ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1056 Ephi – 't Scheldt

1056 Ephi

… had eigenlijk de titel van haar werk moeten zijn.

Toch heet het vandaag verschenen boek van Banon anders: ‘Het bal der hypocrieten’. Daarin wordt de man die ze van poging tot verkrachting beschuldigt nooit bij naam genoemd. In het relaas van Banon is DSK het varken‘ wat in het Frans staat voor viezerik.
Nu moet ik zeggen dat ik een zwak voor de jonge schrijfster heb, terwijl ‘le cochon’ DSK mij een gevoel van walging inboezemt. Ik geloof Tristane ook op haar woord als ze vertelt dat ze met deze seksverslaafde politicus heeft moeten knokken, in 2003, om haar bh en spijkerbroek tijdens een interview aan te houden.
DSK werd in mei in New York gearresteerd wegens aanranding van een kamermeisje. Toen moet er iets bij Tristane Banon zijn geknakt. Pas toen begon ze op zichzelf in te praten en geloofde ze daadwerkelijk dat dit varken, heel wat jaren eerder, ‘haar leven had gestolen’.
Tot aan de openbaring van het seksschandaal in het New Yorkse Sofitel, kon ze nog luchtig en badinerend (zelfs op tv) over haar eigen verhaal uit 2003 rapporteren. Maar misschien was dit een manier om zichzelf te beschermen, om het verwijt dat ze zichzelf maakte te relativeren.
Anders dan het kamermeisje had ze in 2003 niet doorgezet en DSK aangeklaagd.
Na de arrestatie in mei, begon ze van gedaante te wisselen. Ze kreeg donkere kringen onder de ogen, werd steeds bleker en magerder. Haar lichaamstaal op straat, wanneer ze werd gefilmd, vertoonde spastische trekjes. De mooie en jonge schrijfster leek plots op een afkickende junk op weg naar de methadonpost.
Maar toen DSK door de Amerikaanse justitie werd vrijgesproken, volgde een nieuwe gedaantewisseling.
Tristane Banon klom op de zeepkist en werd een pasionaria. Ze sprak vol vuur groepjes feministen toe en maakte het persoonlijke tot politiek.
Alleen haar obsessie bleef onveranderd: DSK laten boeten.
Nu kan ik in haar laatste gedaante niet echt geloven. Tristane is geen feministe en de tekst die ze in maart voor de site Atlantico schreef (vlak voor het schandaal) gaat tegen alle feministische waarden in.
In ‘Les hommes n’existent plus’ haalt ze hard en geestig uit naar de moderne Fransman, die volgens haar in een vrouw is gemuteerd. Een zwakkeling die met luiers en vaatdoekjes in de weer is, en vergeet vrouwen te versieren. Ze hunkert in het stuk naar die uitgestorven macho die de vrouw ooit wist te beminnen en beschermen.
Anekdote? Toen ze door een onbekende op straat werd lastiggevallen, bleef haar vriend stil, schreef ze: ‘Maar mijn hond, hij tenminste wel, liet zijn tanden zien. Ik stond bijna op het punt om mijn hond ten huwelijk te vragen’.
En dat is het echte drama in het ‘gestolen leven’ van de schrijfster: toen DSK haar bijna aanrandde, was er geen hond te bekennen.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *