1063 Hfd – 't Scheldt

1063 Hfd

De uitgevers dragen een batterij argumenten aan om één en ander te verklaren. Het zou om de crisis gaan, de digitalisering, het internet, de concurrentie van dagbladmagazines, ja zelfs het rookgedrag en het online-aanbod van de lotto blijken stoorzenders. Over het inhoudelijk aspect wordt amper gerept, nochtans jagen commercie en politieke correctheid ook veel lezers de herberg uit.

Eerst even de cijfers op een rijtje. De dalende verkoop van week- en maandbladen is reeds een tijdje aan de gang, maar is in de eerste jaarhelft in een hogere versnelling overgeschakeld. De grootste slachtoffers zijn Humo en P-Magazine die gemiddeld een verlies van meer dan 10 procent laten noteren. Bij de uitgesproken populaire weekbladen moet vooral TV Familie(- 8%) zich zorgen maken, maar ook Dag Allemaal en Story kennen een terugval van vijf procent.
Bij de vrouwenbladen kan Libelle het verlies beperken tot twee procent, maar levert Flair meer dan zes procent in. Verder legt geen enkel Roularta-blad een positief cijfer voor. Het grootste verlies is voor Knack en Sport/Foot, het kleinste voor Trends. Ook de zuivere televisiebladen Primo en Teve-Blad boeren achteruit. Slechts één blad ontspringt de negatieve dans, namelijk Joepie.
De problemen bij Humo zijn niet nieuw. De aandeelhouders vonden al enige tijd dat Humo niet meer spraakmakend was en ook de onrust op de redactievloer nam toe. De zetel van de hoofdredacteur deed soms aan een schietstoel denken en toen Aimé van Hecke opperde dat Humo de afspraak met de 21ste eeuw gemist had, daalde Wouter Vandenhaute himself neer om orde op zaken te zetten. Zo werd Wouter van Driessche
(ex-De Morgen) in juni de Humo-arena ingejaagd met de dringende opdracht om de uniciteit van het blad te herstellen. De vernieuwde Humo noemt zich nu niet langer onafhankelijk(sic) en wil een terugkeer naar onderzoeksjournalistiek of wat daar moet voor doorgaan, een formule waarmee het blad zich in de vorige eeuw geregeld liet opmerken. Leo Delcroix, Notaris X en anderen kunnen er over meespreken. Sinds kort weten ook Steve Stevaert, Pol van den Driessche en de slachtoffers van de bende Haemers wat de nieuwe Humo nu bedoelt met spraakmakende journalistiek.
Ook bij P-Magazine sputtert de motor al een tijdje. De laatste vijf jaar gingen er immers ruim tienduizend exemplaren minder over de toonbank. Er diende dus aan het blad gesleuteld te worden. De halfnaakte babes werden het eerste slachtoffer. Ze werden op de cover vervangen door, jawel nieuwsitems. Toen dit onvoldoende bleek werd hoofdredacteur Michael Lescroart de laan uitgestuurd en vervangen door beroepssatiricus Patrick de Witte(pdw, ex-Humo). Bij zijn intrede in mei verklaarde pdw, geheel in zijn stijl, dat hij zich net afvroeg waarmee hij zich onledig ging houden. Als motivatie kon dit tellen, al besefte hij allicht wel dat de financiële situatie van de uitgeverij de reconversie van P-Magazine zou bemoeilijken.
De nieuwe hoofdredacteur wil het blad meer inhoudelijke sérieux geven. Een niet zo makkelijke opdracht, omdat zijn voorganger net daarop zijn tanden had stukgebeten. Net als bij Humo wordt onderzoeksjournalistiek zijn breekijzer.
Maar Joepie, een veertigjarig tienerblad, zorgde voor wat licht in de duisternis. Joepie trotseert cyberspace en verkoopt meer exemplaren dan pakweg P-Magazine.
De vraag van één miljoen luidt dan ook hoe dit blad erin slaagt meer nummers te verkopen, nu zowat alle weekbladen pluimen laten. Het is immers eenvoudiger op te sommen waardoor de achteruitgang kan verklaard worden.
De crisis, die zowel de reclame-inkomsten als de losse verkoop aantast, lijkt hierbij gefundenes Fressen. Maar ook het afnemend rookgedrag en het online invullen van de lotto zouden de impulsaankopen van weekbladen bij de krantenboer doen dalen. En uiteraard worden ook de concurrentie van de gratis krantenmagazines, de digitalisering met zijn elektronische programmagidsen en het internet in het algemeen met de vinger gewezen. Maar hoe ontsnapt Joepie hier nu allemaal aan? Door heel eenvoudig naadloos bij de leefwereld van het, in meerderheid vrouwelijk, 12- tot 16-jarige leespubliek aan te sluiten.
Joepie focust op de popsterren van de doelgroep en schept hierrond een eigen universum. Het is maar zeer de vraag of de andere weekbladen inhoudelijk eenzelfde strategie volgen. De lezer dient zich affectief aangesproken te voelen, misschien met een toets zelfbevestiging en een scheut emotie.
Lok met discussiestof nog interactie uit en je bent vertrokken. In die zin vertoont het Vlaamse weekbladlandschap heel wat blinde vlekken.
De intelligentie van de Vlaming wordt schromelijk onderschat. Er is veel roddel, lifestyle en progressieve propaganda in de aanbieding, maar weinig volwaardige duiding en echte onderzoeksjournalistiek.
Redacties die de commercie of de politieke correctheid laten primeren op de identiteit van de lezer en subjectief een mening opdringen, zullen in een al zo pluriformarm landschap verder gestraft worden.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *