1067 Ephi – 't Scheldt

1067 Ephi

I.IK BEN DUS TEGEN HET HOMOHUWELIJKAls ik me niet vergis, heb ik nog nooit over het homohuwelijk geschreven. Waarschijnlijk komt dit door het feit dat ik van het onderwerp niet warm of koud word. Maar wellicht speelt hier iets anders mee: mijn onmetelijke lafheid om niet openlijk toe te geven dat ik er faliekant tegen ben. Ja, ik word er toch wel koud van. Erger nog: ik raad het mijn homovrienden af, moet er niets van hebben en word er zelfs depri van. (Maar opgelet mannenbroeders: ik ben een loyalist voor wie wet wet is en ben dus ook mordicus tegen de weigerambtenaar).Ik besef wel dat je in deze materie uiterst voorzichtig moet handelen. Het homohuwelijk vormt in onze moderne samenlevingen een breuklijn tussen verlichting en duisternis, tolerantie en onverdraagzaamheid. Het is helaas een graadmeter geworden waarmee je, in geval van recalcitrantie, een flinke tik op je neus kunt krijgen.Ik ben dus tegen het homohuwelijk zoals ik ook ooit tegen mijn eigen (hetero)huwelijk ben geweest.

VertruttingSinds mijn rebelse adolescentie heb ik altijd een voorkeur gekoesterd voor het afwijkende. Het pad dat niet door de massa wordt getreden en dat om de grote grijze brij heen loopt. Een kwestie van principes, maar misschien is dit ook wel onbewust een pose. Homo’s bezitten al van nature dat kostbare afwijkende. Ze zijn ermee geboren en tarten de facto met hun seksualiteit de norm en de usance. Mooi toch? Dat ze dan per se in de voetsporen van hetero’s willen treden en tegenwoordig hun liefde door een ambtenaar laten bezegelen, is me een doorn in het oog. ‘Laten we onze namen niet onder aan een document kerven’, zong Georges Brassens. En zie die vertrutting vol roze water en roze stropdassen van al die homostellen die de na-aperij van hetero’s tot in de kleinste details doorvoeren. Doe het toch niet jongens en meisjes, denk ik dan, voor je het weet gaan jullie de penetrante heterogeur van huisje, boompje, beestje uitwasemen.Dat ik zelf ooit in het huwelijk ben getreden, zal me altijd blijven achtervolgen. Omdat ik te zwak was om haar dwingende wil te weerstaan. Ze was natuurlijk lief en na een jaar samenwonen kon ik het terugkerende verzoek niet meer aanhoren. Misschien wilde ik ook met mijn jawoord mijn tolerantievermogen bewijzen. Tolerantie, in haar primaire betekenis: soepel accepteren wat je zelf niet pruimt. Het is overigens een leuke dag geweest, dat wel. En 19 jaar later een leuke herinnering.Twijfelen
Maar nu moet ik eerlijk toegeven dat ik aan het twijfelen ben gebracht. Door een sms die ik vorige week donderdag om 19.12 uur uit een Aziatisch land heb gekregen. Daar, in het Verre Oosten, vierden mijn jongste dochter en haar vriend hun vakantie. Die sms was zo lang als een novelle. Vol juiste en ontroerende woorden over liefde en geluk. En aan het einde ervan vroeg de vriend me, plechtig en in volle ernst, de hand van mijn dochter. Ik voelde een brok in mijn keel, tikte het verlossende antwoord op mijn iPhone en voelde hoe al mijn oude principes wankelden. Toen ik ze op Schiphol ging ophalen en hun stralende geluk zag, vroeg ik me af of ook mijn standpunt over het homohuwelijk niet aan revisie toe was.
*
***
II
DUTCH CONNECTION
Ratten staan bekend om hun intuïtie. Ze hoeven niet lang na te denken als ze ervan overtuigd zijn dat ergens niets meer te halen valt en hun toekomst op het spel staat. Ze verlaten pardoes het zinkende schip. .
Gisteren zagen we hoe een lang, oranjeblauw lint het vlot verliet waarop Lance Armstrong zich als Medusa had vermomd. Als reuzekwal dus. En al die Rabo-ratten maar zwemmen richting een perszaal waarin ze over ethiek, pijn in het hart en gebrek aan vertrouwen spraken. Officiële lezing: Rabobank stopt met wielrennen, geschokt als de bankiers zijn door al dat lelijks in het rapport van de Amerikaanse dopingautoriteit Usada. Het cyclisme is niet meer te redden en de laatst dienstdoende Rabo-rat doet het licht uit.
Maar nu de echte lezing. Zoals bekend zijn ratten slim. Rabobank maakt zelf al jaren deel uit van het bedrog dat wielrennen is geworden. Lees het Usada-rapport en sidder. Het parcours van de bank op wielen kende tal van dopingaffaires waarvan de bekendste uit 2007 dateert. Toen werd Rabo-renner Rasmussen met gele trui en al uit de Tour verjaagd. Andere Rabo-renners die in de loop der jaren in verband met doping werden gebracht zijn Leipheimer, Mentsjov, Dekker, Boogerd, Kohl, Sutherland en nu Barredo. Op een vernietigend artikel in de Volkskrant over doping binnen de Rabo-ploeg tot 2007, afgelopen mei, volgde helemaal geen onderzoek bij de bank. Rabo heeft de enorme media-exposure via wielrennen altijd boven al het dopinggedoe geplaatst. Een bankier maakt altijd een gunstige afweging als het om hemzelf gaat. Maar nu kapitein Lance Schettino tegen de Usada-rotsen is gevaren, is het de bank menens. Uit de kuiten van al die geprepareerde ‘stoempers’ valt geen winstgevende reclame meer te halen. (In de periode dat de Rabobank de wielerploeg sponsorde, groeiden de inkomsten van de bank van 4,4 tot 12,7 miljard).
Wie volgt? Hein Verbruggen, misschien? De Nederlandse goeroe van de UCI (internationale wielerunie) wordt van collusie met Armstrong verdacht die hem eerder wat eigenaardige ‘subsidies’ schonk. Maar nu wordt hij in een Amerikaanse krant van corruptie beticht. Verbruggen zou in het geniep 500.000 dollar van Nike hebben gekregen om Armstrongs dopingzaak in de doofpot te stoppen. Als iemand ten onrechte zoiets over uw dienaar zou beweren, zou Ephi groen en geel zien van boosheid, en van zijn spaarcenten een megaproces tegen de leugenaar (de vrouw van Greg Lemond) aanspannen. Maar Verbruggen weigert te reageren en zegt: ‘Misschien is het het best dit met een beetje humor te benaderen’. Verbruggen is een grapjas die de geestigheid van de beerput waarin hij zwemt kan inzien.
Net als Mart Smeets die zijn criticasters voor ‘randdebielen’ heeft uitgemaakt. Maar de vraag, Mart, is niet of je ‘dopinggeruchten’ had moeten onderzoeken, maar waarom je al die jaren mensen die dat wel probeerden te doen hebt beschimpt, geridiculiseerd en gedemoniseerd. Het ‘nieuwe’ wielrennen is dood en hier zijn de condities voor de wederopstanding: totale ontcommercialisering van de sport, terug naar nationale ploegen, geen teamartsen meer, maar alleen die uit de koers gebruiken.
En na doping volgt levenslange schorsing.
***Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van de columns.

SPOTPRENTEN MANTEN EN TB

armstrong

*

TB TOUR

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *