ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1025 Graf – 't Scheldt

1025 Graf

Zoals het de lezer bekend zal zijn, overleed vorig jaar de echtgenote van onze eerbiedwaardige Heer Hoofdopsteller. Op het graf van mevrouw Joke D’hamers op het kerkhof van Berchem staat sinds enige maanden een sober houten kruis.

Voor een paar dagen ontving Bert Murrath een telefoontje van de (ongetwijfeld zeer) bevoegde dienst (03 292 62 21) van het district Al-Barechoem met de verbluffende mededeling dat voornoemd kruis 17 millimeter (ofte welgemeten 1,7 centimeter) te breed is. Let wel: niet de armen van het kruis maar de verticale ‘balk’ (als men daar al van mag spreken).
Men vraagt zich af wie in hemelsnaam daar door gehinderd wordt… Maar dat is natuurlijk de foute vraag! Reglementen op de stedelijke begraafplaatsen zijn er immers om door de onnozele burger strikt en naar de letter van de wet – dura lex, sed lex! – nageleefd te worden. Zo hebben het ons de oosterburen twee keer geleerd, tussen 1914 en 1918 en later nog eens – want wij waren blijkbaar hardleers! – tussen 1940 en 1944…
Het heeft blijkbaar geholpen want er bestaan dus gekken die voor zoiets mensen, die de gedachtenis van hun overledenen in ere houden, in bevolen dienst (?) gaan opbellen en aan het hoofd zeuren. De bevoegde schepen (het sossensyndicalistisch individu Guy Lauwers) heeft trouwens – met typisch Aantwaarepse fijngevoeligheid! – ook de portefeuille van Mestpacht onder zijn beheer.
Franz Kafka mag van geluk spreken dat hij niet in Belgikistan gewoond, geleefd en gewerkt heeft of hij zijn inspiratie elders moeten halen. Wij vinden dit soort toestanden immers doodnormaal, alledaags en vanzelfsprekend . Wij staan erbij, kijken ernaar, dabben eens in ons haar en doen weer gewoon verder waarmee wij bezig zijn: werken tot we erbij dood vallen, grotendeels ten gerieve van de onderste helft van het apenland.
Wij gaan niet in het maquis, wij blijven braaf onze (veel te hoge) belastingen betalen. Wij sleuren zo’n onvoorstelbare oen (of het vrouwelijk equivalent daarvan: een oense?) niet door de telefoondraad. Wij spijkeren zo’n gemeentehuisloket niet dicht en blijven maar doorgaan met te denken dat wij er zijn voor de administratie en niet omgekeerd. Juist zoals het ons al eeuwenlang geleerd is: mooi opzitten en pootje geven!
Bros

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *