1185 Ephi – 't Scheldt

1185 Ephi

Het artikel met als kop ‘Passagiers schreeuwden tijdens hele duikvlucht Airbus A320’ was gisteren op trouw.nl het meest gelezen. Verder kwam je er niets te weten over de paniek aan boord van het toestel. Geen details dus, maar alleen de vermelding dat deze onthulling afkomstig is van een Duitse krant die inzage heeft gehad in de transcriptie van de cockpitvoicerecorder. Dat dit artikel het meest gelezen werd, zou best op een hoog morbiditeit kunnen duiden bij de afnemers. Morbiditeit heeft een fascinerende werking en is sensationeel, evenals de dood, vooral die van anderen. Op de transcriptie kan alleen vermeld worden dat mensen gedurende een x aantal minuten hun angst en woede hebben uitgeschreeuwd. Geen verslag van de woorden die ze uitspraken of eventueel gebed. Geen beelden van de door co-piloot Lubitz tot de dood veroordeelde onschuldigen.Toch denk ik dat niet alleen morbiditeit hier in het geding is. Althans gemeten naar mijn eigen ervaring en belevenis. Toen ik voor het eerst hoorde dat de passagiers pas op het laatste moment gingen schreeuwen, voelde ik een raar soort opluchting. Het hielp me mijn angst te bedwingen in het vereenzelvigingsproces met de slachtoffers. Ze hadden dus weinig van hun naderende dood opgemerkt, dacht ik ietwat opgelucht. De daling was ook niet dermate scherp dat die mensen hierdoor gealarmeerd konden zijn… Pas toen duidelijk werd dat bergen gevaarlijk dichterbij waren gekomen, was er besef gekomen.Helaas was de informatie onjuist. Waarschijnlijk wilde de Franse procureur die deze leugen om bestwil verzon, geen extra leed bij nabestaanden veroorzaken. Nu is dus waarschijnlijker dat passagiers vroeg hebben opgemerkt dat de piloot was buitengesloten: hij schreeuwde, probeerde de deur te forceren, riep misschien de hulp in van passagiers. Toen zondag bekend werd dat het geschreeuw acht minuten had geduurd, voelde ik de malaise weer bij me opspelen, versterkt door mijn eigen vliegangst. Dat we de onrechtvaardige dood niet onbewogen kunnen accepteren en gaan brullen of tieren is niet meer dan menselijk.

Daarom schreef ik vorig jaar september hoe ik de kalme houding van gegijzelden die door jihadisten op het punt staan te worden onthoofd, volstrekt ongeloofwaardig vond. Volgens mij kon dit alleen omdat hen werd wijsgemaakt dat de video’s bedoeld waren om hun regering onder druk te zetten. Dat de opnames abrupt zouden worden beëindigd zonder onthoofding. Helaas blijkt nu dat ik gelijk had. Deze slachtoffers waren geen makke schapen die hun lot onderworpen aanvaarden, maar waren misleid door hun beulen. Zo vertelde de overgelopen jihadist Saleh, die tot taak had de aanstaande slachtoffers voor te liegen, hen stelselmatig dat er niets stond te gebeuren behalve een beetje theater. Wrang is dit wel, om niet op een decente manier te kunnen sterven maar geknield en gedwee. Niet zoals de veroordeelde die voor het vuurpeloton nog kan schreeuwen ‘Leve de revolutie’ of ‘de koning’.***Wij danken Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van de column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *