1179 Ephi – 't Scheldt

1179 Ephi

Soms verlang ik naar een paus die daadwerkelijk aan Caesar geeft wat hem toekomt. Met andere woorden een paus die zich beperkt tot de leer van de kerk en zich niet begeeft op terreinen waar hij niets te zoeken heeft zoals migratie, vrijheid van expressie of opvoeding van kinderen. Vorige week deed Franciscus me denken aan die imam, wat jaartjes terug en verfijnde hij zijn uitspraak: hij bedoelde een lichte tik, oftewel ‘een corrigerende tik’.Vorige week liet de paus zich alweer een beetje gaan want Franciscus is een soort Lucky Luke die nog sneller dan zijn eigen schaduw uitspraken doet. Niet goed doordachte uitspraken meestal, die voor verwarring of boosheid zorgen. Hij had het dit keer over zijn bewondering voor een vader die in staat is zijn kind ‘stevig te corrigeren’. Maar niet in het gezicht want dit zou te vernederend zijn.

De nieuwssites gingen onmiddellijk tot heldere simplificaties over: ‘Paus: kinderen slaan is oké’ (Spitsnieuws), ‘Paus: kinderen slaan is helemaal prima’ (Metronieuws), ‘Paus, kinderen slaan is goed’ (NOS), ‘Paus, sla uw kind’ (PowNed).Zeker, kort door de bocht, maar dat heeft Franciscus aan zichzelf te wijten. Toen moest de voorlichtingsdienst van het Vaticaan wel ingrijpen om het vuurtje te doven. Nee, de paus had het uiteraard niet ‘over het plegen van geweld of wreedheden tegen een kind’, hij bedoelde iets van een ‘corrigerende tik’. Als het uit de mond van een imam of een paus rolt, kan ik me bij deze uitdrukking weinig voorstellen. Sinds wanneer heeft een tik, een zachte mep of slag, een corrigerende werking? Volgens mij is de correctie pas effectief als pijn en schaamte in het spel komen.Zo was het althans een eeuwigheid geleden. Ik kan me één geval van corrigerend geweld van de kant van mijn vader herinneren. Een flinke klap in mijn gezicht met een stoet van sterretjes erachteraan. Ik voelde me beschaamd, vernederd maar gaf mijn vader gelijk: nooit meer zou ik een slecht schoolrapport onderin de broodmand verstoppen. Bovendien was een vaderlijke klap altijd beter dan de billenkoek van mijn moeder op mijn blote kont terwijl al mijn vriendjes toekeken.Over zulke kleine pauselijke uitglijders kun je nog je schouders ophalen, maar soms hebben zijn onvoorzichtige woorden een diepere uitwerking. Zondag zag ik beelden van een paar duizend opgewonden salafisten in hartje Londen. Ze protesteerden niet tegen de moord op journalisten in Parijs door twee geloofsgenoten een maand eerder, want dat vinden ze logisch. Nee, ze ageerden tegen de overlevenden die een krabbel met tulband op de cover van Charlie Hebdo hadden gezet. In het woud van haatbaarden zag ik iemand die een bord omhooghield waarop stond: ‘Insult my mum and I will punch you’ (Pope Francis)’.Dit zijn dus exact de woorden van Franciscus na de aanslagen. Woorden die moslimextremisten zich nu hebben eigengemaakt om geweld te rechtvaardigen. Of de paus zelf een corrigerende tik verdient, weet ik niet. Een rode kaart, zeker.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en Trouw voor de toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *