1026 Ephi – 't Scheldt

1026 Ephi

Hebt u ook de reeks artikelen van Perdiep Ramesar in Trouw gelezen over een Haagse wijk die door een Marokkaanse jeugdbende wordt geterroriseerd? De verbluffende kracht van deze serie is dat de blik van de auteur ontdaan is van elke vorm van ideologisering.

Ramesar neemt ons mee in een benauwende wereld waar wanhoop en geweld heersen en waar geen uitgang lijkt te bestaan. Hij oordeelt niet maar onthult. Toen ik de reeks uitgelezen had moest ik aan acteur Nasrdin Dchar denken die bij het in ontvangst nemen van zijn Gouden Kalf een protest tegen de regering liet horen. Volgens de acteur was minister Maxime Verhagen bezig angst in de samenleving te injecteren.
Misschien zou de acteur een tijdje rond de Haagse Delftselaan moeten vertoeven. Dan pas zou hij begrijpen wat echte, tastbare en vernietigende angst is. Angst van de bewoners voor de geharde, respectloze, en niets en niemand ontziende Marokkaanse criminelen die hen dag in dag uit terroriseren, bestelen of vernederen.
Laat ik snel er bij vertellen dat er ook tal van fantastische jonge Marokkanen zijn die Gouden Kalveren, literaire prijzen en prachtige diploma’s binnen halen. Dit neemt niet weg dat het aandeel van Marokkaanse delinquenten die in Nederland burgers terroriseren en bestelen, onevenredig groot is.
Hier gaat het fabeltje van de sociaaleconomische achterstand niet meer op, zeker als men de vergelijking met andere groepen trekt. Maar hier spelen cultuur of geloof wel degelijk een rol, (een vaststelling die tot voor kort als een vloek in de weldenkende kerk klonk). Al was het maar omdat religie als alibi wordt misbruikt om je meest weerzinwekkende gedrag te rechtvaardigen.
Je hoort ze nooit over moskee en geloof, zegt de Haagse politie over de bendeleden: ‘Maar als ze wordt gevraagd naar waarom ze crimineel zijn, krijgen we steevast te horen dat Allah dat wil. Insj’ Allah. Allah heeft deze weg voor hem uitgestippeld, denkt het bendelid. Ook ouders gebruiken het geloof om het gedrag van hun zoon te verklaren: ‘Ik weet niet waarom hij het doet. Maar het is Gods wil’.

Gisteren luidde de kop boven het Trouw-commen-taar: ‘Strijd tegen jeugdbendes vergt herstel van een samenleving die niet meer is’. Ja, deze pre-immigratie samenleving waarin cohesie en sociale controle heersten is inderdaad verdwenen. Als je nog niet zo lang geleden hieraan refereerde, werd je voor nostalgische reactionair uitgemaakt die in de jaren vijftig was blijven hangen.

Tien jaar geleden schreef ik in de Groene Amsterdammer dat Nederland monocultureel was (en multi-etnisch geworden) en monocultureel moest blijven, om erger te voorkomen.

De multiculturele aberratie is intussen als een zeepbel uiteengespat. Luister naar de Hindostaan Sadal uit de Delftselaan: ‘In mijn blok wonen wel tien verschillende nationaliteiten. Klinkt heel kleurrijk, hè? Maar weet ook dat ze allemaal een hekel aan elkaar hebben. De Turken haten de Marokkanen en vice versa, de Hindostanen hekelen de Afro-Surinamers, de moslims vinden het hindoeïsme afgoderij, de Nederlanders zijn bang voor de islam en de problemen tussen de Koerden en Turken zijn al lang bekend’.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *