1181 Hfd – 't Scheldt

1181 Hfd

zwarte… die van schepen Philip Heylen voor wie het theatertje aan de Leguit al veel langer een doorn in het oog zou zijn geweest.De quotes van Verhoye – dik in de verf gezet door de betrokken nieuwsdragers – lokten – zoals ongetwijfeld gewild – direct heel wat reacties uit. Rechtgeaarde Vlamingen voelden zich zwaar op hun pik getrapt, anderen klaagden vooral de subsidiegeilheid van de linkse rakkers aan die zonder (schaars geworden) gemeenschapsgeld er niet in slagen het hoofd boven water te houden en daar dan ook ongebreideld een recht op claimen.Laat ook ik misschien een steentje bijdragen tot de discussie, een steentje dat zeer persoonlijk is en daarom niet per se door iedereen moet goedgekeurd worden.

Zo vind ik het spijtig dat De Zwarte Komedie (DZK) moet verdwijnen (de vzw wordt echter niet opgedoekt zodat in de toekomst bijvoorbeeld reisvoorstellingen mogelijk blijven). Iedereen immers moet zijn stem kunnen laten horen en zijn boodschap kunnen uitdragen, ook al schopt men daarbij tegen zere schenen (denk aan het stuk van DZK vele jaren geleden over de Vlaamse voorman Cyriel Verschaeve wiens stoffelijk overschot toen pas door de Vlaamse Militanten Orde naar Vlaanderen was gebracht). Waar, zo vraag ik mij af, zijn anders al de ‘je suis Charlie’-roepers? Of telt de vrijheid van meningsuiting enkel en alleen als het in uw kraampje past? Dat Verhoye het in dit verband heeft over ‘de Vlamingen zijn een grimmig slavenvolk dat geen satire lust…’ is niet geheel onbegrijpelijk…
Satire is inderdaad, spijtig genoeg, niet onze sterkste kant… Mocht dat wel zijn, zou ’t Scheldt dan niet tienduizenden gretige abonnees hebben en Charlie Hebdo (ook in minder troebele tijden) en Ubu-Pan als zoete broodjes over de toonbanken gaan van de dagbladwinkels?De woorden grimmig en slavenvolk in hoger citaat van Verhoye schrijf ik volledig op zijn conto al kan ik mij wel voorstellen dat hij bij grimmig (nog) moet gedacht hebben aan de gewelddadige betoging destijds tegen zijn ‘Verschaeve-stuk’ en bij slavenvolk aan de grote volgzaamheid waarmee graag al vele malen voorgekauwde meningen worden gebruikt in discussies en al lang plat getreden paden nog maar eens worden aangestampt.En dan zijn er natuurlijk de subsidies voor de culturele sector nog die, zo las ik ergens, van onze ‘kunstenaars nooit verzadigde sponzen maken’. Zeker nu de overheid zich heeft voorgenomen dat er op alles en nog wat moet bespaard worden is het probleem accuut geworden. Al maanden (zelfs jaren) lang bekvechten voor – en tegenstanders over de noodzaak en het nut van subsidiëring van kunst zonder echter een oplossing te vinden waarin eenieder zich kan vinden. Bovendien woedt die discussie niet alleen in Vlaanderen, ook in andere landen is men in hetzelfde bedje ziek en zijn de besparingen vaak nog draconischer dan bij ons (Nederland verminderde de subsidies voor de culturele sector recent met niet minder dan 200 miljoen euro per jaar waarbij de bevoegde staatssecretaris zich liet ontvallen cultuur maar een linkse hobby te vinden). In Groot-Brittannië koos men er (jaren geleden al) dan weer voor om de subsidies aan de cullturele instellingen gelijk te schakelen met de inkomsten die zij zelf binnenhalen. Dit bleek niet zo’n slecht idee daar de kunstproducenten in GB intussen 56 pc van hun kosten lijken te delgen met eigen inkomsten (tegenover bv. slechts 20 pc in Nederland).In Vlaanderen gaat ongeveer O,7 pc van de begroting naar kunst en cultuur (zo’n 100 miljoen euro op een totaal van 26 miljard euro). Volgens de sector is dit veel te weinig. De argumenten die aangehaald worden zijn velerlei: van subsidies creëren vrijplaatsen voor experiment dat geen groot marktpubliek aanspreekt waar artiesten zich in relatieve onafhankelijkheid kunnen ontwikkelen tot onze zaaltjes zijn te klein om zelfbedruipend te kunnen werken…Even talrijk zijn de redenen waarom anderen dan weer vinden dat de culturele sector zijn verslavende honger naar subsidies nu maar eens drastisch moet matigen: meer zelfredzaamheid en zelfbedruiping bevorderen creativiteit en kwaliteit, de sector is zijn maatschappelijk draagvlak kwijt, kunstenaars zijn zeer kritisch ten opzichte van alles en iedereen behalve voor zichzelf, kunstenaars werpen zich (zeker in deze moderne tijd van ongebreidelde verspreiding van opinies) ten onrechte op als behoeders en bewakers van de democratie…Niemand (hoop ik toch) zal het mij kwalijk nemen dat ik deze (oeverloze) discussie hier niet ga beslechten. Deel uitmakende van een ‘slavenvolk’ vind ik dat voor sommige argumenten van beide groepen wel iets te zeggen valt.Mijn bedoeling was dan ook in de eerste plaats u wat stof voor verdere reflectie aan te bieden.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *