ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1106 Act 8 – 't Scheldt

1106 Act 8

De socialist François Hollande, intimus van onze Elio Di Rupo bakt er niets van. Ras-le-bol hebben de Fransen het van hun ‘normale’ president.Nicolas Sarkozy noemden ze ‘le fou’, Hollande heet nu ‘le mou’. Zijn slogan luidde nochtans: le changement, c’est maintenant. De bevolking merkt daar niets van. Nooit scoorde een Franse president na één jaar zo laag in de peilingen.

De verkiezingsbeloftes worden ingeslikt en de regering lijkt op een Spaanse herberg. De Fransen zijn bang voor hun toekomst, zij vrezen voor hun job als ze er al één hebben en voelen zich meer en meer vreemden in eigen land.In mei vorig jaar mepte Hollande zijn rivaal Sarkozy op televisie tegen de vlakte door zijn 15 programmapunten in te leiden met het anafoor ‘Moi, Président de la République…’ Tijdens die drie minuten durende tirade beloofde hij vooral een ‘normale’ president te zijn ver weg van de blingbling van zijn voorganger. Voor hem geen alomtegenwoordigheid, geen interventies bij benoemingen, vol respect voor zijn premier en kabinetten gedreven door een strikte deontologie.Beleidsmatig zou een copernicaanse aanpak(waar hebben we dat nog gehoord?) de positie van Frankrijk als vijfde economische wereldmacht garanderen.
Maar kan de vicieuze cirkel rond de ontkenning van de economische realiteit en het wegmoffelen van de identiteitscrisis echt doorbroken worden?DuiventilDe ‘normale’ president diende reeds onmiddellijk na zijn aantreden met een gênante vrouwenaffaire af te rekenen. Valérie Trierweiler, de huidige partner van de president, zorgde ervoor dat de ex van Hollande, Ségolène Royal, niet verkozen geraakte in haar kiesarrondissement.Het zou de laatste keer niet zijn dat de Paris Match journaliste Trierweiler, die twintig jaar voordien ook reeds het hart van François Mitterrand sneller deed slaan, zich liet opmerken.
Hollande beloofde zijn premier, in casu Jean-Marc Ayrault, niet als medewerker te degraderen zoals Sarkozy met François Fillon deed. Maar al snel bleek het tegenovergestelde.Hollande was van bij de aanvang alomtegenwoordig en dreef Ayrault in de coulissen. Zijn ministers kon hij evenwel niet in de pas laten lopen. Zo diende hij Arnaud Montebourg, minister van Industriële Vernieuwing en ex-woordvoerder van Ségolène Royal, tot de orde te roepen na uitspraken over tijdelijke nationalisaties.Zo moest Milieuminister Delphine Batho ontslag nemen na ruzie met Justitieminister Christiane Taubira en werd Onderwijsminister Vincent Peillon enkele keren verplicht zijn plannen in te trekken.En dan barstte de zaak rond Jérome Cahuzac, staatssecretaris van Begroting, nog maar los. Hij werd de laan uitgestuurd op beschuldiging van fiscale fraude en vanwege een vermeende Zwitserse bankrekening.Het laatste incident in de rij was dat tussen minister van Binnenlandse Zaken Manuel Valls en, alweer, Christiane Taubira.TwijfelMaar welk ‘normaal’ beeld heeft Hollande na twaalf maanden opgehangen? Volkomen terzijde gezegd is hij, die zo vurig militeerde voor ‘le mariage pour tous’, toch maar de enige niet gehuwde president van de vijfde republiek.Over het stemrecht voor migranten en de compatibiliteit tussen islam en democratie zwijgt Hollande bij voorkeur of laat de hete kastanjes door Manuel Valls uit het vuur halen. Diens beleid kwam de laatste maanden trouwens ferm onder druk door het meedogenloze geweld in Marseille.De stad van Fernandel diende het aureool van culturele hoofdstad al snel in te ruilen voor dat van gangsterstad nummer één. Het moorddadige Arabische geweld daalde er van de voorsteden zelfs af naar het toeristische hart rond de Vieux Port.Het is duidelijk dat de ploeg rond de ‘norma-le’ president hier met de hete adem van Marine Le Pen in de nek over eieren moet lopen.Het Front National zet immers hoog in om legale immigratie sterk te beperken, om illegalen uit te wijzen, op zero tolerantie en op absolute republikeinse neutraliteit.Valls lanceerde dan maar in het wilde weg een verstrenging van de gezinshereniging en een verbod van de hoofddoek aan de universiteiten. Prompt kreeg hij tegenwind van collega’s minister en noemde Jean-Luc Mélenchon, de leider van de Parti de gauche, hem bezoedeld door Le Pen. De ‘normale’ president vermijdt uit schrik voor de uitersten zoveel mogelijk het identiteitsdebat.EconomieHollande krijgt niet alleen de kramp wanneer het woord identiteit valt, maar heeft het ook behoorlijk lastig met hete hangijzers als de werkloosheid, het begrotingstekort en de pensioenregeling. Ruim meer dan tien procent van de Fransen is werkloos.Van bij zijn aantreden heeft de ‘normale’ president beloofd om dit majestueuze pijnpunt drastisch terug te dringen. Zo hoopt hij o.a. via een systeem van ‘generatiecontracten’  tegen eind december 100 000 jongeren zonder diploma aan het werk te zetten. Zulk een maatregel moet immers dringend vruchten afwerpen, want 40 procent van de werklozen zijn jongeren.Ondanks het uitstel dat Frankrijk van Brussel kreeg om de economie op gang te trekken, besloot minister van Economie Pierre Moscovici om het openbaar deficit in 2014 toch tot 3,7 procent te verlagen. Dit betekent echter sabelen in de uitgaven en nieuwe belastingen. Jean-Luc Mélenchon stelde onmiddellijk dat de Fransen van een linkse regering wel wat anders verwachten, bijvoorbeeld een verhoging van de lage lonen.
Er viel dus tot hiertoe niet veel te merken van een ‘changement’.
Tijdens zijn campagne had Hollande nochtans luid en duidelijk gesteld dat hij niet van rijken hield.
De ‘normale’ president dacht dan ook aan een 75 procent taks voor inkomens boven het miljoen. Toen menig zakenman luidop over verhuizen sprak, liet Hollande al snel de broek zakken. Net zo met de pensioenregeling. Onder Sarkozy werd er betoogd tegen het optrekken van de pensioenleeftijd tot tweeënzestig. De ‘normale’ president tekent nu voor 62 jaar vanaf 2017.VerkiezingenHet zou weleens kunnen dat de Fransen volgend jaar even gedecideerd als de Vlamingen naar de stembus trekken, verdeeld door economische ongelijkheden en vervreemd in eigen land. ‘Le fou’ vond er geen oplossing voor en ook ‘le mou’ tot hiertoe niet.Een groot deel van de bevolking voelt zich dan ook verlaten door de traditionele partijen die volgens hen uit eigenbelang ofwel veel meer interesse betonen voor nieuwkomers ofwel voor de ‘rijken’.
Zo moet voor de ene een gezin dat 10 000 euro per maand binnenrijft geen hulp krijgen, terwijl voor de andere iemand die nooit in Frankrijk gewerkt heeft geen aanspraak mag maken op allerlei sociale maatregelen.Het Front National en de Parti de gauche stevenen dus naar alle waarschijnlijkheid, nu zowel de UMP van Sarkozy als de PS van Hollande in hun ogen falen, af op een eclatante uitslag bij de communale- en Europese verkiezingen van maart 2014.***

depardieu

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *