ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1099 Ephi – 't Scheldt

1099 Ephi

SHARIAWIJK

Het had een rustig Pinksterweekeinde kunnen zijn. Koud weliswaar maar ook mild voor Anouk die met haar depri-liedje toch een 9de plek wist te veroveren. Maar intussen was Trouw door de brievenbus gegleden met een uitvoerige reportage van Perdiep Ramesar op de voorpagina: ‘Haagse wijk ontwikkelt zich tot enclave van orthodoxe moslims’. Honden en korte rokken niet meer welkom in de Schilderswijk, waar door de meerderheid het sharia-deksel op de neus van de minderheid wordt geslagen.Op zich nog niet heel verrassend: overal in West-Europa vindt men wijken in grote steden waar salafisten hun middeleeuwse wetten aan anderen proberen op te dringen. Salafisten zijn bewonderaars van Bin Laden, zoals in Tunesië, waar ze van hun land een nieuw Syrië willen maken. Wat verwacht je dan als in een wijk van 5000 mensen niet minder dan 3 salafistische moskeeën geesten vergiftigen.Eerlijk gezegd was ik wel verbaasd over de ophef die in de loop van zaterdagochtend ontstond. Alle kranten en mediasites namen de berichten van Trouw over, wat waarschijnlijk ook te maken heeft met het feit dat de krant niet bekend staat om zijn islamonvriendelijke retoriek. Uit de Tweede Kamer begonnen Kamerleden van diverse pluimage hun verontrusting te twitteren, zoals PvdA-Tweede Kamerlid Keklik Yücel:Toepassing van shariawetgeving kan niet en mag niet in Nederland’ Mee eens natuurlijk, hoewel oud minister Donner ooit zei ‘als de meerderheid het wenst…’ En, dat schijnt langzaamaan het geval te worden in ‘de Vergeten Drie Hoek’. De bevindingen van de Trouw-journalist werden ook nog door SP-Kamerlid Sadet Karabulut onderschreven, die zei ‘op basis van eigen ervaringen in de wijk de reportage in Trouw te herkennen’.RokDan was het wachten op de tegenreactie. En dan bedoel ik niet die onnozele tweet van Femke Halsema die de berichtgeving leek te betreuren omdat Wilders een gat in de lucht’ zou springen. Nee, er moet binnen de Haagse microkosmos wel paniekerig zijn overlegd rond het thema: hoe kunnen we zo snel mogelijk het stuk in Trouw onschadelijk maken?

Een perscommuniqué? Dat doe je als De Telegraaf uit zijn nek kletst. Maar Trouw is andere koek. Dus werd besloten om een zware delegatie, bestaande uit de Haagse raadsleden Bakker (CDA), Guernaoui (D66) en Gülsen (VVD), de wijk in te sturen. Zonder helmen en schilden, dat wel. Zo zien de Schilderswijkbewoners wel eens een raadslid dankzij Trouw.Na een paar uur te hebben rondgehangen wist het triumviraat het zeker: ‘Beeld over shariawijk behoeft behoorlijke bijstelling’. Wat je niet allemaal kunt rechtzetten tussen lunch- en theetijd! Die grappige CDA‘er Bakker had wel een primeur: ‘Een kind heeft op school een keer tegen de juf gezegd dat ze wat bloot gekleed was en dat dat niet mag van Allah, en een vrouw heeft via via gehoord dat iemand op de markt een opmerking maakte over de lengte van een rok’.In de goeie oude tijd van de Sovjet-Unie deden ze niets anders bij hun ministerie van desinformatie en propaganda.Je kunt erom lachen – en dat deed ik zaterdag naar hartenlust – en dan een volgende grondige reportage van Ramesar rustig afwachten.***EXORCISMEHet is nu dertig jaar geleden dat Mémé Carmen stierf. Eenzaam en afwezig op een bed van brandnetels en scheermessen. In het troosteloze sterfhuis, ergens aan de rand van Marseille, was de rug van mijn grootmoeder in een constellatie van doorligwonden veranderd. Ze staarde hele dagen naar het plafond en zweeg terwijl de necrose haar werk deed. Dit was wat mij nog het meest verbaasde: haar machteloosheid en lijdzaamheid.In mijn kinderjaren was Mémé Carmen een dam geweest waartegen al mijn pijntjes en kwalen klotsten. Buikpijn? Dan legde ze me op mijn rug, besprenkelde mijn buik met geurende olie en begon grote kruizen met haar wijsvinger te tekenen terwijl ze een gebed fluisterde. In geval van een zonnesteek legde ze een omgekeerd kommetje in een pan kokend water om de zon uit mijn hoofd te drijven en in het kommetje te vangen.Heeft paus Franciscus ooit geprobeerd de zon in een pan kokend water te laten verdrinken? Of met behulp van ingevette kruistekens darmen van kinderen schoon te spoelen? Ik betwijfel het. De heilige vader van de rooms-katholieke kerk doet natuurlijk niet aan infantiele bijgelovigheid. Daarom ook is de paniek begrijpelijk die het Vaticaan in zijn greep hield toen Franciscus van duiveluitdrijving werd beticht.
Geen zachtaardige handoplegging
Het geval zou afgelopen zondag hebben plaatsgehad, na de pinkstermis in Rome. Deskundigen in satanologie en luciferisme leken zeker van hun zaak: de paus had in een handomdraai zowel Mephistopheles, als Beëlzebub uit het lichaam van een zieke jongeman verdreven. Vierentwintig uur en wat spoedvergaderingen later kwam het Vaticaan met een krachtige ontkenning: dit was geen exorcisme, maar een doodgewone zegening via traditionele handoplegging.
Mémé Carmen indachtig, spoedde ik me naar de online video waarop het voorval was vastgelegd. Na langdurig bestudering van het fragment, ben ik formeel: het was wel een geval van duiveluitdrijving. Maar eentje die hooguit een seconde of vijftien duurde, zoals het hoort in ons moderne samenlevingen waar ook de tijd van een kerkvader een kostbaar goed is.Een zachtaardige handoplegging of liefdevolle zegening was het in elk geval niet. Je ziet vooral hoe Franciscus met brute kracht op het hoofd van de zieke drukt. Zo krachtig dat die arme jonge man in zijn stoel bijna inzakt.Maar wat eigenlijk beangstigend wordt, is de wijd open mond van de zieke die naarmate Franciscus op zijn hoofd drukt een quasi onmenselijke stand bereikt. Alsof hij een extra ruime passage moet creëren om een vetgemeste demon uit te stoten.
Misschien niet zo spectaculair als een hoofd dat 180 graden draait of een vloed van uitgebraakte smurrie die 15 meter verderop belandt, maar toch. Waarom die Vaticaanse schaamte toch? Zonder zwart geen wit, zonder kou geen warmte en zonder duivel geen God.Is het niet geruststellend dat deze nieuwe paus niet alleen ‘goedenavond’ kan zeggen, maar ook ‘vade retro satanas’? Zeker in een tijd waarin richtpunten worden ontmanteld, de hel leeg wordt verklaard en pausen met pensioen gaan in plaats van in hun witte harnas sterven.***VAN TAHRIR- NAAR TAKSIM PLEINDe vergelijking tussen de Arabische revoluties en de rellen in Turkije is een scheve. Gingen de Arabieren de straat op om hun dictators omver te werpen, de Turken vechten voor het behoud van hun democratie.’Dit schreef correspondent in Turkije Erdal Balci gisteren op de voorpagina van Trouw. Gelijk heeft hij.Maar ik weet nog iets dat me aan het hart gaat. Op het Egyptische Tahrirplein, symbool van de protesten tegen het seculiere regime van dictator Mubarak, zijn vrouwen de prooien geworden van een duistere lente.Dat ze een hoofddoek dragen of westers gekleed zijn zoals Amerikaanse of Franse journalisten, niets helpt meer. Tientallen vrouwen zijn al volledig uitgekleed door kluwen mannen, aangerand, vernederd en soms verkracht.In het nieuwe Egypte vinden salafistische imams als Ahmed Mahmoud Abdullah dit volstrekt gerechtvaardigd: op de Egyptische tv zei deze reli-psychopaat dat vrouwen op het plein ‘monsters’ zijn die verkracht willen worden.Op het Turkse Taksimplein, in Istanbul waar de protesten tegen de islamitische dictator Tayyip Erdogan het hevigste zijn, gaat het anders toe. Als de beelden die ik zag niet liegen, strijden mannen en vrouwen zij aan zij, in een elan van wederzijds respect en solidariteit.Jonge modern geklede vrouwen zonder hoofddoek die zich inzetten om niet door de AK partij van Erdogan tot tweederangs wezens te worden gedegradeerd. Hartverwarmend en hoopvol in een islamitische wereld die de laatste twee jaar een spectaculaire achteruitgang heeft doorgemaakt.‘Nuttige idioten’En toch zijn er wel punten die deze gebeurtenissen in Arabische landen en in Turkije verbinden. Het gaat weliswaar niet om de aard van de protesten zelf maar om de faliekante misrekening van tal van westerse commentatoren. Twee jaar geleden wisten ze niet hoe snel ze hun ideologische getinte hersenspinsels aan de man moesten brengen.De ‘Arabische lente‘ was voor hen het bewijs dat islam en democratie heel goed samengingen om seculiere dictatoren de wacht aan te zeggen en aan een hoopvolle toekomst te werken. Wie toen voor het tegendeel waarschuwde kon niets anders zijn dan een islamofobe populist.Nu die mislukte lente in orthodoxie, salafisme, autoritarisme en vrouwonvriendelijke normen heeft geresulteerd, zijn ze stil geworden.Ook beweerden ze toen dat het Turkije van Erdogan het verlichte voorbeeld was van een modern islamisme dat goed bij Europa aansloot. Dit terwijl honderden journalisten en kritische geesten toen al door diezelfde Erdogan in het cachot werden gegooid.Deze autoritaire maar democratisch gekozen potentaat kon wat ‘nuttige idioten’ uit het Westen goed gebruiken om zijn reactionaire islamisering tegen democratie en moderniteit door te voeren. Het resultaat zien we nu in Istanbul en elders in Turkije: een in het Westen enorm opgeblazen zeepbel spat nu in het gezicht van velen uiteen. Dan maar hopen dat de protesterende Turken die nu voor het behoud van hun democratie strijden, ook op de steun van die spijtoptanten kunnen rekenen.***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze columns.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *