1059 Act 2 – 't Scheldt

1059 Act 2

De media in het algemeen en de televisie in het bijzonder – net als de commercie (maar is dat niet ongeveer hetzelfde?) – doen het ons graag vergeten: ook pubers zijn kinderen. De slachtoffers van Dutroux waren (puberende) kinderen. Wellicht ligt daar voor een ruim deel de reden waarom velen zich toen zo geschokt gedroegen, alsof het om hun eigen kroost ging. Toen en vandaag nam en neemt de belangstelling voor die cluster van aan het licht gekomen dossiers en de afwikkeling ervan bij niet weinigen vormen aan die zeker obsessioneel en op zijn minst ook ongezond kunnen genoemd worden – of zegt de naam ‘Morkhoven‘ u helemaal niets meer?

Het is merkwaardig, zoal niet beangstigend, vast te stellen hoe velen zich (vijftien jaar geleden en vandaag nog steeds) geroepen achten voor de schijnwerpers de rol te spelen van onderzoeksrechter en procureur en volksjury tegelijkertijd. En niet zelden ook nog die van beul, de echte kroon op het werk! Meestal gaat het daarbij om lieden die – laten we het beleefd houden – niet op de allereerste plaats stonden toen het verstand werd uitgedeeld. Het lijkt wel alsof zij hun eigen morele integriteit maar kunnen verwerven en/of in stand houden door op de meest emotionele en hartstochtelijke wijze het crimineel gedrag van anderen af te keuren en om pure wraak te schreeuwen. Doet het u ook niet wat denken aan die vele duizenden nagelnieuwe leden van het gewapend en ander verzet die in september 1944 uit hun holen kwamen gekropen en door hun uitgebreid baldadig gedrag wilden doen vergeten dat ze niet zo lang daarvoor zelf nog smoezelige zaakjes deden met de bezetter?
Met lichte verbijstering nemen we vandaag dus kennis van de golf van hysterie toen bekend raakte dat Michelle Martin, de ex van Dutroux, mogelijk zou kunnen vrijkomen en dat een nonnenklooster in Malonne (bij Namen), na lang aarzelen en rijp beraad, bereid was haar op te nemen en onderdak te geven.
De wet is de wet is de wet: als er een regel bestaat die zegt dat Martin weldra vervroegd kan en mag worden vrijgelaten, als zij aan de normen en voorwaarden voldoet en als voor haar vele tienduizenden – en dat waren ook niet allemaal doetjes, lammeren en modelgevangenen! – van de Wet Le Jeune konden genieten, zien we niet in waarom nu – en pas nu – die wet zou moeten aangepast worden aan dit specifieke geval.
Dat is ‘ad hoc’-justitie en sinds de uitvinding van de gelijkheid voor de wet doen we daar (theoretisch althans) niet meer aan!
Als het niet zo is dat rechtbanken bij het vaststellen van de strafmaat reeds rekening houden met die fameuze wet, schaf hem dan af! Maar dan wel graag op een sereen moment, op een ogenblik dat niet op zijn minst de indruk wordt gewekt dat zulks gebeurt omwille van één bepaald dossier of één bepaalde veroordeelde.
De Arme Klaren, die hier zonder meer blijk geven van een bewonderenswaardige terughoudendheid en een christelijk mededogen in alle richtingen, zijn in onze heidense tijden natuurlijk de kop van jut.
Een huizenhoge vloedgolf van exceptionele en onbegrijpelijke haat is hun deel. Blijkbaar zijn er niet weinigen die menen vandaag nog steeds een heel hard gekookt eitje te moeten pellen met het instituut Kerk, voor zichzelf of desnoods per procuratie voor hun achterneef die mogelijk ooit wat te geestdriftig over zijn bolletje werd gestreeld door die struise missiepater met verlof uit de Congo…
Uiteraard sleurde de onvermijdelijke Paul Marchal (met een modieuze nieuwe bril) zichzelf na een half uur al voor de camera’s en speelde eens te meer met verve zijn rol van hart, ziel en geweten van de natie.
Jazeker, de man is ook een slachtoffer. Jazeker, hij en zijn vrouw hebben vreselijke dingen meegemaakt.

marchalMaar er zijn zo van die slachtoffers die een wat bittere smaak in de mond geven. Op zijn minst heeft hij bij een aantal gelegenheden reeds vaak de kans gemist om te zwijgen. Denken we maar aan het fiasco van zijn tricoloor politiek avontuur of zijn bespottelijk televisieoptreden in een soort Frans dat iedereen naar lucht deed happen.
Ligt overigens daar misschien ook niet de verklaring voor de discrepantie die al gauw bleek te bestaan tussen wat hij meende gehoord te hebben van de clarissen – ‘ze gaan opnieuw stemmen‘ – en wat de zusters nooit gezegd hadden?
Dat hij daar overigens onaangemeld (maar wel met een paar tv-ploegen in zijn kielzog) zich kwam opdringen, laten we maar blauwblauw…

En van die andere slachtofferige vader, Jean Lambreckx, worden we ook niet echt geestdriftig. Op hoge poten probeerde hij een deurwaarder beslag te laten leggen op de bezittingen van Martin (die reeds naar Malonne) waren overgebracht. ‘Omwille van het principe’.
Er is inderdaad door de rechtbank aan de nabestaanden van de slachtoffers een (uiteraard puur symbolische) schadevergoeding toegekend, waar zij overigens nog geen cent van gezien hebben. Maar toen bleek dat het enkel ging om wat waardeloze potten en pannen en dat de gerechtskosten om die te pakken te krijgen hoger zouden gaan zijn dan de baten, verdween het aangehaalde fraaie principe als sneeuw voor de zon.
‘t Scheldt was indertijd het enige blad dat – op basis van de verklaring van een advocaat die het dossier gelezen had en op aanraden van Louis de Lentdecker zaliger – het nieuws bracht dat in heel die weerzinwekkende bundel ook nog elementen van kannibalisme aanwezig waren.
Zelfs daarzonder is Dutroux een monster dat wellicht niet voor verbetering vatbaar is en blijft tegelijk het feit overeind dat Martin wetens en willens als zijn medeplichtige gehandeld heeft (en vooral ook: niet gehandeld, toen zij de ‘hoede‘ had over de gevangen meisjes).
Er schort iets aan de strafmaat in ons juridisch systeem, zoveel is duidelijk. Maar kunnen we het debat daarover dan graag voeren in algemene termen en niet op basis van één dossier, dat monsterlijk mag heten in meer dan één opzicht.
***

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *