1132 Ephi – 't Scheldt

1132 Ephi

Zullen we hem aan de hoogste boom hangen? In stukjes snijden mag ook, of naar Noord-Korea verbannen. Want het kan natuurlijk niet bij een paar lezersbrieven blijven die hem bevelen om zich te schamen. Of bij een stripverhaaltje van Pieter Geenen die in zijn comfortabele hoekje deze verrader gisteren belachelijk maakte.

Ja, ik heb het over Mient Jan Faber van het Interkerkelijk Vredesberaad die vandaag afbrandt wat hij gisteren adoreerde. Volgens het ex-boegbeeld van het IKV is de strijd van weleer, en dus ons geliefde pacifisme, domme romantiek of zoiets. Allemaal flauwekul, want dankzij die atoombommen wordt de vrede nu gewaarborgd.Als veteraan die meer dan dertig jaar geleden meeliep, voel ik me grondig belazerd. Ik weet nog hoe wij, bewust van het gevaar en van het belang van onze missie, op die heilige 21 november 1981 door Amsterdam ernstig marcheerden. Die dag is me vooral bijgebleven omdat ik door mijn overvolle blaas gedwongen werd de bus vroegtijdig te verlaten. Ik denk nog met schaamte aan die gigantische plas die alsmaar breder werd. Als een schandvlek groeiend tussen mijn voeten. Op die novemberochtend heb ik voor de eerste en laatste keer in de hoofdstad wildgeplast. Voor de rest was het een fijne dag. Er werden zeer strijdlustige en moedige dingen geroepen als ‘liever rood dan dood’. Sommigen van ons hadden het liedje van Armand uit hun hoofd geleerd: ‘Liever een Rus in de keuken dan een raket in de tuin’.Of Sonja Barend ook van een Sovjet-exemplaar aan haar fornuis had gedroomd, weet ik niet. Maar ze had wel op tv alle Amsterdammers opgeroepen om een wit laken aan hun ramen te hangen. Ja, we leken toen met z’n allen uit het liedje van Jaap VisserJan Soldaat’ te zijn gestapt: de garde sterft nooit en we gaven ons al over. Natuurlijk stond ik er in oktober 1983 weer bij. Alleen herinner ik me vooral de overvolle wegen naar Den Haag en de gigantische files op de A13. Maar ja, dit was ook de grootste demo ooit in Nederland. Met zijn 550 000 waren we, ook die dag, liever rood dan dood.Maar ik laat nu de ironie varen. Ten eerste wil ik zeggen dat het alleen nuttige idioten zijn die nooit van standpunt veranderen. Ten tweede dat Mient Jan Faber veel verder had moeten gaan met zijn mea culpa. Hoewel ook ik kernwapens ‘afschuwelijk en immoreel’ vind, waren we in die tijd hartstikke fout. In de totalitaire Sowjet-Unie keken ze kwijlend van genot naar onze demonstraties die ze via Europese zusterpartijen aanmoedigden. Intussen hadden ze honderden SS-20-raketten op ons gericht. Helaas voor de Russen lieten de Navo-landen zich door ons protest niet ringeloren: ze gingen door met plaatsing van eigen kerntuig. Totdat de Russen naar de onderhandelingstafel kwamen om het INF-verdrag te tekenen. Inderdaad alle kruisraketten eruit aan beide kanten, niet dankzij de demonstraties, maar door vastberadenheid van het Westen. Ach, ik had het misschien mis toen, maar het waren wel twee fantastische dagen.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *