1178 Ephi – 't Scheldt

1178 Ephi

GEK MET WAPEN

Zijn de Denen ‘nuchter’ als ze van een ‘gewapen-de gek’ spreken wanneer ze het over de aanslagen van Kopenhagen hebben? Dit was de kop van een artikel in Trouw. Vervang wat mij betreft dat ‘nuchter’ liever door ‘naïef’ of ‘wereldvreemd’ om een betere omschrijving van de situatie te krijgen. Die kwalificaties gelden zeker voor de Deense premier Horning-Schmidt die het had over ‘een gek met een wapen, die bereid is om te sterven voor zijn zaak’. 

Omar Abdel Hamid el-Hussein, 22 jaar, geboren in Kopenhagen, voor gek verklaren is natuurlijk comfortabel voor je gemoedstoestand maar helpt je geen millimeter verder. Het is toch wel opvallend dat er nu overal in West-Europa ‘gekken’ opstaan, die toevallig zware wapens bezitten en toevallig Joden, journalisten en politieagenten vermoorden. Wie graag wil wegkijken moet vooral geen link zoeken tussen Mohammed Merah: Joodse school Toulouse 2012; Mehdi Nemouche: Joods museum Brussel 2014; Amedy Coulibaly: Joodse Hyper Cacher Parijs 2015; de gebroeders Kouachi: Charlie Hebdo 2015; Soufianze A. en Khalid B., gedood in Verviers 2015; en nu Omar Abdel Hamid el-Hussein. Allemaal zijn ze jonge moslimradicalen, Arabisch of Afrikaans van afkomst maar allen in Europa geboren en geradicaliseerd.Wil je het nog steeds hebben over ‘gekken met wapens’ dan weiger je hiermee het nieuwe verschijnsel te benoemen en te omschrijven en zul je ook geen efficiënte maatregelen tegen dat verschijnsel kunnen bedenken. Er zijn nog twee gangbare manieren om het gevaar van het jihadisme te bagatelliseren. Door te zeggen dat deze ‘jongeren’ door hun belabberde sociale positie tot een wanhoopsdaad werden gedreven. Lees wat burgemeester Aboutaleb, die in het Witte Huis was voor een conferentie over radicalisering en extremisme, dit weekeinde verklaarde: ‘De extremisten hebben bedacht dat zij het legitieme recht hebben om mensen te doden die anders denken. Deze mensen houd je niet binnenboord met een baan’. Neem Amedy Coulibaly die een ordinaire draaideurcrimineel was totdat hij door de Franse overheid nieuwe kansen kreeg aangeboden, een baan bij Coca-Cola en in 2009 met een groepje jongeren door president Sarkozy in zijn Élysée-paleis werd ontvangen. Toch radicaliseerde Coulibaly die vorige maand in Parijs vier Joden en een agent vermoordde. De laatste manier om weg te kijken is te poneren, wat bijna alle premiers en staatshoofden doen, dat het moordende jihadisme ‘niets met de islam heeft te maken’. Aboutaleb roept indirect op tot een discussie hierover: ‘Hoe kan het dat mensen tot religieus extremisme komen op basis van hetzelfde boek waar anderen hun waardigheid en mens-zijn aan ontlenen?’ Simpelweg omdat er twee Korans in één zijn. De Koran die in Mekka door profeet Mohammed werd gedicteerd (610-622) ademt tolerantie, barmhartigheid en respect voor andere religies. Maar de Koran die hij in Medina liet opschrijven (622-632) was die van de meedogenloze krijger die hij was geworden. Gewelddadige soera’s uit de Medina-periode zijn nu de inspiratiebron van moordende islamisten en jihadisten als Omar el-Hussein.VREDESPADAls je de beelden ziet van de vernietigingen, de gehavende gebouwen en de doden die te lang op straat blijven liggen, word je niet alleen door verbijstering overmand maar ook door schaamte. Dit is geen etnische of religieuze oorlog waar bevolkingsgroepen hun wederzijde haat uit eeuwen van twisten en conflicten putten.Dit is geen ver Syrië en ook niet het onstabiele Irak. Dit is onze voortuin, ons continent, dit zijn onze buren. Dit is Oekraïne waar sinds tien maanden een oorlog woedt die minstens 5 000 doden heeft gekost.Als je naar de beelden kijkt die uit Oost-Europa komen, krijg je soms het gevoel dat de tijd ergens in de winter van 1944 of ’45 is blijven steken. Zelfde grauwheid in een decor van modder en sneeuw met hier een daar een bloedplas. Zelfde grijze gedaantes ingepakt in dikke lagen slecht textiel.Maar nog belangrijker: zelfde blind nationalisme die steden in ruïnes doet veranderen. Er is in deze oorlog geen eer te winnen, alleen stukjes grond die eerst in puin worden geschoten.Anders dan in de Tweede Wereldoorlog kun je je niet troosten met het idee dat de ellende de prijs is die betaald moet worden, om het absolute kwaad te verslaan. Het gaat hier om buren die dezelfde nationaliteit hebben, dezelfde cultuur en talen delen. Mensen die later achterwaarts zullen kijken en het gevoel zullen krijgen deel van een dodelijk misverstand te zijn geweest.Als men vanuit onze landen naar Oekraïne kijkt, moet men beseffen in welke bevoorrechte situatie we verkeren. Bij ons geen aan flarden geschoten gebouwen en geen lijken in de sneeuw. Al bijna zeventig jaar hebben we de tumor van het extreme nationalisme weggesneden en leven we in vrede met onze buren.En dit is de verdienste van een institutie die we vandaag zo graag bekritiseren en soms vervloeken omdat deze Europese Unie het stadium van perfectie nog steeds niet heeft bereikt.Een logge mastodont is het, die in bureaucratie en zich tot vermoeiens toe herhalende vergaderingen lijkt te verliezen.En toch is het dankzij deze vermoeiende overlegcultuur dat we praktisch permanent in contact met elkaar bliiven  en elkaar beter hebben leren kennen. Het is dankzij het afstaan van een stuk souvereiniteit en eerzucht dat we nog steeds niet door kapotte steden dwalen. De Europese Unie en haar voorgangers hebben ons zeventig jaar vrede en welzijn gebracht.Het voorafgaande is niet bedoeld als slappe algemeenheid om disfuncties en mankementen van de EU toe te dekken maar om het besef te stimuleren dat vrede het meest kostbare goed is dat we met elkaar delen.Toen ik het aan het begin van dit stuk over schaamte had, bedoelde ik het feit dat we niet in staat zijn geweest onze eigen vrede tot exportproduct te verheffen.Al tien maanden kijkt de EU toe hoe de oorlog in zijn voortuin zich ontwikkelt. Bijna een jaar dat het verenigde Europa zich niet intensief met de oorlogsvoerenden heeft bemoeid. Nu pas wordt de motor weer actief en zijn Merkel en Hollande op vredespad. Mogen de goden van die vrede hun welgezind zijn.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *