1123 Ephi – 't Scheldt

1123 Ephi

Het stel voor ons aan de kassa van de supermarkt Carrefour zag, bijna onverschillig, het eindbedrag in het venstertje verschijnen: 177,75 euro. Ik schrok wel en keek naar de aangeschafte lekkernijen van mijn voorgangers die nog op de band lagen: champagne, foie gras, kreeft, zalm, marrons glacés enz. De vertrouwde kerstmaaltijdcomponenten dus, die je op 24 december in een Franse supermarkt moet inslaan, wil je ‘s avonds of de volgende dag bij je gasten geen figuur slaan.Ik dacht plots aan inktbroeder Rob Schouten die dagelijks nooit meer dan 6 of 7 euro per maaltijd uitgeeft. Wat zou zijn kerstmaaltijd dit jaar zijn geweest?Op de band van de kassa in La Ciotat lag gelukkig geen konijn. Mijn eerste Nederlandse kerstkonijn dateerde uit 1973 en werd bereid door de vrouw die later mijn schoonmoeder zou worden.

Een schat van een vrouw die zoals de meeste Nederlandse vrouwen in die tijd, absoluut niet kon koken. De grote stukken konijn werden de hele kerstochtend door haar in een grote pan bijna drooggebraden. Totdat ze op brokken steenkool gingen lijken uit de periode van vóór de sluiting van de Limburgse mijnen. Geen kruiden en geen saus erbij. Wel een beetje bakvet in een juskommetje. Toen de brokken uitgedroogd dierenvlees op mijn bord vielen, klonk het alsof een baksteen op een dak van golfplaat was geploft.
Ach, laat ik die calvinistische kookkunst niet te wreed op de hak nemen: de armoedige kerstmaaltijden van mijn grootouders Rodrigo en Carmen waren ook geen culinaire hoogstandjes. Dat we de beignets van snijbieten met Kerst konden vermijden, kwam doordat de planten alleen vroeg in het jaar werden geoogst. Maar de taarten gemaakt van bloem van kikkererwtjes waren het hele jaar voorradig. Een bal gehakt was een luxe en de schillen van sinaasappels eindigden op de kachel om het huis mee te parfumeren.
Als het de dagen ervoor geregend had, waren de slakken uit de hele omgeving niet veilig. Oma en opa waren soms volle middagen bezig om het gratis blubbervlees op te rapen. Die arme beestjes sleten vervolgens hun laatste dagen in een gesloten pan totdat ze volledig uitgepoept waren. Daarna pas werden ze in pikante saus gekookt. Altijd beter dan die ene kerst waarin mijn opa vroeg vertrok, gewapend met zijn jachtgeweer. Hij ging geduldig in een houten hok zitten om gratis proteïnen af te schieten.
Het maakte voor hem niet uit wat voor vlees hij uiteindelijk in de kuip kreeg. Zo kwam hij ruim voor tijd met een zak vol mussen. Mijn oma had een hels karwei om al die kleine vogeltjes klaar te maken. Hoe het vlees smaakte weet ik niet want er was helemaal geen vlees om op te kauwen. Alleen minuscule botjes gemengd met het lood uit mijn grootvaders patronen.
En nu zit ik in Italië om Oud en Nieuw te vieren. Dat doen we bij onze vriend Mariano die zich graag als ‘links-extremist’ afficheert. Hij vraagt 20 euro per persoon voor zijn culinaire inspanning. Het totale bedrag gaat naar een Albanees weeshuis. Het wordt een politiek correcte afsluiting van het jaar.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *