1042 Hfd – 't Scheldt

1042 Hfd

De achtenswaardige hoofdredacteur van dit ongegeneerd weekblad –

dicky pak en goomgekeerd zou niet juist zijn! – behoort niet meteen tot het meest naïeve gedeelte van de bevolking. Toch voelde zelfs hij – naar we aannemen: voor alle zekerheid – zich geroepen om te vragen of het om de melkchocolade variant van de menselijke soort ging toen ik hem meedeelde onlangs overvallen te zijn geweest door een viertal ‘jongeren’. Het kunnen er ook vijf geweest zijn en gezien mijn absoluut indrukwekkende schoolmeestersfysiek is dat dan toch een heel moedige prestatie vanwege deze volgelingen van de godsdienst van vrede en verdraagzaamheid.
De meer cynische medebewoners van de Metropool gaven me meteen de welgemeende goede raad om na acht uur ‘s avonds gewoon niet meer buiten te komen maar dat is niet echt een optie. Zij hebben dus mentaal ook al gecapituleerd? Ditmaal schijnt de Arabische invasie van Europa met succes bekroond te gaan worden, van noemenswaardige tegenstand is minder dan ooit sprake. Integendeel zelfs: een hoop dwazen staan met debiel enthousiasme langs de kant te applaudisseren en verlenen alle mogelijk denkbare steun aan de toekomstige meesters.
Wij betalen toch meer dan genoeg belastingen om een politie te hebben die zijn job doet: boeven vangen en de straten veilig en begaanbaar houden, niet dan? De eerbare burger heeft toch precies daarom aan hen een monopolie van gewelduitoefening gegeven?
De aanschaf van een vuurwapen valt zelfs niet eens te overwegen in dit apenland waar de criminelen vrij en ongehinderd rondlopen en hun ding doen terwijl de burger die zijn eigen lijf en leden en eigendom zou willen beschermen de grootste last kan krijgen.
Jammer dat ik niet met de wagen was!
Nee, niet om hem als ‘wapen’ te gebruiken maar het zou volstaan hebben hem enigszins fout te parkeren om binnen de twee minuten een half peloton pakkemannen en bonnenschrijvers ter plekke te hebben…Ik besef wel dat ik geluk heb gehad, veel geluk. Waarom weet ik niet, wellicht door een samenspel van diverse factoren?
Misschien waren ze niet echt hardnekkig wegens nog maar in opleiding? Misschien waren die anderen een soort jury of alerte stagebegeleiders?
Hoewel ik oprecht schrik had dat er brutaal (‘zinloos’, zoals de media dat zo mooi weten te benoemen) geweld aan te pas zou gaan komen en eigenlijk elk moment verwachtte een mes te voorschijn te zien komen, bleef ik hardnekkig volhouden geen portefeuille op zak te hebben maar juist op weg te zijn om die gaan halen – wat natuurlijk nergens op sloeg. Ik brabbelde maar wat in de hoop dat er getuigen zouden opdagen. Daarop begon mijn voornaamste belager op mijn zakken te kloppen en vond meteen mijn gsm. Heeft hem dat reeds voldoende tevreden gesteld? Was dat de opdracht? Ik was ondertussen ook luidkeels om hulp beginnen roepen, zonder reactie overigens van de kant van mijn sympathieke stadsgenoten die om half twee ‘s nachts wel beter te doen hebben dan even uit het raam van hun woning te kijken of zo. Nogal tot mijn verbazing bliezen de saracenen de aftocht. Of liever: gaven ze mij de ruimte om te gaan lopen in de andere richting. Hadden ze me gevolgd, zou dat niet echt gebaat hebben maar misschien won de luiheid het van de hebzucht?
Ach, het is slechts een onnozel fait divers maar heeft me wel een nieuwe gsm, een nieuwe simkaart en een dag werk gekost. De verloren moeite en het tijdverlies van een aangifte bij de politie heb ik mezelf bespaard. En bovendien wilde ik de steeds gunstiger wordende criminaliteitscijfers van Janssens en zijn clubje niet in het gedrang brengen!
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *