1173 Act IV Brabo – 't Scheldt

1173 Act IV Brabo

Het destruam et aedificabo en de mythe van de lone wolf weerklonken snoeihard door de regimemicrofoons en geen levende ziel die oog had voor de biotoop waarin de ondertussen gigantische roedel lone wolves kon gedijen. Dat revolutionair gebrul zit links overigens al 200 jaar in de vuist bestorven. Guillotine, zwaard of schietgeweer werden gewillig onthaald. In de stad, als vijfde colonne. Van jakobijnen, anarchisten, communards en blanquisten, tot marxisten, leninisten, stalinisten, maoïsten en hun neo’s van mei ’68. Ja, tot en met hun broeders van de meer gematigde sociaal-democratie aan toe! Wat was immers het slagveld Brussel na de botte syndicale weigering tot overleg anders dan revolutionaire verdwazing en agitatie? Tot wat dit gewoel aanleiding kan geven als de islamitische hond, die wij dociel in onze donzigste sponde te slapen hebben gelegd, gestoken wordt door de rode vlo, werd pijnlijk duidelijk in Parijs: het bloed van Charb, Wolinski, Cabu, Tignous, Maris, … onherstelbaar vergoten door eigen vuur.

Was Wenen (1683), zoals Frits Bolkestein ooit zei, dan tevergeefs? Is de croissant dan echt het enige wat er nog van rest? ‘Waar de Turkse hiel drukt, groeit geen gras’, zegt de spreuk. Evenzeer schieten er in revolutionaire grond geen zaden van nederigheid. En kijk, geen twee dagen na de doortocht van het moordende, Moorse executiepeloton, struikelen we alweer over de halfslachtige of buitensluitende commentaren van allochtone of linkse spraakmakertjes en politici. Hollande wil een manifestatie van nationale eenheid, maar Le Pen mag niet mee stappen. Aan de Oever in Antwerpen, voor de stripmuur, werd actie gevoerd door de rode fine fleur. Wat spijtig toch dat ook Bart De Wever aanwezig was, aldus enkele groen-welvoeglijken, die het nog steeds niet be-grepen hebben. Bye, bye vrije meningsuiting! Sami Zemni sopte schaamteloos zijn anti-De Wever pen in het bloed van de slachtoffers en misbruikte het democratische spel om de autochtone tradities verder te laten afbrokkelen. Tot – alweer! – zwarte piet aan toe! Chams Eddine Zaougui moffelde zijn bewondering voor het doodseskader weg achter een och arme, maar kon niet weerstaan aan de allochtone drang om de schuld bij de autochtoon te leggen, al moest hij daarvoor een leuke cartoon van aapje Obama die nootjes eet wansmakelijk vinden. Nootjes zijn nochtans gezond, Chams! Abou Jahjah kreeg zelfs ‘Je suis Charlie’ niet door de strot: hij speelde Achmed en keerde zich nog maar eens rond in zijn aanbeden slachtofferrol. Dat revolutionair links mee verantwoordelijk is voor de uitroeiing van een generatie cartoonisten, dringt niet helemaal door in de geborneerde geesten van de hardleerse spraakmakertjes … Wel linkse broeders, niks … maar dan ook niks(!) kan deze afslachting legitimeren. Vandaar dat de vraag knaagt: hoeveel bloed moet er nog vloeien vooraleer de rode oogjes open gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *