paul Peeters die na een loopbaan van 45 jaar als werknemer op pensioen gegaan was. Hij zou op zijn 65e zo’n
75 000 euro gekregen hebben. Niet dus. ‘Ik werd argwanend toen ik de laatste jaren voor mijn pensioen de jaaroverzichten kreeg. Je zou verwachten dat het kapitaal zou stijgen, doch het slonk. Waarom deed men niets?’.Inderdaad. Waarom deed men niets? Als een gewone werknemer het al zag …
En dan lezen we in ’t overlijdensbericht dat Emiel Juliaan A. … bedrijfsrevisor geweest is. Dat is toch het soort volk dat als beroep … inderdaad ! Emiel had andere besognes…. oud-medewerkers van Apra herinneren zich nog levendig hoe Emiel Juliaan geregeld in een … sneeuwwit marine-uniform kwam werken (ja, want hij speelde graag kapiteintje). Dan liep hij ostentatief alle afdelingen even rond… in plaats van dergelijk infantiel gesnoef had deze m’as-tu vu beter gedaan wat oud-bedrijfsrevisoren horen te doen: de cijfers controleren. Teveel gevraagd?
‘Ik hoopte tegen mijn 65ste een kapitaal van 75 000 euro gespaard te hebben. Toen ik vorig jaar vernam dat ik helemaal niets zou ontvangen, was dat een donderslag bij heldere hemel. Ik dacht dat een groepsverzekering erg betrouwbaar was. Dat de overledene en / of zijn nabestaanden de naam APRA dan ook niet op het overlijdensbericht wilden zien en zijn lange, goed betaalde loopbaan daar te verzwijgen is te begrijpen. On cache ses bêtises et ses victimes. Het had hen allen echter gesierd om gewoon minder op te vallen. En geen voor velen uitdagend jubelend overlijdensbericht van een halve pagina te laten verschijnen, alsof er een grootse held heengegaan was. Wij plaatsen ons niet alleen in de schoenen van de terecht treurenden – over de overledenen niets dan goeds – , maar ook in de schoenen van de ronduit bedrogen kleine man, die decennia lang gespaard had via APRA Leven, en die dit geld in rook zag opgaan door het geknoei van arrogante hoge heren die deze arrogantie tot na de dood kennelijk (laten) etaleren’.De kleine man die nu rond moet komen met het beperkte wettelijke pensioen, en het met een weekendje Blankenberge moet stellen in plaats van de ooit verhoopte – en verdiende – overwintering in Spanje. Waar hij zo keurig voor gespaard had. In volle vertrouwen in de bazen, de CEO’s, de managers, de verzekeraars, de kaders, het establishment, de witteboorden, de Rotariens-pour-la-vie, de snobs, kortom: de ronduit onbekwame figuren zoals de Emiel (Emile pour les amis du Rotary) Juliaan A.’s van deze wereld.Wat moeten die mensen denken wanneer ze de krant openslaan, en daar onthaald worden op dergelijk provocerend, bijbels, ronduit misplaatst trompetgeschal rond deze incompetente paljas? Wij citeren een dame (ene Chris Drijdijk) die het op de website www.inmemoriam.be duidelijk durfde stellen. Bij het ook daar gepubliceerde overlijdensbericht condoleerde ze niet maar schreef ze bitter, ‘Spijtig voor Apra Leven! (er zijn zoveel gedupeerden)’. Waarbij ze vertolkt wat zovelen allicht voelden.(met dank aan Willy, Raymond en Tony)***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *