1149 Ephi – 't Scheldt

1149 Ephi

IRELIGIE? MOHAMMED WORDT ALS PROFEET HERINNERD, MAAR HIJ KAN OOK ALS GEVREESD LEGERCHEF WORDEN HERDACHT

Kan Isis namens God spreken? Dat was de vraag die Trouw gisteren (NvdR: 20 juni) aan zijn Filosofisch Elftal stelde. In de verfijning van deze vraag leek zelfs een poging besloten om Isis van de islam los te koppelen: ‘Kun je het geloof van een terreurbeweging met recht een religie noemen?’ Vooral Désanne van Brederode gaf de indruk met de materie te worstelen.

Voor de schrijfster is het geweld van Isis ‘niet religieus, integendeel, dat is zo blasfemisch als maar kan’.Het is voor Van Brederode van belang om het onderscheid tussen de Isis-extremisten en religie te brengen, dit ‘omwille van al die moslims die volstrekt niets met deze weerzinwekkende praktijken te maken hebben’. Zeker, maar hoe nobel ook de beweegreden van de schrijfster om de islamitische terreurbeweging van haar religieuze karakter te ontdoen, je spaart vreedzame medegelovigen niet door de realiteit te negeren.Een andere vorm van wegkijken vond ik gisteren in het Vokskrant-stukje van onze ex-Trouw-columniste Asha ten Broeke. Ze memoreerde het geweld van christenen in de loop der eeuwen dat maakt ‘dat ze qua georganiseerde moord en doodslag een formidabele staat van dienst hebben (…) daar kan Isis nog een puntje aan zuigen’.
Wat heeft Asha nog meer in haar mars om de islamitische identiteit en het geweld van Isis te bagatelliseren? Dat door hun weigerring ‘zich enthousiast uit te spreken voor condoomgebruik’ de christelijke kerken ‘deels verantwoordelijk’ zijn voor anderhalf miljoen aidsdoden in Afrika en Azië ieder jaar. Daar heeft zelfs de meest productieve Isis-koppensnellerij niet van terug. De werkelijkheid is dat Isis een vrome, gewelddadige bende is die haar hele bestaan, op het geloof heeft geconstrueerd. De diepe overtuiging om als enige het dichtst bij de ware islam te staan, maakt van de Isis’er een schrikwekkende krijger die de dood niet vreest.
Bij Isis claimen ze de ware erfgenamen van hun profeet te zijn. In vele opzichten hebben ze ook gelijk. Net als Mohammed 1400 jaar geleden, willen ze hun kalifaat met het zwaard stichten en uitbreiden.
Net als Mohammed, die handelaren en hun karavanen regelmatig aanviel en bestal, plundert Isis de kluizen van banken of steelt olie uit de raffinaderijen om haar legers te financieren.

Mohammed
wordt nu uitsluitend als profeet herinnerd, maar hij zou ook als succesvolle generaal, geslepen politicus en vooral gevreesd legerchef kunnen worden herdacht.HerdachtDe laatste tien jaar van zijn leven, van zijn vertrek naar Medina in 622 tot bijna aan zijn dood in 632, heeft Mohammed zijn krijgers naar tal van slagvelden geleid. Wie zich over de wreedheid van Isis verbaast (de massamoorden op gevangenen in Mosoel) moet de episode van de joodse stam Banoe Koraiza gaan bestuderen.Na een beleg van 25 dagen (627) gaf de stam zich over. Maar Mohammed kende geen genade: hij liet alle mannen onthoofden en veroordeelde hun vrouwen en kinderen tot slavernij. In die zin hebben de Isis-krijgers zich het geweld eigengemaakt dat ten grondslag van hun religie ligt.Hun geloof kun je dus met recht religie noemen. Islam is de naam.***

IIDE BEET VAN SUAREZ WERPT ONS TERUG
NAAR DE NACHT TER TIJDEN
 Met toenemende verbazing heb ik gisteren kennisgenomen van het nieuwsfeit dat planeet aarde bijna van zijn as deed tuimelen. Het ging niet over oorlogen, aanslagen of djihadisme. Het ging ook niet over de nieuwe extravagante hoed (een reuze rode vliegende schotel die een fatsoenlijk zicht van de draagster onmogelijk maakt) van aandachtkoningin Máxima. We bijten niet meer als brute apen om te doden. Daar hebben we veel beter ontwikkeld marteltuig voor uitgevondenNee, wat alle tv-rubrieken, kranten en sociale media in vuur en vlam zette, was de ‘beet’ van voetballer Luis Suárez in de schouder van Chiellini. Ik heb veel benen en gebitten (bewust) gebroken zien worden op voetbalvelden. Ook gezichten in rauwe biefstukken zien transformeren door vuistslagen en schoppen. Om maar niet te spreken van al die lappen menselijk vlees die aan noppen bleven hangen. Maar geen incident heeft ooit zoveel afgrijzen en walging veroorzaakt als de hap van de speler uit Uruguay. Een beet, overigens, die amper een spoor achterliet op de geslachtofferde schouder van de Italiaan.‘Ban the monster’ kopte een Brits dagblad gisteren en de Belgische commentator Stef Wijnants beloofde de naam Luis Suárez voortaan uit al zijn commentaren te weren.  KopstootAl zappend kwam ik gisteren op een Franse nieuwszender terecht waar ze een goede tien minuten aan het onderwerp besteedden. Totdat de naïeve cultuurredactrice die in de studio zat, zich afvroeg wat erger was: de beet van Suárez die geen invloed op de wedstrijd had of de kopstoot van Zidane die Frankrijk in 2006 de titel kostte? De disproportionele agitatie van planeet aarde heeft natuurlijk met de recidive (derde beet van Suárez) te maken maar nog meer met de ongemakkelijke symboliek.Bijten is het wapen van de zwakkeren, hoofdzakelijk kinderen.
Een vrouwelijk instrument is het ook en dit om het gebrek aan spierkracht bij de dames enigszins te compenseren. Wie heeft nooit in zijn vlees de priemende tandjes van zijn zus of ex gevoeld? Je zou zelf kunnen zeggen dat op het voetbalveld de bijter door zijn makkers als mietje dreigt te worden gezien.Maar waarom zoveel commotie dan? Omdat een dergelijke actie ons naar de nacht der tijden terugwerpt. We willen niet graag worden herinnerd aan wat we ooit waren, dat wil zeggen, volgens de evolutieleer, een aap. Een harige Bokito die met zijn tanden het vlees van de vijand probeerde te verscheuren om er vervolgens met zijn vrouwtje vandoor te gaan. We willen vooral niet met onze oorsprong uit het dierenrijk worden geassocieerd. Arme onnozelaarDe beet van Suárez appelleert aan ons collectieve geheugen en aan het sluimerende beest in ons onbewuste. We bijten niet meer als brute apen om te doden. Daar hebben we veel beter ontwikkeld wapen- en marteltuig voor uitgevonden. Maar dat niet alleen. Toen we eindelijk na duizenden jaren rechtop gingen lopen en de voorraad appels en bessen in de grot op was, deinsden we er niet voor terug om happen uit de buurman zijn lijf te nemen. Dat is dus wat ‘monsterSuárez in ons heeft wakker gemaakt: de aap en de kannibaal.
En daarom riskeert die arme onnozelaar een disproportionele straf.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en Trouw voor hun toelating tot overname.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *