ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1048 Ephi – 't Scheldt

1048 Ephi

Monsieur Trousseau

Verkiezingen zijn het feest van de democratie, vond Willem Breedveld en daar hoort een gebakje bij. Het gebakje kon ik zondagochtend best overslaan, als ik maar op een plek op de stemlijst kon rekenen. Maar de man die achter de doorzichtige stembus stond, bleef mij streng aankijken: ‘Monsieur Trousseau?’
Nee, ik was heus geen meneer Trousseau. Dat het nummer op mijn oude stemkaart niet klopte en mij onverwacht een nieuwe en ongewenste identiteit verschafte, was een beetje de schuld van mijn hoogbejaarde vader. Had ik dan die 1200 kilometers voor niets gereden, ik, die me zo verheugde om het familiebezoek met het Franse feest van de democratie te kunnen combineren?
In het stemlokaal waren niet minder dan acht beambten routineus bezig de stemming voor de presidentsverkiezingen in goede banen te leiden. Maar nu zag je een lichte paniek in die acht blikken ontvlammen. Alsof een frauduleuze schaduw plotseling over mijn verschijning was gekropen en hun stemlokaal ging besmetten.
De man achter de stembus legde mijn paspoort naast de stemlijst: ‘Nee, monsieur Trousseau. De naam op uw paspoort komt niet overheen’, bromde de man met een fors Zuid-Frans accent. En met een vingertopje bleef hij dreigend op mijn identiteitsbewijs tikken. Ik legde voor de tweede keer uit dat mijn vader, een man van bijna 84 jaar, ietwat in de war was toen hij mijn nieuwe stemkaart per abuis naar het stadhuis had teruggestuurd. Ik verbeeldde me al het lachende gezicht van mijn moeder terwijl ik haar bijna hoorde triomferen: ‘Zie je wel, hij is de weg kwijt en heeft zijn hoofd helemaal verloren’. Moederlief laat sinds een eeuwigheid geen gelegenheid ongebruikt om vader richting het rijk der alzheimerpatiënten te dirigeren.
Vorige week nog, toen hij doelbewust door het rode licht reed terwijl een politieauto achter hem stond. Tegen de bekeurende agent klapte ze onbeschaamd uit de school en kraakte de eigenwijsheid van haar man af: ‘Hij vindt heel wat rode lichten nutteloos sinds hij zijn hoofd heeft verloren’.
Dat vaderlief toch naar huis mocht terugrijden, mag een wonder heten. Dat de bejaarde man soms licht afwezig kan zijn, is een feit. Maar ik meen dat zijn hoofd nog naar behoren functioneert, en zijn geheugen is zelfs superieur aan dat van zijn echtgenote.
Ik stond al op het punt om mijn paspoort veilig in mijn jaszak op te bergen en rechtsomkeert te maken, toen een dikke mevrouw mijn voor- en mijn echte achternaam opnoemde. Ziezo: nieuwe kaart gevonden met nieuw nummer, en dus ook mijn plek op de lijst. Het voelde alsof ik uit het rijk der doden was opgestaan. Met een plechtig gebaar liet ik mijn stemenvelopje in de bus glijden: feest van de democratie compleet! Een paar honderd meter verder wachtte mijn moeder op het balkon op mij. Als een poortwachter met dwangbevel. Toen ik haar toeschreeuwde dat ik probleemloos had kunnen stemmen, meende ik een flits van verbazing in haar ogen te ontwaren. Achter haar verscheen ogenblikkelijk mijn vader, zichtbaar opgelucht. In zijn hand geen gebakje maar een fles pastis, die hij omhooghield als een oorlogstrofee: ‘Daar drinken we op!’
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *