1088 Actueel III – 't Scheldt

1088 Actueel III

Neem me niet kwalijk, maar ik beschouw dat typisch Vlaamse misprijzen voor de r.k.kerk en alles wat er rond haar gebeurt, als een lichte vorm van geestelijke geborneerdheid. Wat we de laatste weken allemaal mochten meemaken!Eén golf van wansmakelijke spotternij of onverschilligheid. Een voorbeeld van dat laatste werd ons gegeven door een Waalse waarnemer van de Vlaamse scene, Christophe Deborsu van de tv-zender Vier, die in De Standaard (21.2.13) naar aanleiding van het vertrek van Benedictus XVI verwonderd schreef “dat er een lang debat over de paus plaatsvond in Mise au Point (RTBF). In De Zevende Dag (VRT): niets. Het zegt toch veel,” besloot Deborsu.Ikzelf heb ondanks gewoontevorming dezer dagen toch nog verbaasd opgekeken als ik de Vlaamse kranten naast bijvoorbeeld Le Soir legde, om nog niet van wereldkranten als Le Monde te spreken: aan Vlaamse kant okselkriebelig geitengemekker van halve gekken, verblind door hun afkeer van geloof en kerk, en aan de andere kant respekt, soms afstandelijk of zelfs kritisch, maar steeds respektvol voor de grootste religie ter wereld. Wat is er mis met onze genen dat dit laatste in Vlaanderen niet kan?Toen Frans I onverwacht tot paus werd gekozen, was het weer van hetzelfde. In alle media ter wereld klonk het: eerste paus uit Latijns-Amerika, eerste paus uit de jezuïetenorde, en ook de eerste die de naam van broeder Frans uit Assisi aannam. Soms werd er nog aan toegevoegd: een nederig man, die steeds de zijde van de armen koos, die zijn aartsbisschoppelijk paleis openstelde en zelf op een flatje bleef wonen.Nu de voorpagina van De Morgen (14.3.13): “nieuw gezicht, zelfde geluid”, en dan (eerste bericht): “76 jaar oud” (onder verstaan: niet bij de tijd), dan “tegen abortus”, enz., alsof het laakbaar zou zijn dat de kerk een katoliek tot paus heeft verkozen.Tom Naegels sprak als enige (in De Standaard, 20.2.13) in de media de hoop uit dat, nu de kerk in het nieuws stond, het nog wel eens over méér zou gaan dan “over wie het meeste kans maakt, waarom en wat dat zal betekenen voor de kloof met de westerse mens”. Vooral wat dat laatste betreft, is de engheid van visie van het ondermaatse gepeupel dat de Vlaamse media bevolkt, waarachtig onrustwekkend. Ze verwijten de kerk dat ze te veel ongezonde aandacht heeft voor seksualiteit (ik vind dat, tussen haakjes, ook, en heb dit al enkele keren gezegd) maar ze zijn zelf met weinig anders bezig dan genderverwante aangelegenheden.De wereld wordt beoordeeld naar gelang hij abortus toestaat, het homohuwelijk aanmoedigt, en vrouwen verplicht om allemaal hun keuzevrijheid op te geven en zich krom te werken om gezin met vaste baan te kunnen kombineren.Snappen ze nu echt zelf niet dat we voor de wereld een toonbeeld zijn van eng provincialisme, een vervaarlijk (onbewust racistisch?) soort Europees etnocentrisme. We spreken nooit over het kristendom als wereldgodsdienst, maar altijd vrijwel uitsluitend over de krisis in de westerse kerk, of nog erger: in de Vlaamse kerk, waar naar het schijnt het kerkbezoek is teruggevallen op een bijna verwaarloosbaar minimum. De reeds geciteerde Naegels schrijft zeer juist: “De paus is een wereldleider die wordt beoordeeld op zijn sukses in Europa”.Ook De Volkskrant (16 2.13) vond dit bedenkelijk, en betreurde de onverschilligheid van al deze zelfbenoemde kritikasters van de pausen, die niet inzien dat de gelovigen van Amerika, Afrika en Azië wel andere zorgen en problemen hebben dan de kleinburgerlijke oprispingen van onze progressieve intellektueeltjes.Denkt men dat het homohuwelijk een tema is in Afrika, waar simpele homoseksualiteit nog een eeuwenoud taboe vormt?Ik begrijp niet altijd goed hoe vele mensen in dit land, die zichzelf graag progressief noemen – en anderen, die daar wat genuanceerder over denken, zo ongeveer van hoogverraad beschuldigen -, hun schijnbare openheid weten te kombineren met een verrassende navelstaarderij. Wij hebben bijvoorbeeld een individualistische kultuur; men denke daar voorts van wat men wil, maar in grote gedeelten van de wereld ziet men dit anders. Met welk recht dringen wij onze kultuur aan anderen op? En nochtans is het dat wat men veelal doet. Om een laatste keer Naegels te citeren (op.cit.): “Is het echt de belangrijkste taak voor een paus om de westerling te verzoenen met de kerk?” Zo’n eng eurocentrisch verwachtingspatroon is een intellektueel toch onwaardig? Dat zegt ook Dirk-Jan van Baar (in De Volkskrant, 13.2.13): “De wereldkerk die zo onstuimig groeit, is veel konservatiever dan de hervormers voor wenselijk houden”. Van Baar drukt er voorts zijn verbazing over uit dat hier mensen zijn die “van de kerk steeds modernisering eisen, waarbij eigentijdsheid als het hoogst gebod geldt voor een instituut dat zijn derde millennium is ingegaan”.Dat de r.k.kerk groeit in de wereld is nog zoiets. Het is een feit, en blijkt uit alles. Vooral in Azië groeit de kerk enorm. Een kenner als Jonathan Holslag, China-expert van de Brusselse universiteit, zegt vlakaf (in Tertio, 12.9.12): “Jezus Kristus is in China aan een ongelooflijke opmars bezig”.Velen in Vlaanderen willen dit soort feiten gewoon niet geweten hebben, en schrijven dan bijvoorbeeld, zoals De Tijd (hoofdart., 14.3.13) dat “de met schandalen omgeven kerk al decennia aanhang en aanzien verliest”. Dat is geen onzin, het is een leugen, althans voor wie een klein beetje verder kijkt dan het eigen landje tussen Maas en Schelde.Le Monde daarentegen (1.3.13) brengt hulde aan een kerk die met 1,2 miljard gelovigen goed standhoudt, maar stelt natuurlijk ook vast dat honderd jaar geleden twee op elke drie katolieken in Europa woonden, en dat dit nu slechts één op de vier is. Alleen gedragen gelovigen maar bovenal ongelovigen in Europa zich alsof er in honderd jaar niets veranderd was. “Waar de opvattingen van de paus in een gesekulariseerd land (in Europa) er steeds minder toe zijn gaan doen, geldt dat nog allerminst in grote delen van de wereld: Afrika, Azië, Latijns-Amerika, Zuid-Europa” (NRC-Handelsblad, hoofdart., 12.2.13).Het pausschap van Benedictus XVI was wat ongelukkig. Hij kon bepaalde toestanden emotioneel niet aan, en wist zich geen raad met de enkele gevallen van kindermisbruik waarmee hij gekonfronteerd werd noch met de chaos ten Vatikane, maar hij was wel ook de man die in zijn encykliek Caritas in Veritate het meest diepgaande etisch verslag schreef over de ekonomische krisis en de praktijken in de zakenwereld, iets dat de progressieven bij ons nog niet hebben opgemerkt. Zijn opvolger kan daarop voortbouwen.***Wij danken Mark Grammens voor de toelating tot overname van dit artikel.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *