ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1039 Ephi – 't Scheldt

1039 Ephi

ROOD VLEES

Goede politici, en tot dusver moet Mark Rutte tot deze categorie worden gerekend, hebben een zesde zintuig dat hun de juiste impuls geeft om uit een zeer benarde positie te komen. Maar soms leunen ze te zwaar op hun vermeende voortvarendheid, flair en wilskracht. Ze verliezen daarbij de voeling met het grote verband. Heeft Mark Rutte deze voeling verloren toen hij weigerde afstand te nemen van de anti-Poolse actie van de PVV?
Nu er een week voorbij is gegaan en de premier nog steeds in zijn weigering volhardt, is de vraag legitiem: wat zijn de mechanismen die de contraproductieve standpuntbepaling van Rutte in gang hebben gezet en tot zijn kardinale politieke fout hebben geleid? Ik zou dolgraag in ziel en hoofd van de premier willen kruipen om een antwoord te vinden. Hoe muteer je zo bliksemsnel van zondagskind tot aangeschoten brekebeen?
Toegang tot Rutte‘s psyche krijg ik niet, dus moet ik maar zoals iedereen speculeren. Daarbij is de metafoor met het stuk rood vlees dat in de arena wordt geworpen, behulpzaam. Rutte heeft als credo: nooit reageren op de fratsen en goedkope provocaties van de PVV, het rode vlees, als deze een buitenparlementair karakter aannemen. Hiermee hoopt hij zo min mogelijk met de lastige gedoogpartner te worden geassocieerd. Maar door te veel op vertrouwde mechanismen te varen, raak je in je systeem opgesloten. Want dit keer was de rode biefstuk direct uit de lende van de Pool gesneden. Voor Nederland een belangrijke Europese partner. Het viel ook niet voor de voeten van de gebruikelijke oppositiedieren, maar ver buiten de arena.
Heel Europa kwam aangelopen om het stuk bloedige entrecote te aanschouwen. Op dat moment had Rutte manmoedig zijn inschattingsfout moeten erkennen en alsnog afstand moeten nemen van het PVV-meldpunt. Helaas koos hij voor volharding in de veronderstelling dat het rumoer uiteindelijk zou overwaaien. Dat was niet het geval en het vertrouwde systeem van Rutte kwam vast te zitten. Het produceerde zelfs het tegenovergestelde effect: hij, als premier, en zijn regering worden in het buitenland als nooit tevoren met de PVV geassocieerd.
Men denkt: Wilders gedoogt niet alleen, hij geeft de richting aan en de volgzame premier kijkt slapjes toe. Zelfs een brief van tien ambassadeurs uit tien bevriende landen kon hem niet van zijn koppigheid genezen. In de brief wordt hem gevraagd ‘om zich te distantiëren van het verwerpelijke initiatief’. Een breed gedragen en zeer uitzonderlijk diplomatieke stap. Anderen hebben de ruimte die Rutte openliet onmiddellijk bezet en de ambassadeurs geantwoord. Zoals NRC Handelsblad deed in een brief/commentaar aan de Oost-Europese ambassadeurs met de mededeling dat het te betreuren is dat we hier door een ‘starre’ premier worden geregeerd.
Rutte wordt dus nu ook in zijn rug aangevallen. Misschien beseft hij eindelijk dat hij het landsbelang op een infantiele en destructieve manier schaadt. Ons eigen landsbelang dat hij, als eerste van ons allen, geacht wordt te verdedigen. Hoe je het ook wendt of keert, Rutte zal door het stof moeten. En elke dag die voorbijdendert, maakt dat er nog meer stof en zand door zijn mond zullen gaan.
***
MET RUST GELATEN WORDEN
Een week lang heb ik me keurig aan de wens van de koninklijke familie gehouden. Een legitieme wens die amper werd gerespecteerd: met rust worden gelaten in uiterst dramatische omstandigheden. Ik deed het natuurlijk op mijn eigen manier, als afnemer van het nieuws. Ik sloeg al die overbodige artikelen over. En wanneer, alweer, een stand-up-verslaggever voor een ziekenhuis verscheen, drukte ik op de knop van mijn afstandsbediening. Dan pas krijg je het gevoel geen deel te zijn van de mediapornografie rond het intieme leed van een familie.
Het was een ongeluk. Absurd inderdaad, en vreselijk spijtig, maar zonder politieke consequenties voor het bestuur van het land. De rest is in de eerste plaats een kwestie van verwerking. Niet voor de doorsnee Nederlander, maar voor de directe betrokkenen. De doorsnee-Nederlander is vooral door nieuwsgierigheid gedreven en wordt hierin door Hilversum dagelijks gecoacht. Wie, hoe laat en hoe vaak, heeft een bezoek aan het ziekenhuis gebracht? Was er achter die zwarte zonnebrillen iets van zichtbaar leed te bespeuren?
Door niet naar antwoorden op die vragen te willen zoeken, merkte ik wel dat er meer ruimte en tijd overbleef om de tragedie in het Syrische Homs beter te volgen. Een drama dat sinds het beleg van Sarajevo niet meer was voorgekomen. En dan valt het op hoe groot het verschil kan zijn tussen de trage sneeuw van Lech en de vette rookpluimen van Homs. De inwoners van de martelaarsstad wensen niets anders dan vooral niet met rust te worden gelaten door de media.
In wanhoop vragen ze volle aandacht voor hun leed en hun rouw. Ze smeken om registratie door camera’s, om lange en niets verhullende reportages. Hier geen lege medische persberichten en geen opsomming van ziekenhuisbezoeken. De voornaamste tellingen betreffen de hoeveelheid bommen die binnen een uur op een huizenblok vallen. De martelaars in Homs zijn bereid heel ver te gaan om die media-aandacht te krijgen.
Ze onthullen de wonden op de lichamen van hun geliefden, ze laten de sporen van de dood zien op het gezicht van een dochter of een broer.
En dit is geen pornografie: het is een lange schreeuw om hulp.
Je zou bijna de hele mediakolonie in Lech en Innsbruck direct het vliegtuig in willen jagen om in Homs de vallende bommen te gaan tellen. Maar gezien de klopjacht op journalisten door de misdadigers uit Damascus zou dit hooguit tot meer slachtoffers leiden.
Gisteren heb ik wel naar de persconferentie in Innsbruck gekeken. Omdat ik vermoedde dat hiermee, helaas, een deur zachtjes zou worden gesloten.
Ik moest aan die vriend denken, die na drie maanden coma en een zware revalidatie nu op Facebook zijn gedachten vrolijk rondstrooit. Of aan dat familielid dat ooit ook miraculeus ontwaakte, na maanden te hebben gevegeteerd. Het eerste wat hij zag, aan het voeteinde van zijn ziekenhuisbed, was een non.
En zo besloot deze geharde atheïst om zich tot het katholicisme te bekeren. Het schijnt dat voor Friso dit wonder weinig kans heeft te geschieden. Rest dan alleen zijn familie steun en medeleven te betuigen. En alle camera’s en microfoons zo snel mogelijk te repatriëren.
***
Wij danken Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *