ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1086 Hfd Steels – 't Scheldt

1086 Hfd Steels

Het in 1921 opgerichte Algemeen Christelijk Werkersverbond bouwde in dit land mee de sociale welvaart voor de werknemers uit, dat is een feit. De macht van het ACW als koepel van organisaties als vakbond, ziekenfonds, vrouwengilde, reisagentschap, verzekeringsfonds, seniorenvereniging en zo veel meer is vandaag eerder mythisch. Velen uit de deelorganisaties morren al langer dat de ACW-toppers een koers varen die ver verwijderd is geraakt van wat ‘de basis’ denkt. De befaamde  caritas-gedachte is een lading gaan dekken die niet meer in de eerste plaats met welzijn te maken heeft, maar wel met het links-modieuze humanisme van de ‘culturele elite’.

Het hypocriete profitariaat binnen Dexia en Belfius verfraaide bovendien niet echt het imago van deze  barmhartige Samaritaan. Waar is de tijd van Willy D’Havé om ‘De Beweging’ in de juiste banen te leiden?
Hij was ook geen doetje, maar het was toch vooral Jef Houthuys van het ACV die samen met ABVV-collega Georges Debunne  het sociaal overleg domineerde. Luc Cortebeeck en daarna Marc Leemans konden over dergelijke impact hoogstens fantaseren.
Toen Jan Renders na Theo Rombouts de voorzittersfakkel overnam ging het ACW helemaal de gauchistische toer op. Betweterigheid en betutteling in de behandeling van zowat elk maatschappelijk onderwerp werd de huisstijl. De ontzuiling overspoelde intussen Vlaanderen en het ACW onderging een onbewuste inflatie van zijn macht. Ten onrechte bleven nieuwsmakers, academici en politici zich blindstaren op de moloch die de arbeidersbeweging altijd was geweest.
Natuurlijk zijn er de vele leden van de deeltakken, de (geslonken) gelden en het vastgoed, maar hoe sterk is het ACW nu echt in de politieke
arena? ACV’ers beklemtonen buiten het oog van de camera dat er te vaak wordt gebogen voor de wil van eertijds Jan Renders en tot voor kort diens opvolger Patrick Develtere.
Lokale ACW-voorzitters hebben mettertijd veel van hun pluimen verloren, doch nationaal leefde het ACW politiek boven zijn stand. De vakbond ACV en het ziekenfonds CM verzorgen vandaag een professionele service voor leden die hun klassieke CVP-trouw verdeelden over een waaier van partijen. Zoals men zich in de kerk laat dopen en begraven, zo haalt men zijn voordeel bij ACV en CM als waren ze een supermarkt.
De ideologische saus schiftte en de christelijke waarden beperkten zich tot een rationele basissolidariteit.
Na het terugtreden van Steven Vanackere laten de niet-ACW’ers in de CD&V hun virulente afkeer de vrije loop.  De ACW-waarden uit 1921 zijn uitgehold, niet omdat ze geen nobel nut meer hebben, wel omdat de leiding haar groen-linkse agenda wou doordrukken.
Al wie binnen de christendemocratie een vage ACW-stempel heeft, kan zich van alles veroorloven zolang ‘de Beweging’ hem dekt. De bemoeizuchtige machtshonger vertaalde zich uiteindelijk in een uitholling van de meest essentiële bestaansreden van de christelijke arbeidersbeweging : men verloochende zijn wortels (denk aan de Katholieke Arbeidersvrouwen die zich lieten ombouwen tot het fletse Femma), men gedroeg zich als een ordinaire graaikapitalist en vooral : men wilde zo graag een elite vormen die anders was dan de doordeweekse, onnozele volksmens op wiens verdiensten men wilde potverteren. “Schande”, zou oervader P.W. Seghers uitroepen.  De Landelijke Bediendencentrale en het socio-culturele KWB, altijd al mondiger dan de rest van de zuil, verzetten zich openlijk tegen de verdere afschilfering van de ACW-geloofwaardigheid. Een gezonde strijdvaardigheid voor een kansrijke deelname van elkeen aan de samenleving is onontbeerlijk voor elke gemeenschap die droomt van een toekomst. De glibberige ACW-octopus zonder ‘visie’,  die via zijn tentakels het doorstromen van verandering blijft verlammen, hoort thuis in een fossielenmuseum.
De grijze parasitaire  stromannetjes en –wijfjes van het ACW in het parlement  hebben de opvolgersplekjes op de kieslijsten genoeg bevuild. Voorlopig blijven die zich warmen aan de mythe van de macht terwijl de electorale klappers liever een illusie rijker blijven.
Met sociale rechtvaardigheid en duurzame ontwikkeling was alles toch ooit begonnen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *