1021 Act V – 't Scheldt

1021 Act V

Celine Janssens stierf één maand voor haar 104de verjaardag. Ik heb haar niet persoonlijk gekend, maar ze was de schoonmoeder van mijn beste vriend Theo en de moeder van diens vrouw Josfin. Bij hun huwelijk bleef Celine bij het jonge paar inwonen. Theo vond dat een goede tijdelijke oplossing en vermits zowel Theo als Josfin buitenshuis werkten, zorgde de moeder voor het huishouden. Voor haar was er in feite niets veranderd. Het huwelijk werd gezegend met twee dochters Ann en Kris. Celine heeft ze weten geboren worden, opgroeien en op hun beurt trouwen. Ze werd overgrootmoeder van drie achterkleinkinderen.
Bij het 50-jarig huwelijksjubileum woonde Celine nog steeds ‘tijdelijk’ bij hen. Dat was ook nog het geval bij haar 100ste verjaardag. Theo heeft nooit over zijn schoonmoeder geklaagd. Wel schiep hij zijn persoonlijke schoonmoederanekdoten.
Een van zijn boutades was: ‘ze heeft overal artrose, behalve aan haar tong…’

Theo had twee hobby’s: koken en musiceren. Koken deed hij uitsluitend op feestdagen voor zijn gezin. Hij was muzikaal academisch geschoold maar gaf zijn medewerking op professioneel niveau aan liefhebbersmaatschappijen. De jaren dat ik voorzitter was van de Koninklijk Liberale Fanfare (K.L.F.) De Ware Vrienden’ volgde hij al de herhalingen die nogal eens uitliepen. Theo kwam dan thuis als zijn vrouw al sliep, maar de schoonmoeder wist nauwkeurig het uur van thuiskomst.
Theo vertelt: ‘Van een reisje naar Zwitserland met de ouden van dagen bracht ze een levensgrote koekoeksklok mee. Er was alleen maar plaat voor in de gang naast de kapstok…’ Toen hij na een zware repetitie thuiskwam begon het kaderwerk te ratelen. Theo duwde het halve broodje dat hij in de hand had door het gat waar het vogeltje huisde. ‘Ze heeft nooit meer gekoekoekt’, besloot hij.
Celine Janssens overleed in de service-flat op een paar honderd meter van haar woning. Haar dochter bezocht haar dagelijks en hielp de verplegers bij de verzorging van haar moeder. Opnieuw was er voor Celine weinig veranderd.
Zij moge nu in vrede rusten.
Marcel Brocatus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *