1042 Ephi – 't Scheldt

1042 Ephi

De zittende president ondervindt momenteel heel wat tegenstand van Republikeinen vanwege zijn voorstel om anticonceptie te vergoeden. Toeval bestaat niet, maar je hoeft het misschien niet zo ver te zoeken. De leiding van de katholieke kerk is door de jaren heen altijd consistent geweest in zijn boodschap: procreatie is het doel en huwelijk het enige middel. Zelf heb ik me niet echt aan de pauselijke principes gehouden: eerst samenwonen, in het huwelijk treden en uiteindelijk echtbreken. Mij hoor je ook niet beweren dat samenwonen een garantie vormt voor een duurzame relatie, die je vervolgens van het altaar of het stadhuis rustig en nog steeds verliefd naar het graf laat wandelen. Ik zou nog enige sympathie voor de katholieke boodschap kunnen opbrengen, als het instituut van het huwelijk op een ruim begrip van de kerkhiërarchie zou stoelen.

Maar in al die geestelijke hoofden is het huwelijk nog steeds even vergrendeld als eeuwen geleden. Met catastrofale gevolgen. Allereerst voor het eigen personeel. Voor al die onfortuinlijke priesters dus, die één van hun belangrijkste biologische functies niet mogen gebruiken. En omdat voor hen het huwelijk nog steeds verboden terrein is, zoeken ze heimelijk naar andere uitwegen. Met een vloed aan jonge slachtoffers aan het einde van de rit. Gemeten aan al die seksschandalen die de kerk aan het wankelen hebben gebracht, zou je minder uitgesproken teksten van de paus verwachten als het om kuisheid gaat.

Het huwelijk mag niet rekbaar zijn. Kijk maar hoe de Engelse bisschoppen in paniek zijn geraakt bij het vernemen van de plannen van David Cameron. De Engelse premier werkt aan het invoeren van het homohuwelijk in zijn land. Zondag werd in 2500 rooms-katholieke Britse kerken een protestbrief van twee aartsbisschoppen voorgelezen.

Ook hier lijkt de kerk vrolijk over de scheiding van kerk en staat te springen om zich in politieke kwesties te mengen. Hoezo protesteren? Het gaat hier om het burgerlijk en niet om het kerkelijk huwelijk. Deze bemoeizucht van religieuze instanties met de seculiere samenleving wordt langzaamaan behoorlijk irritant. Maar ze moet ook niet overdreven worden: geen enkele pauselijke boodschap of aartsbisschoppelijke protestbrief is bij machte de inburgering van maatschappelijke verschijnselen als homohuwelijk of samenwonen tegen te houden.

De obsessie van de katholieke kerk voor afwijkend seksueel gedrag is uiteindelijk vrij onschuldig. Zeker vergeleken met het islamitische Irak waar homo’s en emo’s (een soort punkjongeren) per tientallen worden gestenigd of van hoge gebouwen gegooid.
Dan is Benedictus een watje vergeleken met Moktada al-Sadr die zo’n beetje de paus is van de bloedfanatieke sjiieten. Al-Sadr: ‘Deze gekke mensen zijn een ziekte in de islamitische samenleving en moeten middels de wet geëlimineerd worden’.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *