1150 Ephi – 't Scheldt

1150 Ephi

WAAR ZIJN DE GEBALDE VUISTEN?

Er zijn in Nederlandse huizen heel wat tranen gevloeid sinds donderdagmiddag. Bij het betreden van de sociale netwerken werd ik door verdriet en droefheid gegrepen. Ik zag gezichten en namen van onbekenden, allemaal vrienden, kennissen of familieleden van mijn eigen Facebook-vrienden.

Waar zijn de gebalde vuisten tegen het expansiebeleid van Poetin? Het leek of door de virtuele nabijheid het verdriet intenser werd beleefd. Alsof een onzichtbaar lint alle 189 Nederlandse slachtoffers van de vlucht MH17 indirect met ons verbond. Ik kende Tim of Pim niet, maar via dit web van vriendschap werd ik bewuster van het lot dat hen op 10 kilometer hoogte had getroffen. Deze spontane vorm van nationale rouw moet ons de kracht geven te beseffen dat, op ons continent, een vuile oorlog woedt. En dat we tot nu toe bitter weinig hebben gedaan om deze te helpen beëindigen. Om vrede in ons eigen huis en achtertuin te herstellen.
Want die bijna driehonderd verdwenen levens zijn geen slachtoffers geworden van een noodlottige vliegramp. Ze zijn de facto de onschuldige oorlogsslachtoffers geworden in een conflict dat we niet op juiste waarde hebben geschat. Wíe ook verantwoordelijk is voor het neerhalen van vlucht MH17, en dit moet met alle middelen worden uitgezocht, feit blijft dat een machtige mogendheid al maanden bezig is haar buurland te destabiliseren. En dit in ons Europa.Rusland verleent manschappen, logistiek en wapens aan een gewelddadige minderheid van separatisten die het einde van de soevereine staat Oekraïne nastreeft. Die ervan droomt de integriteit van het Oekraïense territorium definitief te schenden. En, wie weet, heeft datzelfde Rusland het wapentuig dat al die onschuldige mensen heeft gedood geleverd of bemand.Disproportionele aandachtMaar in onze straten blijft het stil. Geen protest, geen begin van een demonstratie. Waar zijn de gebalde vuisten tegen het expansiebeleid van Poetin? Wat wel het geval was als homorechten in het geding waren, gebeurt niet als mensenlevens worden vernietigd. In plaats hiervan krijgt het Midden Oosten-conflict disproportionele aandacht in onze landen.Als het om de oorlog van de staat Israël gaat tegen de terroristische Hamas, springen de beroepsactivisten uit hun stoel. Een voorhoede van Hamas-sympathisanten – nogmaals, een terroristische organisatie die duizenden raketten koopt in plaats van meel en suiker en ze vervolgens in een VN-school of in ziekenhuizen verbergt – neemt bezit van de Haagse straten, zwaait met hakenkruizen en djihadvlaggen terwijl sommigen de Hitlergroet brengen. In Frankrijk zijn dergelijke antisemitische demonstraties verboden. Niet in Nederland.En terwijl een minderheid van geharde politieke activisten, Israël-haters en antisemieten met veel bombarie bezit neemt van de Hofstad en ons probeert mee te sleuren, wordt de oorlog op Europese grond door onverschilligheid omgeven. De tragedie die Nederland donderdag zo hard heeft getroffen, zou een keerpunt in het Oekraïense gewapende conflict moeten zijn. Anders zullen die 298 doden van vlucht MH17, niets meer zijn dan toevallige slachtoffers van nutteloos geweld.

In kort geding van Volkert klinkt wraak doorVolkert van der G. wil graag juridisch adviseur worden. Zo iemand met een ridderlijke inslag die de wereld denkt te kunnen verbeteren en anderen te helpen als ergens onrecht dreigt.
Volkert heeft altijd een hekel aan onrecht gehad en hielp medegevangenen met juridisch advies tijdens zijn detentie. Daarom ook heeft hij jaren lang vervuilende boeren voor de rechter gesleept. Daar was Volkert, de idealist, op zijn best. Soms werd hij een beetje dwarsgezeten door de autoriteiten, zoals door milieu-ambtenaar Chris van de Werken.
Volgens een getuigenis werd de ambtenaar door Volkert met de dood bedreigd. Maar dat Van de Werken in 1996, nadat hij onenigheid kreeg met Volkert, in de bossen werd gevonden met drie kogels in zijn rug, is toeval. Iedere scribent die anders beweert, kan op een procedure van Volkert bij de Raad voor de Journalistiek rekenen. PaperassenVan der G. is dol op procederen, en dat deed hij ook gisteren weer in een kort geding. Daarin ging het om de beperkingen die hij kreeg opgelegd na zijn vervroegde vrijlating.
Waarom Volkert in de gevangenis heeft gezeten?
Omdat hij op een meidag van 2002 ineens geen zin meer had in lange procedures. Bijvoorbeeld bij het gerecht om Pim Fortuyn voor discriminatie te laten veroordelen. Volkert vond dat zes kogels van achteren afvuren op die ongewapende man een hoop paperassen kon schelen.
Maar goed, nu wil Volkert graag juridisch adviseur worden en daarvoor moet hij vaak in Den Haag zijn, waar veel rechtelijke instanties gevestigd zijn. Uitgerekend een van de steden waar hij niet mag komen, volgens die vervloekte beperkingen. Ook zou Volkert graag naar Zeeland willen. Maar dat kan niet, want dan zou hij in Rotterdam moeten overstappen. En in deze stad woonde de man op wie hij zijn pistool leegmaakte. Is dat niet een vreselijk onrecht dat hem wordt aangedaan? Overstappen in Rotterdam verboden, en dit door een gedateerd akkefietje waarvoor hij zwaar heeft moeten boeten.
Als laatste krijgen we Tilburg waar hij ook niet mag komen. Hallo, Volkert heeft daar wel familie zitten, die hij nu niet kan bezoeken. Wie dat zijn, weten we niet. Ome Jan? Tante Miep? Een regelneef? WraakMaar in Tilburg woont Hans Smolders, de gelegenheidschauffeur van Fortuyn, die de arrestatie van Volkert mogelijk heeft gemaakt. De moedige omstander die twaalf jaar geleden de moord zag gebeuren en achter de moordenaar aanging. Die recht in de loop van Volkerts pistool keek en toch zijn achtervolging niet staakte. Hij is ook de man die vorig jaar een petitie opstelde tegen de vervroegde invrijheidstelling van Van der G.Als ik nu de ironie laat varen, zie ik in dat kort geding van Van der G. een soort wraakneming. Ook tegen de man die hem hielp arresteren. Als Smolders in een afgelegen gehucht zou wonen, zou Van der G. wel een smoes verzinnen om daar ook te mogen komen. Zo is de man die voor zijn misdaad nooit spijt heeft betuigd en die niet tegen zijn verlies kan. Spijt en empathie komen in zijn vocabulaire niet voor.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *