ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1026 Act I – 't Scheldt

1026 Act I

Charlie Hebdo is een Frans satirisch weekblad dat ooit begon als Hara-Kiri en wellicht velen onder onze lezers bekend is.

In de nacht van 1 op 2 november werden de kantoren van het blad op de boulevard Davout (tussen het bij elke toerist in Parijs bekende kerkhof Père Lachaise en de Périphérique) met brandbommen vernield. Grote materiële schade was het gevolg; quasi gelijktijdig werd ook de webstek van het blad door uiterst deskundige (professionele?) hackers gekraakt. Redacteurs en medewerkers van het blad kregen doodsbedreigingen; idem voor de firma die instaat voor de webstek! Waarom gebeurde dat allemaal?
Charlie Hebdo – libertarisch, laïcistisch en republikeins – is van mening dat niet alleen de katholieke Kerk, de paus, het geloof in het algemeen en elk geloof in het bijzonder (inclusief het jodendom) voorwerp van spot en kritiek mogen zijn. Tot daar weinig vuiltjes aan de Franse lucht. Maar als het blad die gevaarlijke mening consequent doortrekt naar de islam zijn alle hekken tegelijk van de dam!
De ‘godsdienst van vrede en verdraagzaamheid’ (zoals Sharia4Belgium het hersenspoelend steeds maar blijft herhalen) laat niet met zich spotten…
Hoeveel kaarsen en brillen kan een weigerachtige en seniele uil naast zich opstapelen? Een heleboel, naar blijkt uit de verzuurde oprispingen van Piet Piryns die zich – ondanks de reële concurrentie van Hubert van Humbeeck of Joël de Ceulaer – toch met voorsprong de minst lezenswaardige scribent van Knack mag noemen. Zoon van Remi Piryns zaliger, vader van Groen!-senator Freya en derhalve ‘schoonvader’ (om het archaïsch te stellen) van Open VLD-parlementslid Willem-Frederik Schiltz (uit te spreken met ‘sch‘ en om de dooie duvel niet op zijn Mofrikaans als ‘sj‘).
Zolang Hara-Kiri (en nadien Charlie Hebdo) alleen maar baldadig, scabreus, seksistisch en wansmakelijk zijn, maakt het hem allemaal niks uit. En de nostalgie zindert door zijn pc als hij herinnert aan de tijd toen de publicatie op het einde van de jaren ’60 zowat het parochieblad van de smeerpoezen van het Parijse Quartier Latin was. Het decennium dat daarop volgde kan ook nog door zijn ideologische beugel: ‘tegendraads, marginaal, grappig en libertair’ neuzelt hij met gesmoorde stem…
Maar als het blad de fameuze Deense cartoons overneemt en er zelf met nieuwe spotprenten in zijn ondertussen gekende stijl (of gebrek daaraan) ook flink tegenaan gaat, is de liefde over bij oudstrijder Piet. Met de islam wordt niet gelachen ten huize Piryns; daar blijft men liever stokoude, zoal niet steendode koeien uit de katholieke gracht halen. Zo leest men bij de selectief dove en blinde P. ook niets over de cartoonist Siné. Die maakte – ook niet altijd even netjes – een tekening over Sarkozy, président de la république une et indivisible, waarin ‘verwezen werd’ naar de joodse komaf van de man van Carla Bruni.
De hoofdredacteur en eigenaar van Charlie Hebdo verplichtte toen Siné zijn excuses aan te bieden aan het Franse staatshoofd. Hij weigerde en werd prompt ontslagen: zo zijn onze (pers)manieren, ook bij een anarchistisch blad! Zijn wraak was zoet maar kortstondig: het door hem opgerichte nieuwe weekblad, Siné-Hebdo, verscheen twee maanden en gaf toen de recalcitrante geest. Het verschijnt evenwel sinds de zomer als maandblad.
Maar dat kon u in ons arm Vlaanderen alleen maar lezen in… ‘t Scheldt!
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *