1032 E Waut – 't Scheldt

1032 E Waut

Ruim tweeëntwintig jaar na de val van de Muur in Berlijn werd, zij het met iets minder krachtsvertoon, op de Bosuil in Deurne een ander (sport)-monument gesloopt. ‘Don Eddy’ Wauters waande zich voorzitter-voor-het-leven van Royal Antwerp Football Club maar werd op maandag 9 januari 2012 op een buitengewone ledenvergadering van de vzw Antwerp uit zijn functie ontheven. Voor de 78-jarige ex-voetballer en gewezen bankier betekende dit ontslag een donderslag bij heldere hemel.

Eddy Wauters stond 42 seizoenen aan het roer van de oudste voetbalclub van het land. Wauters was Antwerp, Antwerp was Wauters. Een schijnbaar onaantastbare figuur die zich al die tijd liet omringen door een raad van bestuur samengesteld uit ja-knikkers die het beleid van de voorzitter blindelings volgden. Dat uitgerekend enkele van die vazallen mee aan de basis lagen van de motie van wantrouwen die tegen Eddy Wauters werd ingediend, moet pijn hebben gedaan.
Zijn voorzitterspositie stond nochtans al langer ter discussie. Antwerp, in 1993 nog Europabekerfinalist in Londen tegen het Italiaanse Parma, kende zowel financiëel als sportief een zelden geziene terugval en is al acht seizoenen lang gedegradeerd tot een modale tweede klasser. Het eigengereide beleid van Wauters is daaraan niet vreemd. Wie met de halve wereld ruzie maakt, hoeft op geen genade te rekenen.
Eddy Wauters heeft een aversie tegen onderzoeksrechters en journalisten. De eerste afkeer is het gevolg van het feit dat Wauters, als topbankier bij de Kredietbank, in de jaren tachtig in verband werd gebracht met een onderzoek naar zwart geld in het voetbal en daardoor een poos in de cel belandde. Het kwam niet tot een veroordeling maar de wrok tegen het gerecht bleef bestaan.
Wauters‘ relatie met de pers is nog schrijnender. In media-middens doet het grapje de ronde dat je jezelf pas (sport)-journalist mag noemen indien je minstens één keer in de clinch bent geweest met de voormalige Antwerpvoorzitter. Deze deinsde er niet voor terug om krantenjongens zelfs tot in de toiletten van het aftandse Bosuilstadion te achtervolgen om hen aldaar de levieten te lezen.
Als voorzitter was Eddy Wauters een doortrapt onderhandelaar, gevreesd door spelers, trainers en makelaars. Zijn wil is wet. Dictatoriale trekjes zijn hem niet vreemd. Ook inzake zakenrelaties ging hij zijn eigen weg. Dubieuze sponsors als Maurits de Prins (Super Club) en Albert Pans (OGC 1871) leverden de club slechts tijdelijk succes op, terwijl de nasleep van de verbintenissen de ploeg meer kwaad dan profijt bezorgden. Als voetbalkenner had Eddy Wauters ook geen al te beste verstandhouding met veel van zijn nochtans door hem aangestelde trainers. Legendarisch was de heibel met Walter Meeuws daags na de verloren Europabekerfinale op Wembley. Terwijl de roodwitte supporters hun helden verwelkomden kwam het in de persruimte van het Bosuilstadion tot een weinig stijlvolle confrontatie tussen de voorzitter en zijn trainer.
Hilarisch was dan weer de aanstelling van een nobele onbekende taxichauffeur, Doy Perazic, tot oefenmeester van het eerste elftal. Een samenwerking die overigens geen lang leven beschoren was.

Hoe hoog Eddy Wauters met zichzelf en zijn functie bij Antwerp opliep getuigt een portrettenreeks op Bosuiltribune 3. Een foto van de voorzitter wordt er omkaderd door clubiconen als Vic Mees, Karl Kodat, Laszlo Fazekas en Hans-Peter Lehnhoff. Communistische zelfverheerlijking noemt zoiets.

Het tij op Antwerp is beginnen keren met de samenwerking met de Germinalgroep van Jos Verhaegen en Gunter Hofmans waartegen ‘Don Eddy’ zich, tegen beter weten in, is blijven verzetten. Zijn halsstarrige houding heeft hem nu zijn kop gekost. Nadat hij half december 2011, via de rechtbank, nog een stemming tegen zijn persoon wist te voorkomen viel het verdict tijdens een nieuwe bijzondere algemene ledenvergadering begin januari 2012 met volgend resultaat: 22 tegen Wauters, 12 voor en één onthouding.
Aan het tijdperk Eddy Wauters kwam dus na 42 jaar dan toch een einde. Hij werd o.a. van zijn troon gestoten door advocaat Jan Michel – in betere tijden nog de ‘sprekende papegaai’ van de afgezette preses genoemd – die nu tijdelijk het voorzitterschap bij Antwerp waarneemt.

 

wauters

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *