1183 Ephi – 't Scheldt

1183 Ephi

Waar is de geest van 11 januari gebleven?

Morgen zal het precies twee maanden geleden zijn dat een formidabele golf van betrokkenheid en solidariteit Frankrijk overspoelde terwijl de gehele wereld vol bewondering toekeek. Minstens vier miljoen Fransen liepen in talrijke demonstraties in bijna alle steden en droegen potloden of borden met erop het fameuze ‘Je suis Charlie’. De aanslagen van januari hebben wel degelijk verlammend gewerkt.Vier dagen ervoor was een reeks aanslagen door moslimterroristen tegen diverse doelwitten gepleegd: de redactie van het blad Charlie Hebdo, politieagenten en klanten van een joodse supermarkt. Voor wie zich graag door de romantiek van het moment wil laten verblinden moet die 11de januari een zeldzaam hoogtepunt zijn geweest. ‘Vive la liberté’ kopte de Volkskrant de volgende dag.En in Parijs was Manuel Valls woest omdat schrijver Michel Houellebecq in zijn boek ‘Soumission’ (onderwerping) het aangedurfd had om een schets van een aan de islam onderworpen Frankrijk te maken. Nee, La France kon alleen strijdlustig zijn en als voorbeeld voor de rest van de wereld dienen. Valls: ‘Frankrijk, dat is niet onderwerping, het is niet Michel Houellebecq, het is niet intolerantie, haat en angst’. Onderling geruzieEen schandelijke opmerking en een politieke inmenging in literaire zaken, maar goed: wat is er nu, twee maanden later, van dat elan van toen nog over? Waar is de ‘Geest van 11 januari’ nog waarneembaar? Nergens.Franse politici zijn weer bezig onderling te ruziën en president Hollande is weer aan het kelderen in de peilingen. Maar erger is dat de aanslagen van januari wel degelijk verlammend hebben gewerkt. Vorige week verscheen eindelijk een nieuw nummer van Charlie Hebdo. Daarin kon je nog met een vergrootglas tussen de 44 tekeningen naar een spotprent van Mo de profeet zoeken.Op de cover werd Charlie als een hondje voorgesteld dat uit de klauwen van een bloeddorstige meute probeert te blijven. Op de voorste rijen, vlak voor paus Franciscus, zag je Marine Le Pen en Nicolas Sarkozy kwijlen en blaffen. Alsof het de leidster van het populistische Front National was, samen met de rechtse oud-president, die de redactie van Charlie hadden uitgemoord.Nu mag je best getraumatiseerd en bevreesd zijn voor een nieuw bloedbad als tien van je mensen in een kogelregen zijn gestorven. Maar dit is nog geen reden om geschiedvervalsing te plegen. GevaarEn wat ook te denken van de bestuurders van het Mémorial de Caen? In dat Normandische museum zouden in april de vijfde ‘Internationale Ontmoetingen van de perstekeningen’ plaatsvinden. Twee weken geleden besloten de organisatoren het prentenfestival af te blazen. ‘We willen niemand in gevaar brengen en wachten op betere tijden’. Geen van de 44 uitgenodigde tekenaars protesteerde tegen deze laffe terugtrekking.Vorige week is het ‘Osmose de la caricature’, een prentenfestival in de Alpen in maart door zijn organisatoren van de agenda gehaald. De beveiligingskosten (2000 euro!) waren niet op te brengen, was de smoes. Wat was ook alweer de titel van Houellebecqs boek?***Boven de koning staat het gilde der criminelenVVD-minister Stef Blok voor Wonen en Rijksdienst wordt ondervraagd door journalisten voor aanvang van het vragenuurtje in de Tweede Kamer. Blok neemt voorlopig de taken waar van de afgetreden bewindslieden van Veiligheid en Justitie, Ivo Opstelten en Fred Teeven.Nederland is een land van details en van rituelen. En omdat zowel politici als (parlementaire) journalisten met een vergrootglas op de neus en een handboek over plechtige formaliteiten op zak door het leven gaan, hebben ze allang het contact met het grotere verband om hen heen verloren. Met het indienen van hun ontslag door de minister van justitie en zijn staatssecretaris zijn we weer in het traditionele circuit van de algemeen aanvaarde hypocrisie beland.De Kamer, ook wel bekend als de antichambre van het voorspelbare, in opperste staat van paraatheid: een verkeerd geïnformeerde parlementariër leidt tot de politieke guillotine. Desnoods zelfs als het gaat om het aantal rollen toiletpapier dat het ministerie tussen 1997 en mei 1998 verkeerd heeft opgegeven. GapendHet wordt druk bij de interruptiemicrofoon om de snel bedachte oneliners door te camera te laten registreren. Regie kwijt! Veel rook en nu vuur! Kardinale fout! (politiek is een saai spel en aan het eind wint Pechtold altijd in de categorie lichtgewichten). In het journalistieke kippenhok worden vervolgens de commentaren in beton met zweet gegoten: zo vlak voor de verkiezingen!Wat betekent dit voor de partij? Voor de regering? Voor de bungelende premier? Voor mijn buurvrouw in de bijstand?In de loop der jaren, vertrokken ministers en gevallen kabinetten, heb ik geleerd om gapend over nietige details en ambtelijke rituelen heen te stappen. Alleen het grote verband boeit me nog. Alleen de schande en de vlekken die onze democratische rechtsstaat ondoorzichtig in plaats van transparant maken, kunnen me woedend maken. Dus niet het onvindbare bonnetje, het verkeerde bedrag, de onjuiste informatie. Boven de koningMaar wel het feit dat een elite die zich aan de top van overheidsinstanties heeft genesteld, van alles beslist dat krom is en stinkt, zonder rekenschap af te leggen, zonder politieke verantwoordelijkheid te hoeven nemen.Dat een officier van justitie (Fred Teeven nu, maar ze zijn talrijk) met instemming van zijn superieuren bij het Openbaar Ministerie de kans krijgt in het geheim het adagium ‘misdaad loont’ kracht bij te zetten, doet me kokhalzen.Dat de handlangers van drugsbandiet Cees H., die hoge posten bij het justitiële apparaat bekleden, miljoenen crimineel geld aan die crimineel terugschonken, doet mijn maag als burger omdraaien. Dat dit gebeurt met een bonus door die miljoenen buiten het zicht van de fiscus te houden, maakt me als trouwe belastingbetaler misselijk.Kennelijk is er boven de koning der Nederlanden een andere categorie die enorme belastingvrije uitkeringen krijgt geschonken: het gilde der criminelen.Er is weinig veranderd sinds 1994. Toen handelden de Nederlandse staat en de IRT in verdovende middelen door tienduizenden kilo drugs de criminele wereld in te pompen. Met zakken meel in de mond noemde men dit destijds ‘werkmethodiek’.Nu gebruikt Teeven een NSB-formule: hij belazerde ethiek en moraal voor ‘volk en vaderland’.Tot zijn volk wil ik niet behoren en zijn vaderland is het mijne niet.*Wij danken Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van de column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *