1105 Rapaille – 't Scheldt

1105 Rapaille

Hij was de ongekroonde reclamekoning van Antwerpen. Zijn wil was wet. Hij beheerde het ganse pr public-relations-gebeuren in Antwerpen en omgeving.Raoul Stuyck deinsde niet terug om over de schreef te gaan en wee de figuur die zich durfde verzetten tegen zijn beslissingen, verlangens, zijn grillen. Hij had een ongelooflijke zin voor humor, kon keihard zijn mening zeggen en spotte met iedereen die het niet eens met hem was.

Toch merkwaardig dat elke politieker aan wie hij zijn spandiensten had aangeboden en die daar ongegeneerd gebruik van hadden gemaakt, niet veroordeeld werden in de facturenzwendel. Hugo jawel Schiltz, Jackie jawel Buchman Ward jawel, Beysen en Fons Geeraerts. Hoewel hij na zijn veroordeling aankondigde een tweede boek te schrijven verzaakte hij daaraan op nadrukkelijk verzoek van zijn advocaat. Een voor een lieten de politiekers , vooral diegenen die hij had ‘geholpen’ hem vallen. Ze kenden hem niet meer. De knipselkrant die hij oprichtte kwam niet van de grond.Nergens verscheen een overlijdensadvertentie, zelfs niet in Gazet van Antwerpen voor wie hij zich zo hard had ingespannen. De elementaire correctheid om een gratis overlijdensadvertentie te plaatsen ontbrak bij het journalistieke uitschot dat op de Antwerpen Linkerscheldeoever regeert. Zij stelden wel wat foto’s ter beschikking die op de herdenkingsplechtigheid werden getoond. Een magere, heel magere voorstelling.Raoul was meer waard dan hetgeen getoond werd in de aula van het crematorium op 1 augustus. De voorstelling was een kopij van de schraalte van de krant: onvolledig, onjuist, pover. Raoul was veel meer waard dan de enkele getoonde beelden.Ondanks het feit dat er nergens een bericht was verschenen waren toch een zeventigtal mensen opgedaagd. Geen enkel van de restaurants waar hij zoveel geld gelaten heeft was op de uitvaartdienst aanwezig.Toen hij geweigerd werd in het restaurant Het Fornuis zei ik hem: ‘Allez, Raoul, er is daar een open rekening van meer dan honderdduizend frank die niet betaald is’. Zijn antwoord kwam onmiddellijk: ‘Elk restaurant waar voor meer dan anderhalf miljoen rekeningen worden betaald zou tevreden zijn als er honderdduizend frank niet betaald werd. Daar wil elk restaurant voor tekenen’. Of dat zo is valt nog te bezien.Natuurlijk had Raoul er de Vlaamse tv bijgehaald om de weigering hem toe te laten te filmen. Maar die vermeldde niets over de openstaande rekening. Ook niet dat er geen toelating gevraagd was om daar te mogen filmen. Het typeert echter Raoul: uitdagend, provocerend. Veeleisend. Hij had veel vrienden bij de roden in Antwerpen. Maar ook die lieten hem, de een na de ander vallen.Er werden op de uitvaartdienst een paar liedjes van Edith Piaf ten gehore gebracht. Men had op het einde best de plaat van Peggy Lee kunnen draaien: Is that all there is?Raoul zal gemist worden. Een echte Sinjoor heeft Antwerpen verlaten. Wie ons ook verlaten heeft is mevrouw Hilde Craeybeckx, dochter van de oud burgemeester. De Antwerpenaren hebben het aan haar te danken dat er winkelwandelstraten zijn in de stad. In 1967 vroeg ik als promotie-man van het reclameblad Groot Antwerpen een onderhoud aan bij burgemeester Lode Craeybeckx.Zo kwam ik bij haar terecht, zij was de secretaresse. Ik vertelde haar van het initiatief van ons blad: Antwerpen moet winkelwandelstraten hebben. Wij spraken af om samen naar Keulen te reizen om daar te gaan kijken naar de  winkelwandelstraten. Zij was enthousiast en amper een paar dagen nadat we in Keulen waren geweest deelde ze me mee dat Mathilde Schroyens, toen schepen van onderwijs, zich achter het plan wilde scharen maar wel nà de gemeenteraadsverkiezingen.Het mocht geen verkiezingsitem worden. En inderdaad na de verkiezingen kwam het plan er door. Het is aan haar dat Antwerpen zijn winkelwandelstraten te danken heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *