ePrivacy and GPDR Cookie Consent by Cookie Consent 1021 Ephi – 't Scheldt

1021 Ephi

Om maar niet over de distributie van die 4,5 miljoen dagbladen (in Nederland) te spreken waarbij zoveel geld over de balk wordt gegooid.

Natuurlijk bieden kranten naast diverse abonnementen een digitale versie van hun product. Maar een echt beleid om de lezers van hun papierverslaving af te krijgen is er niet. Wel worden pagina’s lang, in rubrieken over duurzaamheid, alarmkreten geslaakt over onze o zo bedreigde Moeder Aarde. Gelukkig blijken lezers steeds minder conservatief.
In groten getale wagen ze de overstap naar de schone en milieuvriendelijke digitale wereld. Bij het laatste oplageonderzoek zijn de ‘digi-abo’s’ met bijna zeven procent toegenomen (bij het Financiële Dagblad met maar liefst 45 procent). Maar we zijn er nog lang niet, met amper 100 000 digitale abonnees in totaal.
Maar wie, zoals ik, kort geleden een iPad-leestablet heeft gekocht, merkt snel hoe belachelijk duur zijn digitale leeshonger is. Speciaal voor dit fantastische apparaat hebben de meeste kranten aparte abonnementen of prijzen verzonnen die je doen duizelen.
Daar waar je nog 8,50 euro maandelijks voor de krant op pc of laptop moet betalen, wordt het praktisch drie keer zoveel voor de iPad. Zo betaalt men 23,99 euro bij de Volkskrant en 22 bij NRC Handelsblad (deze krant presteert het zelfs om haar gewone digitale abonnement van nog geen 10 euro helemaal af te schaffen). Trouw, die nog geen iPad-abonnement aanbiedt, vraagt 79 cent per krant en dan zit je gauw ruim boven de 20 euro per maand.
Nu kunnen Nederlandse krantenuitgevers nog tegenwerpen dat ze aan moederfirma Apple 30 procent moeten afdragen; maar dat ze misbruik maken van dit argument om over de rug van de iPad-gebruikers grof geld te verdienen, lijkt plausibeler. Waarom anders kost een iPad-abo bij de Vlaamse De Standaard of de Franse Le Monde maar 15 euro? Bij de Belgische Le Soir en de Franse Le Figaro of Libération hoef je zelfs maar 12 euro neer te tellen.
Als ik alweer een hysterisch stuk over ontbossing en vervuiling in onze mooie dagbladen lees, moet ik hier smakelijk om grinniken. Het is kennelijk gemakkelijker om het woord ‘duurzaamheid’ dagelijks met inkt op een stuk dode boom af te drukken, dan werkelijk duurzaam te opereren.
Maar nu ik de gelukkige bezitter van een tablet ben geworden, weet ik dat er geen weg terug is. De papieren krant zal langzaam uitsterven en de kranten zullen de digitale overstap ferm moeten stimuleren. In hun eigen belang. Deze week heb ik ook voor het eerst een boek gedownload en ben ik begonnen hem te lezen op mijn prachtig verlichte scherm. Alsof je na een heel leven stamppot eten ineens een bord kreeft met kaviaar mag nuttigen.
***
Onze dank aan Sylvain Ephimenco en de krant Trouw voor hun toelating tot overname van deze column.
***

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *