1142 Hfd – 't Scheldt

1142 Hfd

Van het beeld van de ‘almachtige media’, die de politiek in een bepaalde richting sturen, neemt de auteur echter afstand. Eerder, zo zegt hij, vormen ze een permanent onderdeel van een strijd om politieke macht te verwerven en te behouden. Hun toegenomen aandacht voor de politiek, in combinatie met de ontvoogding van de Vlaamse journalist, heeft hen wel onvoorspelbaarder gemaakt en een journalistieke autonomie ten aanzien van de politiek geschapen die door de politici niet altijd in dank wordt aanvaard. De media doen er dus wel degelijk toe, maar vaak niet op de manier zoals op het eerste gezicht gedacht wordt. Zo versterken zij bijna dagelijks de positie van politieke boegbeelden maar ‘maken of kraken’ ze die posities niet.Politici maken en kraken namelijk zichzelf op het podium dat de media hen bieden.Ook op thematisch vlak is de rol van de media belangrijk in de strijd om de politieke agenda, doch zelden initiëren ze zelf een thema. Eerder gebruiken politici de media om hun inhoudelijke plannen te bereiken en deze van hun tegenstanders te verhinderen waarbij de media zowel bondgenoot als dwarsligger kunnen zijn. Wel belangrijk is dat de media systematisch sturen hoe mensen zich over politiek informeren, niet door hun gekleurde kijk, eerder door hun manier van werken en hun voorkeur om nieuws in herkenbare, meestal negatieve en met het nodige drama en conflict gekruide, verhalen te gieten die een groot publiek kunnen boeien.Deze storytelling is niet nieuw, maar heeft de afgelopen decennia door de politieke ontvoogding van de media en de toegenomen commerciële druk wel aan belang gewonnen. Op de vraag of de evolutie die de media doormaken ongezond is voor de democratie is het antwoord van Van Aelst genuanceerd. Zo is ten opzichte van de jaren na WOII het nieuwsaanbod – zeker in verkiezingstijden – sterk gegroeid (sommigen spreken zelfs van een overkill)  en zullen slechts enkelingen nog heimwee hebben naar de tijd dat journalisten passieve volgelingen waren.

De relatie journalistiek-politiek hoort dan ook te steunen op een gezond wantrouwen: de soms wat (te) negatieve en cynische bril waarmee de journalist naar de politiek kijkt zorgt er voor dat hij of zij zich niet zomaar tevreden stelt met een officiële verklaring.
Dat het vroeger niet beter was neemt volgens de auteur echter niet weg dat het niet nog beter kan. Beknotten van de journalistieke vrijheid – ook al zijn er soms misstappen – acht hij niet wenselijk. Een reflectie van de politici over hoe ver ze nog meegaan in de medialogica daarentegen wel, willen zij (ook de kleine garnalen!) meer wegen op de besluitvorming en het parlement als instituut versterken (Van Aelst denkt daarbij aan een kleiner aantal, maar door bv. dossiervreters en communicatie experten omringde, volksvertegenwoordigers).Gedreven door diezelfde medialogica zullen de media volgen, willens nillens.Peter van Aelst * De mediatisering van de Vlaamse politiek * Uitgeverij Acco * 122 p * ISBN 978 90 3349 550 2.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *