ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1033 Ephi – 't Scheldt

1033 Ephi

Rat

Amper had Maxime Verhagen zijn beslissing kenbaar gemaakt geen CDA-lijstrekker te willen zijn of gelegenheidsratten kropen uit hun holen om de nederlaag van hun vermeende soortgenoot uitbundig te vieren. En zo sierde de afbeelding van het weerzinwekkende knaagdier menige spotprent of sloop het beestje hier en daar tussen de regels van een column. Niet echt voor de fijnproever maar gebrek aan creativiteit mag geen beletsel vormen voor een rokende schoorsteen. Beter en sneller had de bewering van Verhagen dat hij een imagoprobleem heeft, niet kunnen worden geïllustreerd.

Twee jaar geleden schreef Max van Weezel al in Vrij Nederland: ‘Rat‘ is nog de mildste term die in het linkerkamp voor de vicepremier wordt gebruikt. Hij lijkt eerder de reïncarnatie van Satan’. Een rattige demon of duivelachtige rat komt niet vaak voor in de politiek.
De haat lijkt zo intens dat je je best mag afvragen wat hiervan terecht is. Toch reageerde Verhagen meestal met zelfspot als hij met zijn imago werd geconfronteerd: ‘Zelf ben ik wel met een rat vergeleken. Schmelzer verzamelde beeldjes van teckels. Dat zal ik niet doen: ik vind een rat niet zo’n gezellig dier. Maar laten we het er wel op houden dat wij in ieder geval beiden politieke dieren zijn – en daar ook lol aan beleven’.

Politiek dier Verhagen wordt vooral verweten dat hij de PVV (als gedoogpartner) in de periferie van de macht heeft gebracht. Maar het eigenaardige is dat toen hij ongeveer hetzelfde deed met de LPF, tien jaar geleden samen met Balkenende, de weldenkende gemeente sprak van een meesterlijke zet. De LPF ging snel ten onder en het CDA was terug in het centrum van de macht.

Natuurlijk verschillen beide situaties. Tegenover het softe populisme van de LPF staat nu het agressieve van de PVV. Bovendien zit deze laatste nog steeds stevig in het zadel. Maar om Verhagen nu een gebrek aan principes te verwijten dat tien jaar geleden nog als een briljante strategie gold, is een gotspe. Dit terwijl de echte kapitein op het vermeende principeloze schip, Mark Rutte, bijna alleen maar lof wordt toegezwaaid.

Je kunt het ook anders zien. Bijvoorbeeld dat de gedoogconstructie compromitterend genoeg voor de PVV heeft gewerkt, dat deze partij een toontje lager is gaan zingen (behalve via de volstrekt ongevaarlijke twittermachine). En dat PVV-kiezers tenminste het gevoel krijgen geen paria’s te zijn, maar burgers die op een plek in het democratische apparaat kunnen rekenen. En laten we ophouden met het zwart-wit-fabeltje over principiële houding in de politiek. De drie CDA-mastodonten die Verhagen tegenover zich vond in de principiële arena, Hirsch Ballin, Lubbers en Van Agt, hebben allemaal wel iets op hun kerfstok.
De eerste liet een cartoonist door tien politieagenten van zijn bed lichten. De tweede misbruikte zijn functie van premier omwille van zijn familiebedrijf. En de derde steunt de terroristische Hamas in zijn weigering Israël te erkennen en de wapens niet te willen neerleggen.
***
VERDRIET
Met fascinatie kijk ik naar de man die over 99 dagen de meest spectaculaire nederlaag uit de geschiedenis van de Franse Vijfde Republiek zal ondergaan. Ik probeer vooral iets van wanhoop in zijn lichaamstaal te ontcijferen. Ik luister naar zijn woorden en observeer de plooien in zijn gezicht.
Het meest verbijsterend is dat ik helemaal niets bij Nicolas ­Sarkozy kan ontdekken. Maar dan ook niets dat op het besef kan duiden van het onheil dat op hem afkomt. Alsof de Franse president als enige niet wil zien dat tweederde van zijn medeburgers hem verfoeit, wantrouwt, niet mag of, erger nog, diep haat. Als de voortekens worden bevestigd, zal Sarko de eerste zittende Franse president worden die met de hoogste cijfers ooit zal worden verslagen.
Nicolas Sarkozy is wellicht de man zonder overtuiging en met dat onbegrensde opportunisme dat zijn tegenstanders, dag in dag uit, terecht hekelen. Hij is ook de mooiprater die zijn toehoorders in een zee van woorden laat verdrinken en die zichzelf keer op keer glashard tegenspreekt. Zonder schaamte en zonder moeite. Maar hij moet ook de bigot zijn met een onwankelbaar geloof in zichzelf. Daarom zal zijn val over 99 dagen zo spectaculair zijn.
Schokkend zelfs, omdat dat de rechtse president een van de zwakste kandidaten tegenover zich zal vinden die links Frankrijk ooit naar voren heeft gebracht.

De socialist François Hollande is misschien vele malen integerder dan de opportunistische Sarko, hij is helaas een treuzelaar zonder duidelijk project, charisma of autoriteit.
Ook al verdient hij een eerlijke kans, aan hem kleeft de geur van muffe formulieren, koffieautomaat en prikklok. François Hollande lijkt op een doorsnee ambtenaar die na dertig jaar bij de afdeling personeelzaken te hebben gewerkt, plotseling van de directiekamer is gaan dromen. En in die zin worden de presidentsverkiezingen in mei een boeiend gevecht tussen twee dwergen, waarbij de uitkomst nu al lijkt vast te staan.
Gisteren gaven twee verschillende opiniepeilingen een voorsprong voor Hollande op Sarkozy aan in de tweede ronde van 57 procent tegen 43 procent.

Er kunnen natuurlijk nog gekke dingen gebeuren. Zoals een rampzalige campagne van Mitterrand-imitator Hollande die zo zijn eigen schot voor open doel zou kunnen verprutsen. Er is een nog gekker scenario mogelijk. Eentje die de nederlaag van Sarko zo beschamend zou maken dat hij nooit meer uit zijn Parijse appartement zou durven sluipen.

Als zijn meest rechtse kiezers langzaam overtuigd raken van zijn onvermijdelijke nederlaag, dan zouden ze al bij de eerste ronde op een nog rechtsere kandidaat kunnen stemmen. Uit ontgoocheling, baldadigheid of om een gratuit signaal af te geven.
Dan heeft Marine Le Pen van het Front National de beste papieren. De vrouw die nu niet meer van het scherm is weg te slaan, die het extreem-rechtse karakter van haar partij in een anti-Europees en rechts populistisch imago probeert te veranderen, zou de weg naar de tweede ronde voor de zittende president kunnen versperren.
Het manuscript ‘Het verdriet van Frankrijk’ mag wat mij betreft nu al worden ingeleverd.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *