1137 Ephi – 't Scheldt

1137 Ephi

TINEKE

Dit weekeinde kreeg ik weer een bericht van lezeres Tineke te Rotterdam. Wanneer onze correspondentie begonnen is? Ik dook in het archief van mijn e-mailprogramma om het antwoord op te graven. Tineke is niet zo jong meer zou je eufemistisch maar met eerbied kunnen zeggen. Maar deze vrouw heeft zich niet door de moderniteit laten verrassen. Van haar hand geen brief met onleesbaar handschrift in miniscule hanenpoten maar alleen elektronische post waarachter een gedecideerde toetsaanslag vermoed wordt.

Trouwens, het antwoord is 2009.
Ik stuurde haar toen, als reactie op haar eerste e-mail, een foto van de duiven die mijn balkon hadden gekraakt. Eind 2012 kreeg ik van Tineke een stevig verhaal gestuurd. Ze had in mijn column een existentiële worsteling ontdekt: is 56 jaar ‘best oud’, zoals een vriend op mijn Facebook-pagina had gemeld? ‘Met 56 begon ik aan mijn tweede huwelijk! Dat heeft nog bijna 30 jaar mogen duren. We reisden door Afrika, de VS, Canada, nadat we alles in Europa al hadden bezocht. Hoezo oud? Nu, 6 jaar alleen, voel ik me met 93 nog steeds niet oud’.Zo begon haar mail en wat volgde was een les in vrolijkheid en levenslust. Ja ze was gekrompen en de waslijn in de douche was te hoog geworden. Ook kwam ze niet meer buiten maar met mooie dagen was het heus genieten, daar op haar balkon met bloembakken. Alleen die rollator was wel een obstakel geworden om visite te kunnen ontvangen, want het geeft zo’n ‘geknoei met kopjes en glaasjes op zo’n beweegbaar vervoermiddel’.Tineke sloot haar epistel af met een klaroenstoot: ‘Jongen (ja, met een al gepensioneerde zoon van 63 blijf je in mijn ogen ook een jongen) the best is yet to come!’.Helaas kwam plotseling een grote wending in het leven van mijn geliefde lezeres. Begin februari kreeg ik van haar een nieuwe mail die als onderwerp één woord bevatte: ‘Afscheid’. Schrikken dus.Het hele bericht dat aan ‘monsieur Sylvain, signor Sylvano, beste Ephi’ was geadresseerd, was in hoofdletter getypt. Nee, Tineke lukte het niet meer de papieren krant te lezen met haar ‘ene oog macula en het andere staar’. Alleen met de vetgedrukte koppen ging het nog wel, maar wachten op ‘goed daglicht’ was geen oplossing meer. De conclusie van Tineke klonk als het dichtslaan van een deur: ‘Met ingang van vandaag is het Adieu Trouw!’.Dat ze mijn columns en die van Wim Boevink en Bert Keizer ging missen, moest ze maar aanvaarden, zoals ze iedere gedwongen verandering in haar leven had leren accepteren. Ik antwoordde haar dat ze nog een poging moest ondernemen. Met een tablet waarbij je de letters zo groot als je wilt kunt maken.En zie nu hoe Tineke, dankzij een goedkoop exemplaar van de Aldi, zich in een nieuw digitaal avontuur heeft gestort. Afgelopen weekeinde kreeg ik een uitnodiging voor haar 95ste verjaardag. Als ik het tenminste aandurf ‘temidden van al die oudjes en die onbekende familie’. Vast wel.***PHILIP MORRISWaar die meneer Philip Morris aan gestorven is, kon ik gisteren (4/4/2014) nergens vinden. Wel het jaar van zijn dood: 1873.
Maar of hij zelf door overmatig nicotine- en teergebruik in rook is opgegaan, wordt niet vermeld.Meneer Morris had natuurlijk geen flauw benul  dat hij bezig was een imperium te stichten toen hij in 1847 in Bond Street in Londen zijn tabakswinkel opende. In 1870 verkocht hij als een van de eersten handgerolde sigaretten onder de merknaam Philip Morris Oxford en Philip Morris Cambridge Blues.
Maar pas anderhalve eeuw later is in Nederland zijn naam synoniem van domper, rouw en treurnis geworden. Althans zo was het gisteren in Bergen op Zoom.Ik heb met al die 1230 mensen te doen die wegens de sluiting van hun sigarettenfabriek zullen worden ontslagen. Echt. Temeer daar deze sluiting ook nog rampzalig uitpakt voor de gehele regio: volgens schattingen kunnen nog 2 800 banen bij toeleveringsbedrijven verdwijnen.Als ex-roker van Philip Morris (blauw) treur ik ook een klein beetje mee. Dat mooie en elegant witte pakje met blauwe letters kocht ik jarenlang, tussen 1958 en 1994, bijna iedere dag voor 3 tot 5 gulden. Toen was roken nog heel gewoon en niet zo duur. Die nepsigaretten van meneer Morris smaakten nergens naar, moet ik bekennen. Ze gaven je een droge mond en brandden uit ongeveer in de tijd die Usain Bolt voor een honderd meter nodig heeft. Maar ja, ik probeerde alleen mijn schuldgevoel ermee weg te roken, want het teergehalte was bijzonder laag. In 1995 had ik van die hooistokjes meer dan genoeg en ik verliet meneer Morris om bij ome Douwe Egberts terug te keren.
Het is waar dat de fabriek in Bergen op Zoom nog winstgevend was en dat de frustratie van werknemers begrijpelijk is.Maar…Bij Philip Morris produceren ze tabak in de vorm van sigaretten. Dus indirect ook teer en tal van andere schadelijke stoffen. Als een Syrische mosterdgasfabriek wordt gesloten, ga ik ook niet janken. Ook niet als een Afghaans papaverveld in brand wordt gestoken (terwijl die boeren aldaar amper wat te eten hebben). Tabak doodt elke 6 seconden 1 persoon ergens op de wereld. Dat zijn 6 miljoen (ex-) rokers per jaar.Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie hebben sigaretten en andere tabaksproducten in de twintigste eeuw in totaal 100 miljoen onschuldigen gedood. Bij ongewijzigde consumptie zal dit deze eeuw 1 miljard zijn. Die tabaksboer met zijn handgerolde sigaretten in het winkeltje in Bond Street is eigenlijk een van de grootste massamoordenaars uit de wereldgeschiedenis. Hij wist het alleen nog niet toen hij stierf.Nu sluit een van de (winstgevende) fabrieken van Philip Morris. Omdat overal de consumptie daalt (hartelijk dank e-sigaret), en dat juich ik toe. Ik heb natuurlijk makkelijk praten nu ik roker af ben (vier maanden) en  een mooie huidskleur heb gekregen. Maar dat dit stukje een beetje laf zal worden gevonden, doet me niets. Laf zijn is de core business van overlopers.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***ROKEN

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *