ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1022 Ephi – 't Scheldt

1022 Ephi

Het kerkje was nagenoeg leeg. De mis had eerder plaatsgevonden en nu was iedereen buiten, bij het monument, om de slachtoffers uit de oorlog te herdenken. Links vóór het altaar wierp een lichtbundel dansende schaduwen op de muren van de kapel. Als een nachtvlinder door een lamp voelde ik me door de brandende kerkkaarsen aangetrokken. Ze waren dun en langer dan 40 centimeter. Zoals het hoort.

Ik liet een paar munten in de collectebus vallen en koos een melkwit, glanzend en niet afgebroken exemplaar uit. Het aansteken van de kaars door haar boven het vlammetje van een andere kaars te houden, gaf me een gevoel van verbondenheid. Met alle anderen die in het kerkje, eerder deze ochtend, een boodschap van warmte en licht hadden achtergelaten.
Dit is misschien niet wat Harry Kuitert bedoelt met de kerk als afkickkliniek voor geloofverslaafden. Maar ik hoef ook niet af te kicken. Ik sta al jaren droog en ik ben clean. Misschien zoek ik bij de opgestoken kaars juist de verloren eenvoud die een gecompliceerde leegte moet verzachten. Een ritueel uit de nacht der tijden en ook uit de dageraad van mijn eigen leven.

Niet alle rituelen uit mijn jeugd hebben standgehouden. Een kruis slaan, doe ik niet meer. Vroeger, bij het passeren van een kerk, een kruis langs de weg of zelfs een begraafplaats, moest ik een kruisteken maken. Altijd met de rechterhand en altijd bij het voorhoofd beginnend. Vanaf de achterbank van onze auto lette ik vooral op al die schakelpunten die het kruismechanisme in werking moesten stellen. Zou ik bij het kleine kerkhof naast het stadion, eerder dan mijn moeder een kruis slaan?

Zonder heilige voorwerpen en attributen geen rituelen. Bij ons thuis waren ze talrijk, de Christussen van roze plastic of de lichtgevende Mariabeelden. Maar hoe kitscherig en lachwekkend ook, hoe potsierlijk met hun zure kerkmuziekje dat soms bleef haperen, ik koester nog steeds het respect van het kind voor het verbeelde heiligdom in gips of in kunststof.
Dit weekend zag ik beelden van een jonge man met bivakmuts die een kerk uitstormde, met in zijn armen een groot gipsbeeld van de Heilige Maagd.
Dit was niet Caïro of Bagdad maar Rome en de kerk heet Chiesa dei Santi Marcellino e Pietro. De jonge occupy-rebel, in een zwarte outfit, gooide het beeld op de straatstenen, tussen de voeten van andere demonstranten. Om hem heen hoorde je de knallen van vuurwerk en traangasgranaten. Ook het beeld ontplofte. In duizend stukken zelfs. Kennelijk was dit niet voldoende. De jonge iconoclast sprong boven op de brokstukken en met zijn rechtvoet gaf hij nog een laatste schop.
Het hoofd van de Maagd was daar niet tegen bestand. Het voelde alsof mijn eigen hoofd werd geraakt. Het hoofd van een doodgewone kijker die toch heel lang geleden al is afgekickt.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor de toelating tot overname.
***

BETOGING IN ROME
Zo betuigden linkse demonstranten hun eerbied.
Beeld uit de betoging in Rome

mariabeeld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *