ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1101 Ephi – 't Scheldt

1101 Ephi

Het is nu dertig jaar geleden dat Mémé Carmen stierf. Eenzaam en afwezig op een bed van brandnetels en scheermessen. In het troosteloze sterfhuis, ergens aan de rand van Marseille, was de rug van mijn grootmoeder in een constellatie van doorligwonden veranderd. Ze staarde hele dagen naar het plafond en zweeg terwijl de necrose haar werk deed. Dit was wat mij nog het meest verbaasde: haar machteloosheid en lijdzaamheid.In mijn kinderjaren was Mémé Carmen een dam geweest waartegen al mijn pijntjes en kwalen klotsten.Buikpijn? Dan legde ze me op mijn rug, besprenkelde mijn buik met geurende olie en begon grote kruizen met haar wijsvinger te tekenen terwijl ze een gebed fluisterde.In geval van een zonnesteek legde ze een omgekeerd kommetje in een pan kokend water om de zon uit mijn hoofd te drijven en in het kommetje te vangen.

Heeft paus Franciscus ooit geprobeerd de zon in een pan kokend water te laten verdrinken? Of met behulp van ingevette kruistekens darmen van kinderen schoon te spoelen?Ik betwijfel het. De heilige vader van de rooms-katholieke kerk doet natuurlijk niet aan infantiele bijgelovigheid.Daarom ook is de paniek begrijpelijk die het Vaticaan in zijn greep hield toen Franciscus van duiveluitdrijving werd beticht. Geen zachtaardige handoplegging
Het geval zou afgelopen zondag hebben plaatsgehad, na de pinkstermis in Rome.Deskundigen in satanologie en luciferisme leken zeker van hun zaak: de paus had in een handomdraai zowel Mephistopheles, als Beëlzebub uit het lichaam van een zieke jongeman verdreven. Vierentwintig uur en wat spoedvergaderingen later kwam het Vaticaan met een krachtige ontkenning: dit was geen exorcisme, maar een doodgewone zegening via traditionele handoplegging.
Mémé Carmen indachtig, spoedde ik me naar de online video waarop het voorval was vastgelegd. Na langdurig bestudering van het fragment, ben ik formeel: het was wel een geval van duiveluitdrijving.Maar eentje die hooguit een seconde of vijftien duurde, zoals het hoort in ons moderne samenlevingen waar ook de tijd van een kerkvader een kostbaar goed is.Een zachtaardige handoplegging of liefdevolle zegening was het in elk geval niet. Je ziet vooral hoe Franciscus met brute kracht op het hoofd van de zieke drukt.Zo krachtig dat die arme jonge man in zijn stoel bijna inzakt. Maar wat eigenlijk beangstigend wordt, is de wijd open mond van de zieke die naarmate Franciscus op zijn hoofd drukt een quasi onmenselijke stand bereikt.Alsof hij een extra ruime passage moet creëren om een vetgemeste demon uit te stoten.Misschien niet zo spectaculair als een hoofd dat 180 graden draait of een vloed van uitgebraakte smurrie die 15 meter verderop belandt, maar toch.Waarom die Vaticaanse schaamte toch?Zonder zwart geen wit, zonder kou geen warmte en zonder duivel geen God.Is het niet geruststellend dat deze nieuwe paus niet alleen ‘goedenavond‘ kan zeggen, maar ook ‘vade retro satanas‘?Zeker in een tijd waarin richtpunten worden ontmanteld, de hel leeg wordt verklaard en pausen met pensioen gaan in plaats van in hun witte harnas sterven.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *