ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1076 KA Gebelgd – 't Scheldt

1076 KA Gebelgd

…afgehaakt. Journalisten van La Libre Belgique, Le Vif/L’Express, Tendances, Paris Match, Solidaire, die vroeger geregeld mailden of belden om iets te weten te komen over de fiscale toestand in het land…, ik zie of hoor ze niet meer. Ik denk niet dat dat kwade trouw is: ze begrijpen het even niet. In dit land krijg je alle Franse égards en alle Franse sympathie, alleen mag je hun niet aan de jaren dertig doen denken. En dat gebeurt ei zo na als je Vlaams met ze spreekt, en helemaal als je in ‘t Scheldt schrijft. Au fond (in de grond) zijn wij allemaal ‘zwarten’. Dus zijn die journalisten ‘oprecht gebelgd’ en tegen zo iemand zeg je toch geen bonjour (goeiedag) meer.In de kerstvakantie was ik met mijn vrouw voor een paar dagen naar Luik gegaan. Ik wilde deze historische stad nog eens bezoeken, vooral het prins-bisschoppelijk paleis, dat nu als gerechtsgebouw vrij toegankelijk is. Jammer genoeg hebben de Luikenaars, samen met de Franse bezetter in 1794, hun even historische gotische Sint-Lambertuskathedraal afgebroken. Op die lege plaats, de Place Saint-Lambert, stond nu een enorme kerstmarkt, une tradition germanique (een Germaanse traditie), zoals ze in een folder schrijven. Nu geldt die traditie blijkbaar niet voor de Nederlandse taal.Het prinsbisdom Luik omvatte twaalf Dietse en elf Romaanse bonnes villes (goede steden). Maar in het viersterrenhotel, waar we met een Dietse Bongobon logeerden, staarden ze ons aan alsof we Swahili spraken. En in het winkelcentrum hoorden we een verkoopster luid zeggen: on ne parle que le français (wij spreken hier alléén Frans). Het klonk niet als een beleefd excuus, integendeel, het klonk als een enorm verwijt. Wat was er gebeurd? Een man had iets willen vragen. Hij bleek uit Maastricht te komen en had dat gedaan in zijn eigen taal van amper 20 km noordelijker. De sukkelaar die de neus werd afgebeten, was op de koop toe van het Afrikaanse type. Die bosjesman uit het Zuiden had, in háár winkel, dezelfde afgrijselijke klanken voortgebracht als die boches du Nord (moffen uit het Noorden). Je zou voor minder ‘oprecht gebelgd’ zijn over zoveel ‘zwarte’ pretentie.Iets gelijkaardigs maakte een goede vriendin mee toen haar parkeerplaats aan het winkelcentrum Basilix (Koekelberg) ingepikt werd door een snelle auto met jongemannen, en zij daar een opmerking over maakte. Ici on parle français (hier spreekt men Frans), klonk het ‘oprecht gebelgd’. De mannen hoorden kennelijk bij de miskende islamitische minderheid, en dan durft zo’n Vlaams madammeke het aan hen terecht te wijzen in die ‘zwarte’, racistische taal van haar.Beroepshalve ben ik in federale dienst in Gent. Mijn hiërarchie in Brussel moet mij, volgens de wettelijke afspraken in dit land, in het Nederlands aanspreken. Toch komt er uit Brussel wel eens een telefoontje of een mailtje in de ‘verkeerde taal’ en normaal maalt daar in Gent of Antwerpen of Dilbeek of Halle of Vilvoorde geen mens om, al zal het omgekeerde wel nooit gebeuren met de diensten in Luik.Laatst heb ik zo’n Franse mail eens in het Russisch beantwoord. Met Google Translate had dat tegenwoordig ook in het Swahili gekund, als het maar even duidelijk een ‘verkeerde taal’ was. De Vlaamse collega’s in Brussel konden hartelijk lachen om zo’n Uilenspiegelstreek. Maar niet de Franstaligen: ils nous ont pris la Flandre (zij hebben ons Vlaanderen afgenomen) en nu moeten we ze ook nog in het Vlaams aanspreken. Dan ben je toch ‘oprecht gebelgd’ om zo’n ‘zwarte’ rotstreek.Ik weet het: het zijn allemaal maar banale incidentjes. En ik weet zeker ook dat onze eerste ministers zoiets al lang niet meer meegemaakt hebben. Zij hebben zich al lang geleden aangepast en spreken Frans waar het hoort. Onze zwarte Maastrichtenaar wist helaas niet beter. Maar wij weten intussen wat we riskeren, één keer op twee, als we in Brussel of in Luik iets in onze taal vragen: een anti-jaren-dertig-reactie, die gaat van vriendelijk negeren tot luid afbekken, en alles daartussenin. Een normaal mens past zich dan maar aan. In Syrië is het toch veel erger.  Zelfs De Wever spreekt Frans met Di Rupo, die dan plots wel “oprecht gebelgd” was toen hij zijn collega Rutte niet zo best verstond, een “Hollandse” rotstreek. Elio di Rupo beseft het wellicht niet; misschien weet hij als Italiaanse Henegouwer echt niet beter. De anti-Nederlandse sfeer van de stichters van de Belgische staat was in Henegouwen nooit zo hevig. Na de oorlogen kreeg diezelfde afkeer een anti-Duits en anti-jaren-dertig-kleedje, vooral in Brussel en Luik, tijdens de oorlogen nochtans de meest Germaansgezinde steden. Je zou dan toch denken dat zoiets na enkele generaties wel overgaat. Niet zo als de koning der Belgen de haat telkens opnieuw aanwakkert.***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *