1055 Act 4 – 't Scheldt

1055 Act 4

François Hollande won begin mei het televisiedebat door 15 keer het anafoor ‘Moi, Président de la République’ te herhalen zoals Barack Obama het hem in 2008 voordeed met ‘I, president’. Telkens liet Hollande erop volgen wat hij duidelijk niet zou doen. Op het persoonlijke vlak wil hij vooral een ‘normale‘ president zijn; daarmee bedoelt hij een normaal leven aan de zijde van de ‘première dame’ ver weg van de blingbling van Carla en Nicolas Sarkozy. Ook geen dure vliegtuigreizen of limousines meer, maar sobere verplaatsingen met de Thalys of met een kleine auto.

Voor de socialist ook geen fundraisingetentjes in de Fouquets of vakanties in luxueuze villa’s van rijke zakenvrienden. Vooral ook een normale communicatie met de burger zonder inkijk in zijn privé problemen. Op het beleidsmatige terrein wenst hij een regering met evenveel mannen als vrouwen, een loonvermindering van 30 procent voor hemzelf en zijn ministers, een Europees groeipact met euro-obligaties en haaks op Europa, een verlaging van de pensioenleeftijd. Verder belooft hij zich niet te mengen bij benoemingen en zich niet hautain te profileren als chef van de meerderheid.
Sinds midden juni beschikt Hollande bovendien over een absolute meerderheid. Tijd dus voor een eerste toetsing van zijn beloftes.

De stijlbreuk met zijn voorganger werd, zoveel is duidelijk, zorgvuldig voorbereid. Zijn zegetocht van zijn verblijfplaats in Tulle naar de vlieghaven van Clermont Ferrand verliep bv. in een sober presidentieel autootje, dat perfect wachtte voor het stoplicht en rechtstreeks op televisie in beeld werd gebracht. Eens in Parijs geland, begaf hij zich in tegenstelling tot zijn voorganger, zonder elitaire omwegen, onmiddellijk tot bij de uitgelaten menigte aan de Bastille. ‘s Anderendaags ruilde hij voor zijn trip naar de Eurotop in Brussel Sarkozy‘s privéjet in voor een gewone tgv.
Maar alles laat zich niet vlekkeloos plannen. Zijn privéleven kreeg uit onverwachte hoek een forse dreun te verwerken. Net als bij zijn voorganger(s) gaat het om een vrouwenkwestie. Ségolène Royal, de ex van Hollande, die in haar kiesarrondissement diende af te rekenen met een dissident uit eigen rangen, kreeg een uppercut toegediend door Valérie Trierweiler, de huidige presidentsvrouw. Die twitterde zonder schroom dat zij partij koos voor de rivaal van Royal, met als gevolg dat de gewezen echtgenote niet werd verkozen. De ‘normale’ president zakte hierdoor mee door het ijs.
Ook beleidsmatig nam Hollande een blitzstart. Hij poseerde fier met de talrijke vrouwelijke leden van de nieuwe regering, al dienden zij evenwel vrede te nemen met de mindere portefeuilles, drukte de 30 procent salarisinlevering voor zichzelf en de ministers door, verlaagde de pensioenleeftijd en kondigde in Washington de terugtrekking van Franse troepen in Afghanistan aan.
Maar ook hier diende hij noodgedwongen gas terug te nemen. Zijn pleidooi voor een Europees groeipact kwam slechts als voetnoot in de notulen en zijn standpunt rond euro-obligaties werd grondig bijgestuurd.
Na 60 dagen reeds blijkt dat ook de financiële situatie van Frankrijk dermate zorgwekkend is dat de regering o.l.v. premier Jean-Marc Ayrault de verkiezingsbeloften zal moeten bijsturen. De belastingvermindering van Sarkozy wordt geannuleerd en in de plaats komen allerhande nieuwe taxen.
De ‘normale‘ president beloofde ook een beleid zonder heksenjacht of vriendjespolitiek, maar parachuteerde als een ware chef zijn getrouwen op ministeries en gevoelige zenuwcentra. Hollande kon het zelfs niet laten om in te grijpen bij de media. Zo verdween TF1 – nieuwsanker Laurence Ferrari onmiddellijk van het scherm. Vijf jaar voordien deed Sarkozy krek hetzelfde met tv-journalist Patrick Poivre d’ Arvor. Het voorlopig bilan is dat François Hollande onderschat werd en te gemakkelijk doorging als een zwakke kandidaat. Er werd onvoldoende rekening gehouden met zijn jarenlange voorbereiding op het presidentschap, hierin geholpen door denkgroepen zoals de socialistische vereniging Terra Nova, de Club Voltaire, de ex-medewerkers van DSK en de linkse loge. Heel wat vrijmetselaars bevolken trouwens de regering Ayrault, waaronder de ministers Manuel Valls, Victorin Lurel, Jean-Yves le Drian en Michel Sapin.
De ‘normale‘ president begon dus niet onvoorbereid en eenzaam aan de slag, maar of dit alles voldoende zal zijn om in dit moeilijk politiek klimaat te overleven, moet nog blijken.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *