ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1109 Act 6 NVA – 't Scheldt

1109 Act 6 NVA

… districtsvoorzitster Zuhal Demir het welkomstwoord krijste.  Het leek wel alsof ze in een VIP-tent van Tomorrowland zat.

Burgemeester Bart de Wever – die op de uitnodiging stond vermeld – daagde niet op, hetgeen doet vermoeden dat de man als de mythische figuur die hij in de ogen van velen is geworden, wellicht niet meer bestaat. Er werd over hem gesproken als ‘Bart’ en meer moest dat niet zijn.
Siegfried droeg een wanstaltige rode broek en pruttelde op maçonnieke wijze wat cijfermateriaal bijeen. Er waren ook dia’s voorzien voor de aanwezige debielen, die tenslotte ook hun rechten hebben, anders dan die vermaledijde Walen. Niemand stond er bij stil dat de Walen eigenlijk ook gewoon blanken zijn. Over de multiculturele ontsporingen geen woord, des te meer over de onrechtvaardige belastingen.
De N-VA als de Vlaamse Tea Party? Bracke ontlaste zich op de socialisten alsof hij nooit als Valère Depauw voor hen had geschreven. Met overslaande stem jutte ‘de man van 16 seconden’ oneindig lang de oud-Belgen op tot nog meer misnoegdheid. De arbeiders van Ford Genk bleken eigenlijk zichzelf ontslagen te hebben, want zo uitgekiend zijn die jeugdige bruggepensioneerden wel. De cijferbrij was van dien aard dat de hardwerkende Vlamingen die getallen onmogelijk in de juiste volgorde uitgelegd zouden kunnen krijgen aan hun kroost oppassende thuisbasis. Natuurlijk was er weer geen enkele fraaie deerne die avond, tenzij je Liesbeth Homans meerekent die tegenwoordig tracht er als een vrouw uit te zien.
Jan Jambon probeerde Algemeen Beschaafd Nederlands te spreken. Zeer verdienstelijke poging, dat moet gezegd. Hij had het over ‘gemeenschap’, maar wellicht niet met zijn eigen vrouw. Inmiddels waren de meeste mannen bereid eerder hun eigen dochter naar Syrië te versassen vooraleer ze aan een Waal uit te huwelijken. De enige ‘swartmens’ in de zaal was degene bij wie je je twee (jawel 2) drankbonnetjes mocht inwisselen. André Gantman, de beroepsjood die fractieleider in de Antwerpse gemeenteraad mag spelen, trad zoals gebruikelijk buiten zijn oevers. Met Carl Huybrechts’ kapsel leek men net de vloer van de zaal te hebben opgekuist. De arrogante zelfgenoegzaamheid kreeg men echter niet van zijn blinkende tronie geveegd. Wie heeft er kiezers nodig bij zoveel macht?
De likkebaardende middenklassers waren opgetogen dat er geen profiterende armoedzaaiers in het  rond schuifelden. De Vlaamse Leeuw werd niet gezongen, want het ging immers over iets socio-economisch. Siegfried Bracke was niet enkel aanspreekbaar, maar vooral aaibaar. Zijn rode broek was alles wat overbleef van zijn vroegere brood-ideologie. Conclusie: als niet te temmen volkspartij in spe bedien je beter meer dan één doelgroep. Succes niet verzekerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *