1125 Even – 't Scheldt

1125 Even

VOLKSWEERKUNDE     In februari ziet een boer liever een hongerige wolf dan een man in hemds-mouwen. Bron: Het kalender weerspreuken-boek Uitg. Davidsfonds***Een geeuwer helpt ook anderen aan het gapen***SOFPRIJSNEDERLANDSE TAAL     Als eerste kandidaat voor het bekomen van de Sofprijs van de Stichting Nederlands stellen we deze voor:‘Antwerpen

Nadat Amsterdam met Ai Emsterdem het slechte voorbeeld heeft gegeven, lijkt de Vlaamse grote stad Antwerpen te zullen volgen. Het nog maar kort zittende bestuur van de stad heeft de in België wereldberoemde reclamemaker Guillaume Van der Stighelen gevraagd ‘een strategie te bedenken om Antwerpen op de kaart te zetten als internationale hotspot voor creativiteit. Daar komt veel onnodig Engels uit naar voren: Powered by Creatives, Antwerpen Global Creative Hotspot en Creative Capital of Europe’.Dit lijstje getuigt van de armoe die straalt uit het taalgebruik van blufkont Guillaume. U weet wel, de vader van een ‘verongelukte’ zoon…Buiten jannestreken heeft deze Guillaume zich doen opmerken door peperdure reclamecampagnes die geen enkel resultaat opleverden.***Gedeeld geheim, verloren geheim***VERLOREN MAANDAG     Steeds minder cafés bieden hun klanten ter gelegenheid van Verloren Maandag een worstenbroodje of appelbol aan.
Gierigheid? Te weinig of überhaupt geen respect meer voor klanten?In café Crossroads, Paardenmarkt Antwerpen hing aan de inkom een affiche: worstenbrood en appelbol verkrijgbaar aan inkoopprijs: 2,50 euro.De nieuwe uitbaters van café Ami, Katelijnevest veranderde van bakker en daar was het worstenbrood groter dan vroeger maar minder smakelijk.De klanten van de Pelgrim in de Boomgaardstraat kregen ongevraagd – dus geen keuze – een mini-worstenbroodje aangeboden: ongeveer een derde van wat de garçon achter de toog aan het verorberen was…Daar het eveneens ongevraagd geserveerd worstenbroodje vorig jaar én onsmakelijk en lauw in De Hand, Boomgaardstraat heb ik dit jaar dit etablissement links laten liggen.Zowel De Hand als De Pelgrim behoren toe aan brouwerij Moortgat. De brouwerij werft met een grote eentalig Engelse lichtreclame op de muur.De kleinkinderen van de stichter van de brouwerij bewijzen daarmee wereldvreemd te zijn en absoluut geen eerbied te hebben voor de Antwerpenaar. Raar, want de familie Moortgat was steeds een toonbeeld van fiere Vlaams gezindheid. De burgemeester van Breendonk, een Moortgat, werd voor de oorlog verkozen op een lijst van het VNV. Geen Engelse partij.Sinjoor***

Pico BelloNieuwjaarsreceptie N-VA-DeurneZo’n kleine honderd mensen waren komen samentroepen in parochiezaal Ruggehof in Deurne voor de drink van de lokale districtsafdeling van de N-VA. Dat was de enige plek waar burgemeester Bart de Wever in Antwerpen zou speechen, verzekerde hij. Dat vond men geweldig, want er is niets zo ergerlijk als een politicus die veel onder het volk komt.Het woord ‘allochtoon’ kon met gemak vermeden worden omdat er die avond niemand van exotische origine was. Er heerste dan ook veel eerbied voor grijze haren. Die moslimextremisten waren niet om mee te lachen, leerden we. ‘Waarom heeft iemand dat vroeger nooit luidop durven zeggen?’, vroeg een ex-Blokker zich af.‘Hoe lang bestaat de N-VA nu eigenlijk?’, trachtte een gezette bonnetjesdame bijeen te puzzelen. ‘Van net na de oorlog, denk ik’, antwoordde een mevrouw in een licht inspiratieloze bloemetjesjurk.De Wever nodigde iedereen uit om in mei niet voor het PS-model te stemmen en haalde daarmee vlot de twijfelaars over de streep.‘Wie is die kalende jongen die daar binnenkomt?’, fluisterde een transpirerend partijlid. Bleek dat toch wel Annick de Ridder te zijn, zeker.Luk Lemmens straalde een provinciale gezelligheid uit. Districtsvoorzitter Peter Wouters betreurde duidelijk dat hij met zijn sympathieke container-gehalte fysiek niet langer op de Grote Leider leek. ‘En als we de macht hebben, dan zullen we nogal eens bezuinigen, hoor’, benadrukte Bart bijna genietend. Heel de zaal vond dat die profiteurs daarbuiten dat best flink mochten voelen.Na de speech kon je met wat slechte wil zien hoe Annick zich tegen het rechterbeen van de burgemeester zat aan te swaffelen. Hoogst hinderlijk zoiets. Wellicht een moeilijk af te schudden Open VLD-gewoonte. Een corpulent bestuurslid had duidelijk een en ander voorgeproefd. Hij bood André Gantman een worstenbroodje aan en vroeg: ‘Smaakt het, Dré?’. ‘Alles wat uit den oven komt, heb ik graag’, betoogde de Kleine Leider van de gemeenteraadsfractie laconiek. ‘Verdomme, ik vrees dat ik in mijn broek heb gedaan’, stelde een ouderling ontsteld vast. ‘Van het lachen, pa?’, informeerde zijn schoondochter die alle afleveringen van De Slimste Mens op video had. ‘Neen, omdat de fanfare in de zaal hiernaast de Brabançonne aan het repeteren is’, klonk het. Inmiddels was de burgemeester een zestal keer plots verdwenen.Een verscheurde militant zat in de keuken danig te huilen na de onvergeeflijke fout Bart een niet verantwoord hapje te hebben aangeboden. ‘Die mens moet naar de wc door mijn schuld’, gulpte de ongelukkige eruit. ‘Maar neen, Bart krijgt gewoon heel wat dreigtelefoons. Ge moet U daar geen zorgen over maken’, suste een ervaren partijkaderlid.En zo gedijde de vriendelijke jaren vijftigsfeer verder, vol dromen van een onafhankelijk Vlaanderen in de ‘golden sixties’-versie.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *