ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1105 Ephi – 't Scheldt

1105 Ephi

Afdingen kan altijd. Zo kun je ook de euforie relativeren die eergisteren in Amsterdam bijna overal voelbaar was. Maar er was ook een nieuwe koning die voor even zijn land naar het middelpunt van de internationale aandacht opstuwde. Laten we dan niet kleinzielig doen en vooral onderstrepen dat eensgezindheid in tijden van crisis een schaars goed is.Er zullen heel wat landen geweest zijn die via hun eigen tv-journaals met afgunst naar Nederland hebben gekeken. Landen waar politieke autoriteit wordt betwist en waar het volk, door de zware economische storm waarin het verkeert, ongelukkig en diep verdeeld is. De aanblik van de eensgezinde oranjemassa voor een koninklijk balkon in Nederland moet bijna een schok zijn geweest. Zeker in Zuid-Europese landen. Wie wil niet zijn handtekening zetten onder een document dat dezelfde nationale eendracht zou garanderen?Het enige risico dat je dan loopt, is dat deze vorm van eensgezindheid in een uniforme oppervlakkigheid uitmondt waar bovendien elke uiting van afwijkend of kritisch individueel geluid als zeer onwelkom wordt beschouwd. Of nog erger, als vijandig. Voor het blote oog verschilde het koningsfeest van dinsdag niet bijster veel van de voetbalgekte die je om de twee jaar in het land kunt waarnemen. Althans als het gaat om de uitdossing en het gejuich, het wij-gevoel en de opzwepende koppen in chocoladeletters van de Telegraaf, de onbetwiste Pravda van Oranje.Asymmetrische MáximaOp een dergelijk moment, bedolven onder een tsunami van lovende tv-commentaren over de meest onbenullige details, verpletterd door een ongeremde persoonsverheerlijking die niets met de nationale eigenheid van deze natie van doen heeft, snak je naar frisse lucht. Te veel is trop.En dan zie je hoe de asymmetrische Máxima van de splinterrepublikeinen, genaamd Joanna, plots door de sterke arm van de monarchale orde wordt omringd. Hoe dat armoedige kartonnetje dat ze meevoert als een soort bomgordel wordt beschouwd. Hoe een onschuldige leus als ‘Ik ben geen onderdaan’ als majesteitsschennis van het laagste allooi wordt gezien. Wie is er dan bang voor het afwijkende geluid van het geïsoleerde individu?Klaarblijkelijk rijmt de monarchale eendracht niet met de stem van de dissidentie. Hoe onbeduidend ook.‘Protesteren mag’Ik vond het vooral schokkend om te zien hoe die vrouw, door agenten voortgeduwd, door een oranje haag verdween. Geen van de honderden aanwezigen met een plastic kroon om de hersenen protesteerde tegen haar arrestatie. Geen gebaar van solidariteit of compassie.Een week daarvoor beloofde de aanstaande koning: ‘protesteren mag altijd’. Het bleek achteraf een eerste koningsleugen te zijn, waarvoor de ministeriële verantwoordelijkheid in werking zou moeten treden. Maar anders dan voor onderwerpen als de lengte van komkommers of de dikte van gehaktballen, lijkt hier niemand zich aan een Kamervraag te willen wagen.Ik dacht aan het toneelstuk ‘Rhinocéros’ van Ionesco, waar iedereen in een neushoorn verandert. Iedereen behalve het personage Bérenger, die zijn laatste woorden uitbrult: ‘Ik ben de laatste man, ik blijf het tot het einde! Ik zal niet capituleren!’ .*Dank aan Sylvain Ephimenco en Trouw voor hun toelating tot overname van de column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *