1168 Ephi – 't Scheldt

1168 Ephi

Leraren in het basis- en middelbaar onderwijs worden op het werk gepest, stond gisteren in de krant. Ik hoor al krasse knarren onder ons hoofdschuddend mompelen dat er in hun tijd nog respect was voor de leerkrachten. Maar de vraag is wel hoe respect in die fameuze ‘goeie ouwe tijd’ werd afgedwongen. Wellicht dat mijn eigen ervaring niet met die van de gemiddelde lezer strookt. Deze werd opgebouwd in een tijd en een land waar autoriteit nog onbetwistbaar was. In een Frankrijk waar de rechten van leerlingen dagelijks door leerkrachten met voeten werden getreden. Hoezo? Door flink op al die weerloze jonge levens in te slaan.Je had de sadisten die je oor in een draai plooiden en je van het schoolbord tot achter in het klaslokaal trokken en terug. Of hun gesloten vuist tegen je kortgeknipte slapen zetten en heen en weer begonnen te wrijven totdat je van de pijn hard ging schreeuwen. Knijpen tot bloedens toe kon ook, en zelfs krabben zodat je ‘s avonds thuis aan je slechte beurt van de dag kon worden herinnerd. Vanzelfsprekend werd ok marteltuig af en toe ingezet om van jou een beter mens te maken. Meestal een ijzeren liniaal waarmee je vingertopjes werden bewerkt en heel soms je achterhoofd.Naast de sadisten kwam je gedurende het schooljaar af en toe een psychopaat tegen. Iemand dus die zich niet helemaal in de hand had en in een woede-uitbarsting al zijn frustraties op die kleintjes botvierde.Monsieur Sevet, leraar Engels, was zo iemand. Op zich geen onsympathieke persoon totdat hij vond dat je gebabbel, terwijl hij ‘my tailor is rich’ op het bord schreef, een smet op zijn autoriteit was. Meestal rende hij naar je toe en begon met beide (vlakke) handen op het hoofd van zijn slachtoffer te slaan: onophoudelijk, steeds sneller, links, rechts, alsof hij slagroom stond te kloppen.Voor het jonge slachtoffer restte niets anders dan zijn hoofd met zijn armen te bedekken en wachten tot de slagregen voorbij was. Dan pas bleek monsieur Sevet, uitgeput en met een gezicht zo rood als een rijpe tomaat, voldaan en gekalmeerd. En weer sympathiek.Mijn eerste klap kreeg ik op de basisschool van de schooldirecteur zelf. Ik had mijn huiswerk niet op orde of zoiets. Ik zag de spreekwoordelijke sterretjes voor mijn ogen dansen maar vertrok geen spier. Toen ik het voorval aan mijn moeder rapporteerde, zei ze trots: ‘Goed zo, je straf moet je altijd stoïcijns ondergaan’.Een sadist en een psychopaat tegelijk was wiskundeleraar Hélin. Om hem te verdedigen zou ik het feit willen aanvoeren dat hij maar één been had. En als hij weer last had van ontstekingen, liet hij zijn kunstbeen thuis en gebruikte hij zelfs geen krukken of stok: huppelend stormde hij dan de klas binnen. Hij sloeg met precisie en voorbedachten rade, zonder woede en zelfs zonder emoties. Als een seriemoordenaar die routineus zijn verlanglijstjes afwerkt.Mij heeft hij nooit aangeraakt. Ik was intussen vijftien geworden en meer dan 190 centimeter lang.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *