1037 Radio Rapaille – 't Scheldt

1037 Radio Rapaille

Ik had het geluk in Berlijn in 2005 in het Maxim Gorki Theater een opvoering te kunnen bijwonen van Bertold Brechts Driestuiversopera. Een prachtige toneelvoorstelling. In 2011 woonde ik in Roosendaal de opvoering bij van hetzelfde theaterstuk door een Nederlands toneelensemble en dat was een ferme teleurstelling. Een zekere Geert van Istendael had een nieuwe vertaling gemaakt. Pover. Bij een betoging hingen op de scene spandoeken en de tekst van een ervan luidde: ‘Hier ons bloed, wanneer ons recht?’ Een verslag over deze opvoering verscheen in ‘t Scheldt.

Bij de opvoering zeer onlangs in DeSingel van Antwerpen van een bijzonder wansmakelijk stuk moest ik onwillekeurig denken aan Bertold Brecht. Tot zulke vulgariteit als degene die hier gedemonstreerd werd was die Duitser niet in staat. Ondanks zijn ‘Erst kommt das Fressen und dann die Moral‘. En, neen, men moet die opvoering niet verbieden: ieder toneelhuis heeft het recht om zich vulgair en wansmakelijk aan het publiek te tonen. In Antwerpen is dat trouwens al decennialang – overigens fel gesubsidieerd – aan de gang. De vloekkannonades van homo Lanoye illustreren dat duidelijk. Het getuigt maar eens te meer het povere peil van het stadsbestuur inzake cultuur en toneelbeleid in het bijzonder.
De filosofie van de anarchist Brecht wordt in Duitsland tenminste nog vakkundig verwoord en uitgebeeld.
Een groep katholieken waren danig in hun q gebeten – sorry voor dat woordgebruik – en organiseerden een protestbetoging tegen de opvoering in DeSingel. Dat is hun recht. De vraag stelt zich alleen of zij daardoor niet meer aandacht schonken aan het stinkstuk dat in DeSingel werd opgevoerd. Wie het deed weet men nog niet maar de vertoning moest enkele uren uitgesteld worden omdat er stankalarm was: iemand had gezorgd voor een uiterst onwelriekende geur in het gebouw. Geur, perfect passend bij het toneelstuk maar waarom de aanwezigen niet in die stank de opvoering wilden bijwonen is fragwürdig. DeSingel heeft er goed aan gedaan om te tonen waarvoor zij staat: volkomen respectloos. Dat is hun recht en dat is genoteerd.
Waar ik mij wel vragen over stel is het getuigenis dat monseigneur Bonny, bisschop van Antwerpen, heeft afgelegd. Hij had en heeft geen bezwaar tegen de opvoering van het schandstuk. Verwonderen doet het niemand. Bonny is ‘gevormd’ door kardinaal Danneels, die o.a. ook Van Gheluwe gevormd heeft. Daarmee is alles gezegd.

Het wordt tijd dat ‘Rome‘ eens nakijkt wie in dit land de mensen moet overtuigen de weg naar de kerk terug te vinden. Met wat er nu aan het bestuur is blijkt dat een onmogelijke zaak.
Naar ‘t Scheldt werd de laatste dagen in vele bladen verwezen in verband met de politieke profiteur Karel de Gucht. Die kan het niet hebben dat de BBI, de Bijzondere Belasting Inspectie wil nagaan waar deze paljas zijn geld vandaan haalde. Onder meer om een villa te bouwen in Italië. Villa met zwembad notabene.
Plezant detail dat door de ‘kwaliteitspers‘ niet wordt vermeld is dat het water in dat zwemdokje niet hoger komt dan de schouder van Karel de Gucht. Hoewel hij zwemt in het geld kan hij dat niet in water.

De Gucht is razend omdat de BBI zijn financiële toestand wil napluizen. De Gucht mag al blij zijn dat er nog geen onderzoek is gestart om na te gaan hoe zijn zoon aan een VUB-diploma is geraakt…

Alleen de krant De Tijd meldde hoe het komt dat Karel Anthonissen van de BBI in ‘t Scheldt schreef. Karel Anthonissen stuurde in 2005 een tekst naar alle bladen en alleen ‘t Scheldt publiceerde die. En daarom bleef Karel Anthonissen zijn teksten naar ‘t Scheldt sturen.
De redactie van ‘t Scheldt, is daar blij om.
Zo voorspelde de heer Anthonissen een jaar op voorhand het faillissement van Dexia.
Alleen in ‘t Scheldt… De ‘kwaliteitspers‘ faalde eens te meer.
Goeden avond, beste luisteraars.
***
‘t Scheldt werd gevraagd om regelmatig een radiopraatje te houden. Dit is het praatje van maart 2012.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *